Art in plaats van ads: publieke ruimte als plek voor dialoog

Het is 9 uur ‘s ochtends en nu al heb ik drie naakte mannen gezien. En in tegenstelling tot wat je misschien zou denken: dat vond ik niet fijn. Het waren namelijk slechts platte, saaie billboardmannen die me, samen met advertenties voor musicals, woonaccessoires en telefoonabonnementen werden opgedrongen terwijl ik onderweg was naar een afspraak. Aandachtsvervuiling, zo omschreef ik het in een eerdere blog.

Aandachtsvervuiling die zo in het weefsel van de stad verweven is dat we het voor lief nemen. En dat valt pas op als een stad ontdaan is van haar reclame’s, zoals je kunt zien in het werk van de Franse ontwerper Nicolas Damiens die Tokyo even schoonveegt. Wat overblijft is een gatenkaas.

tokyo no ad

Continue reading

Weg met informatievervuiling: kunst in plaats van reclame

Voor Stadsleven StadsTaal schreef ik een blog over hoe ongewenste stadstaal, de vele reclame-uitingen in de publieke ruimte, aangepakt en vervangen kan worden door inspirerende kunst.

Stadstaal; je wordt er niet alleen mee geconfronteerd in gesproken woord, maar ook in het straatbeeld loop je, soms letterlijk, genoeg taaluitingen tegen het lijf in de vorm van de vele reclames, logo’s, uithangborden en posters. Een gegeven dat op humoristische wijze weergegeven wordt door de film Logorama die bestaat uit meer dan 2500 hedendaagse en historische logo’s en mascottes die personages, locaties, voertuigen ed vormen. Het spannende verhaal in een virtueel Los Angeles onderzoekt hoe zeer reclameuitingen de openbare ruimte tekenen.

Continue reading