Hoe eten kunst als cultuur heeft vervangen

Al een iets ouder stuk, maar razend interessant en naar mijn mening nog steeds actueel. William Deresiewicz schrijft in zijn stuk in de New York Times over hoe het foodisme waarin iemand bovenmatig aandacht aan kwalitatief voedsel besteedt, alle kenmerken vertoont die kunst eerst had en beargumenteert ook waarom volgens hem eten nooit kunst kan vervangen (hoewel, soms wel prachtig kan samengaan zoals in ondertstaande Foodscape van Carl Warner).

salmon-sea_1120555i

We betalen niet meer voor een museum, maar om een keertje te eten bij de fameuze Joodse chefkok Ottolenghi. We discussiëren geen Proust of Nabokov meer, maar foodwriters Michael Pollan en Michael Moss:

But what has happened is not that food has led to art, but that it has replaced it. Foodism has taken on the sociological characteristics of what used to be known [..] It is costly. It requires knowledge and connoisseurship, which are themselves costly to develop. It is a badge of membership in the higher classes [..] . It is a vehicle of status aspiration and competition [..]  Nobody cares if you know about Mozart or Leonardo anymore, but you had better be able to discuss the difference between ganache and couverture.