Het ongemak van publieke ruimte

Voor Stadsleven De Stad door Andere Ogenschreef ik een blog over het werk van Wardie Hellendoorn, Lidewij Kalfsterman en Philip Lüsch dat toont hoe ongemakkelijk de omgang met elkaar in stedelijke publieke ruimte kan zijn.

De publieke ruimte is van iedereen. Maar: je komt er ook iedereen tegen. De Ander komt opeens wel erg dichtbij. Soms zelfs voorbij de afstand van 1,2 meter, wat de maatstaf is voor je persoonlijke ruimte. Omgang met elkaar in de stedelijke publieke ruimte kan daardoor knap ongemakkelijk zijn. Het werk van Wardie Hellendoorn, Lidewij Kalfsterman en Philip Lüsch toont dit ongemak.

Public space: the river of life…where we come together.

Een gevleugelde uitspraak van de urbanist, socioloog en zelfverklaard mensenkijker William H. Whyte die met zijn beroemde onderzoek ‘The Street Life Project (gestart in 1969, later verfilmd tot The Social Life of Small Urban Spaces – the streetcorner’) als één van de eersten daadwerkelijk observeerde hoe publieke ruimte nu écht werkt. Wanneer gaan mensen met elkaar in gesprek? Hoe verplaatsen voetgangers zich op een plein? Wat doen mensen eigenlijk in een park? (Hint: ‘The number one activity is people looking at other people’).

The girlwatchers - The Social Life of Small Urban Spaces - William H. Whyte

The girlwatchers – The Social Life of Small Urban Spaces – William H. Whyte

De omgang met elkaar in stedelijke publieke ruimte blijkt een onderwerp te zijn dat hedendaagse jonge ontwerpers en fotografen in nog steeds enorm fascineert. Het notitieboekje mag dan wel ingewisseld zijn voor een fototoestel of filmcamera, de nieuwsgierige en opmerkzame blik blijft.

Continue reading