VR doesn’t make you more empathetic

Virtual Reality wordt wel de empathiemachine genoemd, een tech die enorme kracht heeft om ons meer empathisch te maken. Maar Paul Bloom betwijfeld dat in dit artikel voor The Atlantic:

The problem is that these experiences aren’t fundamentally about the immediate physical environments. The awfulness of the refugee experience isn’t about the sights and sounds of a refugee camp; it has more to do with the fear and anxiety of having to escape your country and relocate yourself in a strange land. Homeless people are often physically ill, sometimes mentally ill, with real anxieties about their future. You can’t tap into that feeling by putting a helmet on your head.  Nobody thinks that going downtown without your wallet will make you appreciate poverty—why should these simulations do any better?

One specific limitation of VR involves safety and control.  During the debates over the interrogation practices of the United States during the Iraq war, some adventurous journalists and public figures asked to be waterboarded, to see what it was like. They typically reported that it was awful. But in fact their experience fell far short of how terrible actual waterboarding is, because part of what makes waterboarding so bad is that you get it when you don’t want it, by people who won’t stop when you ask them to. Safety and control transform unpleasant experiences into loads of fun, which is why we pay to play war games and have paintball battles, get frightened by shrieking maniacs in a haunted house, or engage in certain masochistic sexual activities.

Then there is duration. It’s not hard to try out certain short-term experiences, such as dealing with a crying baby for a few minutes, sitting alone in a closet, or having strangers gawk at you on the street. But you can’t extrapolate from these to learn what it’s like to be a single parent, a prisoner in solitary confinement, or a famous movie star. You can’t take an event of minutes and hours and generalize to months and years.

Why not? One consideration is that some experiences are fine in the short-term, but wear you down over time. Solitary confinement is an obvious example here. Or consider subtle forms of sexual and racial discrimination—certain seemingly minor attacks on one’s dignity are easy to shrug off in any single instance, but if they are repeated and relentless, they can lead to anxiety and depression.

Maar hoe zit het dan met pedofilie?

Met name voor de behandeling van een aandoening die zo moreel wordt veroordeeld door de maatschappij, dat onze rechts- en medische systemen er niet goed op zijn ingesteld om hulp te bieden, zou psycho-therapie in VR een uitkomst kunnen bieden, Juist, ik heb het over pedofilie. Een aandoening die in 0,5 tot 1 procent van de bevolking voorkomt. Naar schatting. Want zoals ik al schreef: deze aandoening is zo stigmatiserend dat het moeilijk is om hiernaar onderzoek te doen en behandeling op te ontwikkelen, laat staan voor mensen om zich aan te melden voor behandeling. “People don’t want to officially admit to having these feelings because of these risks, so that leaves only the people whose actions have confirmed their diagnosis.”
The Nether
Juist de besloten, veilige en mogelijk privé-omgeving van Virtual Reality zou een uitkomst kunnen bieden bij de behandeling van pedofilie, stelt Patrick Renaud, een Canadese onderzoeker. Hij stelt zijn proefpersonen bloot aan computer-gegenereerde kinderpornografie. Een andere onderzoeker gaat zelfs nog verder door sexpoppen op kindformaat erbij te betrekken:
“It is possible that virtual child pornography content or other simulations such as child sex dolls or robots might be a safer outlet for at least some individuals who are sexually attracted to children,” says Michael C. Seto, director of the Forensic Research Unit at the Royal Ottawa Health Care Group in Canada. And it’s only a matter of time before dolls like the ones sold by Trottla are souped up with artificial intelligence. How lifelike can they get? “
En daar begint het te schuren. Want als je VR zo kunt inrichten dat je angsten en verlangens kunt behandelen, waarom zou dat dan nog nodig zijn? Waarom zou een Virtuele Realiteit niet juist dé veilige plek zijn waarin je allerlei verlangens zonder consequenties kunt uitvoeren? Wat maakt iets moreel verwerpelijk, zolang het geen gevolgen heeft in de echte wereld?

Virtual Reality behandelt beter dan de psycholoog

De eerste voorzichtige stappen zijn gezet: Virtual Reality wordt momenteel al ingezet bij de behandeling van psychische ziektes, zoals fobieën, post-traumatische stress en schizofrenie. Hoe zoiets in z’n werk gaat kun je zien in de mooie korte reportage ‘Doctor VR van de webserie ‘Real Future’ waar ik al eerder over schreef.
vr-phobia
In de reportage zie je iemand behandeld worden voor z’n hoogtevrees. Stapje voor stapje steeds hoger naar het dak van een hoog gebouw. Met veel angstzweet en doorzettingsvermogen wordt het doel gehaald.
Dit voorbeeld toont de potentie van psycho-therapie in VR: hoewel de patiënt niet écht op het dak van een hoog gebouw stond (met bijvoorbeeld het gevaar om ervanaf te kunnen kukelen, of de moeite en kosten om er naartoe te gaan), is de setting in VR wel genoeg om een effect op hem te hebben. Hoe simpel in textuur of geometrie de VR omgeving ook is, je brein vult de gaten aan, zodat je nog steeds een bepaalde aanwezigheid voelt.
In The Guardian oppert James Witts dat psycho-therapie in VR zelfs beter zou kunnen werken dan normale therapie. Uit onderzoek blijkt namelijk dat als mensen een avatar belichamen in een virtuele wereld, hun beleving en emotionele reacties veranderen om consistent te zijn met deze avatar.
En dat kun je heel handig inzetten bij de behandeling van bijvoorbeeld depressie. In een experiment moesten depressieve proefpersonen eerst een huilend kind troosten. In de tweede fase van het experiment ‘werden’ de patiënten echter de avatar van dat huilende kind, waarbij een volwassen avatar dezelfde troostende woorden uitsprak tegen de patiënt als hij/zij eerst zelf had gedaan. Deze ervaring van (zelf)compassie zorgde ervoor dat de gevoelens van depressie verminderden.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Ons begrip van geluk brengt ons in de problemen bij Virtual Reality

In tech-kunst zie je een groot schrikbeeld verschijnen rondom Virtual Reality. Mensen die met hun VRbrillen op hun neus compleet opgezogen zijn door de virtuele wereld, en daarmee afgesloten voor alles en iedereen in de ‘echte’ wereld. Virtual reality als potentiele nieuwe verslaving van de toekomst. Want waarom zou je leven in die weerbarstige, saaie alledaagse realiteit als je iets veel spannenders onder handbereik hebt? Of, zelfs beter, als je in Virtual Reality je ultieme geluk kunt vinden?

Om niet in de problemen te raken met de aantrekkingskracht van Virtual Reality moeten we ons begrip van geluk veranderen. Dit wordt mooi geïllustreerd door het filosofische dilemma van de ervaringsmachine. Dit is een machine die is aangesloten op je hersenen en een rijke virtuele wereld creëert die niet te onderscheiden is van de echte wereld. Hierdoor kan de machine alle gewenste gevoelens en ervaringen opwekken. Een leven met de man van je dromen? Met één druk op de knop is het geregeld. Een succesvolle carrière? Het perfecte lichaam? De machine kan elke ervaring die je in de echte wereld kunt hebben – met bijbehorende gevoelens – kopiëren.

Continue reading

Stap in de realiteit van de toekomst…

…tenminste, volgens filmmaker Keiichi Matsuda. Hij denkt dat onze fysieke en virtuele realiteit steeds meer met elkaar zullen samenvallen totdat we in een soort hyperrealiteit leven. In de korte film ‘Hyper-reality’ geeft hij een voorproefje. Je volgt de 42-jarige Julia Restrepo op haar werkdag. Ze ziet continue spelletjes, internetdiensten zoals Google en advertenties in haar beeld. Ook verdient ze punten zodra ze dingen op haar to-do lijst afcheckt en kan ze van online identiteit wisselen. Als kijker krijg je het gevoel letterlijk gebombardeerd te worden door de continue stroom aan informatie en zaken die om je aandacht gillen.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

Overleg met je collega’s in virtual reality…of naar walvissen kijken

Nu virtual reality langzaam begint door te sijpelen naar het grote publiek met festivals, VR-bioscopen en met name televisie en printmedia die fiks zijn aan het investeren in VR-producties, staat de opvolger al klaar: mixed reality. Een techniek die computerbeelden in je eigen realiteit kan projecteren zodat je ineens monsters kunt bevechten in je eigen kantoor. O.a. Microsoft is hiermee bezig met de Hololens, maar spectaculairder schijnt de miljardenstart-up Magic Leap te zijn. Kijk naar een test van BrightTV voor een indruk. En Jaron Lanier (internetcriticus, bekend van ‘You are not a gadget) test momenteel met zijn onderzoeksteam of het mogelijk is om met meerdere personen tegelijk in zo’n mixed reality te zijn.
Magic Leap

De do’s en don’ts van Virtual Reality

Nu Virtual Reality steeds meer mainstream aan het worden is (bij de Hema kon je eind vorig jaar zelfs voor 15 piek een VR bril aanschaffen, dan weet je ’t wel), is het de hoogste tijd om eens kritisch te kijken en een ethische code op te stellen. Zodat je bijvoorbeeld niet van dit soort enge taferelen krijgt, waarin tientallen onschuldige VR gebruikertjes aan de goodwill van de machtige Mark Zuckerberg zijn overgeleverd, die als enige kan zien wat er echt gebeurt.
Zuckerberg Virtual Reality
Twee Duitse filosofen, Michael Madary en Thomas Metzinger, brachten daarom vorige maand een eerste officiële VR code van ethiek uit. Hoogste tijd vonden ze, omdat de VR hype zich nu nog vooral concentreert op het spannende belevenisaspect. Maar dit is een technologie die veel verder gaat dan slechts een belevenis zoals je die met het kijken van een film of spelen van een videogame creëert, dit heeft grote psychologische effecten:
“VR technology will eventually change not only our general image of humanity but also our understanding of deeply entrenched notions, such as ‘conscious experience,’ ‘selfhood,’ ‘authenticity,’ or ‘realness. […] Unlike other forms of media, VR can create a situation in which the user’s entire environment is determined by the creators of the virtual world. […] [This] introduces opportunities for new and especially powerful forms of both mental and behavioral manipulation, especially when commercial, political, religious, or governmental interests are behind the creation and maintenance of the virtual worlds.”
Eerste experimenten met VR technologie tonen trouwens aan dat ook na de VR ervaring er nog blijvende effecten zijn. Zo vertonen mensen die Superman zijn ‘geweest’ meer altruïstisch gedrag en mensen die in de VR omgeving een lichtere of meer getinte huid hadden een vermindering in voorkeur voor een bepaalde huidskleur.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

De volgende tech-hotspot? Je ziekenhuis

Het ziekenhuis. Dat wordt het knooppunt waar nieuwe toepassingen van technologie pas echt gaan zorgen voor debatten op het scherpst van de snede. ‘Waar heb je het over?’ hoor ik je denken. Nou, bijvoorbeeld over dit:

* Stel je moet geopereerd worden aan een aandoening in je hersenen. Altijd fijn als de chirurg zich dan optimaal voorbereidt, toch? Bijvoorbeeld door een 3Dscan te maken van je brein en er dan door middel van virtual reality in rond te lopen. Echt ongelofelijk om te zien. Voor de duidelijkheid: het onderstaande is een plaatje, hier is de video.

VR

 

Continue reading

Curated Culture #10: De échte toekomst van duurzaamheid

Curated Culture is een nieuwsbrief vol met – je raadt het nooit – curated culture. Elke zaterdagochtend stuur ik je pareltjes op het gebied van ‘future affairs’: hoe technologie en design onze dagelijkse leefomgeving veranderen.

Deze week:

  • Virtual Reality als dé verslaving van de toekomst
  • Weg met duurzaamheid als ideaal, pas als je duurzaamheid aan economie koppelt bereik je wat
  • Hoe het digitale burgerschap van Estland iets kan betekenen voor vluchtelingen in Nederland
  • Mensenmassa’s in megasteden, de fotoserie van Martin Roemers, is benauwend, maar wonderschoon

Lees de hele nieuwsbrief hier.

Ecocoin

Dit is de verslaving van de toekomst

In een vorige editie van deze nieuwsbrief berichtte ik al dat Virtual Reality als ultieme empathie-machine wordt gezien, een hulpmiddel voor journalisten of politici om hun publiek meer te betrekken. Onderzoek toont trouwens aan dat VR echt emoties veel intenser maakt. De korte film ’Uncanny Valley’ toont de ultieme negatieve kant hiervan: virtual reality als verslaving van de toekomst. Want waarom zou je leven in die weerbarstige, saaie alledaagse realiteit als je iets veel spannender onder handbereik hebt? (en hallo, mede-bingewatchers op Netflix!). Kijk de hele film hiero.

Uncanny valley

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in