Een vakbond tegen de algoritmische baas

Wat kun je doen als je baas een algoritme is? Als je beoordelingsgesprek bestaat uit een ratingsysteem, waarbij je bij een te lage score zonder pardon of overleg automatisch wordt ontslagen? Als je diensten worden ingepland op basis van wat van optimaal is voor het bedrijf, in plaats van rekening te houden met de schooltijden van je kind?
boss
De ‘sharing economy’ heeft verborgen standaarden, zoals je kunt lezen in deze longread in de Financial Times. Aan de oppervlakte mag het wellicht lijken alsof je je eigen baas kunt zijn – als Uber driver of Deliveroo bezorger kun je je eigen klussen uitkiezen en werken wanneer het jou uitkomt. Maar dieper gezien, word je strak geregeerd door een algoritme: als je teveel klussen afwijst, dan lig je eruit. En hoewel je wel kunt kiezen wanneer je werkt, bestaan er over hoe je werkt strakke criteria: ‘binnen … minuten moet je de bezorging voltooid hebben, anders…’
Kortom: De algoritmes van deze bedrijven oefenen zoveel controle uit over de werkers dat ze strikt genomen eigenlijk gewoon een klassieke werkgever-werknemer relatie hebben, met alle bijbehorende verantwoordelijkheden vanuit de werkgever (een minimumloon/vakantiegeld ed).
“They are treating you like an employee, so how can they say it’s self-employment? He feels as if Deliveroo has all the power of an employer but none of the responsibility. They can monitor and make sure they only pay for the time they really want to pay for, and yet have people available at all times, waiting on call.”
Er is nu een eerste rechtszaak over aangespannen tegen Uber. Maar het is lastig om als individu een verschil te maken. Daar heb je eigenlijk een vakbond voor nodig. Dat is precies wat Panda, een app van het bekende architectenbureau OMA samen met creative studio Bengler, beoogt. Een ‘discruption-as-a-service-toolkit’, oftwel app, om werkers uit de deeleconomie samen te kunnen brengen in een soort vakbond waarmee ze samen sterk kunnen staan en die hen communicatiemogelijkheden en rechterlijke hulp biedt. Het is nog in de conceptuele fase, maar de behoefte aan een dergelijke app is er overduidelijk.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Waarom bedrijven binnenkort je data niet meer willen bezitten

Persoonlijke data als het nieuwe goud van deze tijd. De grondstof waar iedereen naarstig naar het graven is, oftewel in officiële termen: dataminen. Maar dit is wel een stukje goud, waar bedrijven in de toekomst snel vanaf willen, zo voorspelt Ryan Gardner in dit stuk.
Want nu, pakweg drie jaar sinds de onthullingen van Edward Snowden, gaan burgers veel bewuster om met hun persoonlijke data. Mid-2015 zijn er 198 miljoen advertentieblockers geïnstalleerd en 75% van de consumenten wantrouwt bedrijven op datagebied. Ook de regelgeving is in deze periode aangescherpt.
Datamining
En dus gaan we nu naar een tijd toe waarin burgers steeds meer eigenaar worden van hun eigen data en bedrijven op z’n minst transparant moeten worden over hoe ze bepaalde data van je gebruiken. In maart vertelde Marten Kaevats tijdens de HEYU! Urbans talkshow, waar ik programmamaker van ben, over Estland dat tijdens het komende EU-voorzitterschap in 2018 eigenaarschap over je data als het vijfde basisrecht wil gaan bepleiten.
En dus worden data een blok aan het been en zelfs een groot risico om in bezit te hebben voor bedrijven. Gardner voorspelt dan ook een toekomst waarin het eigenaarschap van data inderdaad bij het individu ligt, en databedrijven steeds meer als managers optreden die ervoor zorgen dat de data terecht komen bij de bedrijven die deze willen hebben. Hij noemt dit het Uber/AirBnb model voor databedrijven:
“Through the network, they connect people that have something with people that want that thing. They don’t care about the actual thing itself. Owning a fleet of cars or a chain of hotels is not scalable, and it’s not where the value is. In fact, it’s a liability. [..]
Data companies that leverage the power of the network will dis-intermediate traditional data aggregators. Instead of aggregating data at an organizational level, data will be integrated around the individual. People will just authorize permission-based access to businesses when the need arises. Businesses benefit too. They get access to richer data in a timely way that avoids major compliance issues.”
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

In China functioneert Uber als sociaal glijmiddel

Dit is Jasper. Hij is 33 jaar, woont in China en heeft een goede baan als manager. In z’n vrije tijd biedt hij z’n diensten aan als Uber-chauffeur. Niet om een extra zakcentje te verdienen, maar om een nieuwe tennispartner te vinden, of om zich minder eenzaam te voelen. Uber als het nieuwe Facebook: het medicijn tegen eenzaamheid.

Uberchina

Dit interessante artikel toont hoe Uber in China een nieuwe manier van ontmoeten genereert en daarmee een sociaal gat vult: een generatie jonge mensen die zich hebben opgewerkt uit hun ouderlijk milieu, maar veelal alleen zijn opgegroeid (één kind politiek, weet je nog wel?) binnen strakke sociale regels en niet goed weten hoe ze een praatje aan kunnen knopen in een bar. Uber biedt hen een comfortabele bubbel waarin ze iemand even kunnen treffen, maar waar ook een automatisch en letterlijk einde aan zit.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

We staan op knappen

Ojee jongens, we zitten er weer in hoor: een bubbel die op knappen staat. En deze keer is het een tech-bubble. De laatste tijd waarschuwen meerdere critici voor de razendsnelle waardevermeerdering van bedrijven als Facebook, Google, Apple en Amazon. Supersuccesvolle bedrijven dus, maar het zijn tegelijk bedrijven die nog steeds zwaar afhankelijk zijn van investeerders. Eén van de belangrijkste problemen is echter dat “their business models based on essentially replacing young tech workers’ mothers. That can’t last.”

Techbubble

En daarom, zo schrijft Nick Bilton in Vanity Fair, zijn er veel mensen die deze bedrijven maar al te graag onderuit zien gaan:

“Now countless people from all over want this to be a bubble and they want it to burst. There are the taxi drivers who have lost their jobs to Uber; hotel owners who have seen their rooms sit vacant as people sleep in Airbnbs; newspapers that are at the mercy of Facebook’s algorithms; booksellers and retailers who have been in an unrelenting war with Amazon; the elderly, who can’t keep up; the music industry; television producers […]”

Maareh, gaan we nu echt onderuit? Mwah, denkt Bilton, deze bedrijven zijn zo onderdeel geworden van ons sociale leven dat we hoogstens “simply slow down like a large tractor with a small hole in its tire.”

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Hoe techbedrijven een veel te machtige lobbygroep zijn

Het plaatje hieronder toont Ubers geniale move in de strijd tussen Uber en Bill de Blasio, de burgemeester van New York, toen deze laatste vorig jaar paal en perk probeerde te stellen aan het aantal auto’s van Uber dat zou rondrijden in de stad. Naast de normale politieke wegen – veeeel lobbyisten – waarmee dit normaal gesproken zou worden uitgevochten, deed Uber nog één klein extra dingetje. Het bedrijf voegde de niet te missen knop ‘No cars, see why’ toe aan z’n app. Iedereen die erop klikte, werd geïnformeerd dat dit de uitkomst zou zijn als De Blasio z’n zin zou krijgen. Raad eens wie deze strijd gewonnen heeft? Juist.

Uber

Technologie criticus Evgeny Morozov stelt dan ook dat we in dit voorbeeld de geboorte zien van een nieuwe uiterst machtige en hoogst gedecentraliseerde lobby-beweging. Technologiebedrijven gebruiken hun ongeëvenaarde mogelijkheden om miljoenen mensen te mobiliseren om de politieke strijd in hun voordeel te beslissen.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.