Stel je voor…dat je twittergeschiedenis je politieke carrière bepaalt

Je ziet het al gebeuren bij deze verkiezingen: Trump wordt op basis van eerder gedane uitspraken in het verleden aangepakt op draaikonterij. Niet dat het heel veel helpt. The Notorius Draaikont deed zijn uitspraken veelal in talkshows op tv, maar vraag je nu het volgende af:
Hoe lang gebruik jij nu al Twitter? Of Facebook? Of misschien heb/had je wel een persoonlijke blog? Of verzamelde je plaatjes van je favoriete popicoon op een tumblr? Of had je daarover ellenlange chatsessies met vriendinnen op een openbaar forum?
Pakweg 1/3de van mijn leven breng ik nu online door en laat ik sporen na. En in die tien jaar ben ik veranderd. Gekke projectjes uit het verleden hoef ik nu niet persé meer te zien en ik denk heel anders over bepaalde zaken waar ik in het verleden blogs over heb geschreven.
But it’s out there.
Trump twitter robot
De generatie onder ons laat al sinds zijn puberteit digitale sporen na. En denk maar even terug aan je eigen puberteit – hoe je toen dacht en deed – om daar de volle implicaties van te begrijpen.
De podcast ‘Flashforward’ die ik hierboven al noemde – en echt, ik ben groot fan – heeft hier ook weer een prachtige aflevering over gemaakt ’The revenge of the retweet’:
“What happens, when today’s teens start running for office? When their entire internet history is there, searchable, for us to read? What if these teens Tweet something at 15 that they might regret at 45? Do we learn to accept that their opinions have changed?”
En om nog even terug te komen op Trumps twitter: Niet alleen is door big data inmiddels een robot gebouwd die op verbazingwekkend gelijke manier als Trump tweet de ’Deep Drumpf Twitter Bot’, maar ook is door een data-analyse onlangs bewezen, dat hoogstwaarschijnlijk maar 50% van alle tweets van Trump zelf afkomstig is. Namelijk de agressieve, boze uitspraken
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

Feiten doen er niet meer toe als je via social media je nieuws binnenslurpt

Gewetensvraag: hoe kreeg jij het nieuws van de verschrikkelijke aanslag in Nice binnen? Twitter? Facebook? Whatsapp?
Ik schreef een paar nieuwsbrieven geleden over hoe we ons nieuws steeds meer binnenkrijgen via social media als Facebook, of Google-zoektochten die gebaseerd zijn op onze eigen interesses in plaats van gecureerde media zoals nieuwssites. Iets dat met twee huidige ontwikkelingen alleen nog maar versterkt zal worden – het feit dat Facebook de berichten van je vrienden en familie hoger rankt in hun algoritme en dat er steeds meer gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheid om bij een nieuwsevent via Facebook te livestreamen, zoals onlangs bij de schietpartij op vijf politiemannen in Dallas.
Brexit
Deze verandering in nieuwsconsumptie heeft tot gevolg dat feiten en meningen steeds meer door elkaar beginnen te lopen, schrijft Katherine Viner. In de longread op de Guardian beschrijft ze de gevolgen in verschillende recente media-gebeurtenissen, zoals de Brexit, waarbij nadat de klap was gevallen mensen pas begonnen te googlen waar ze nu eigenlijk over gestemd hadden:

We praten alleen over onszelf op social media

Dit is één van de bekendste beelden die circuleerden op social media vorig jaar. Aylan Kurdi, het 3-jarige Syrische jongetje, dat samen met zijn moeder en broertje in een opblaasbootje vanuit Turkije Griekenland probeerde te bereiken. Hij werd hét gezicht van de vluchtelingencrisis. Maar in hoeverre was hij ook de stem ervan en had dit beeld niet alleen een symbolische werking?
Migrant boat accident in Turkey
Dat is de vraag die Ethan Zuckerman, hoofd van het MIT center for Civic Media, z’n publiek stelde tijdens zijn lezing op de spectaculaire tech-conferentie The Next Web. Volgens de mediawetenschapper blijkt uit analyses dat mensen het nauwelijks hebben over de vluchtelingen als de ramp in Syrië ter sprake komt, maar slechts over de impact hiervan op hun eigen leefwereld.

Loop door Amsterdam in tweets

Er wordt wat afgetwitterd over Amsterdam hoor. Niets wonderlijks daaraan. Maar het blijkt dat als je een locatie koppelt aan al die tweets, dat de onderwerpen fascinerend nauwkeurig overeenkomen met de daadwerkelijke offline omgeving waar mensen rondlopen. En zo kun je dus een kaart maken waarin je een prima beeld krijgt van de stad, iets dat Mark van der Net dus ook gedaan heeft. Hier vind je de grote versie van Marks tweet-kaart waar je lekker rond kunt scrollen. 

oscity_tweetcity

Google, Facebook en Twitter bepalen onze culturele canon

Op NRC verscheen vorige week een vertaling van een stuk dat Karl Taro Greenfeld onlangs schreef voor de New York Times over hoe steeds meer mensen hun culturele kapitaal op peil houden door blurbs die ze op Twitter en Facebook voorbij zien komen doordat ze geen tijd hebben om het hele boek te lezen of een film compleet af te kijken.

Twitter

En wie bepaalt welke culturele blurbs de meeste zichtbaarheid krijgen in onze timeline? Juist..

Omdat er zo veel op telefoons en beeldschermen gekeken wordt en we voortdurend sms’en en twitteren hoe druk we het hebben, is er geen tijd meer over om de oorspronkelijke materie tot ons te nemen. In plaats daarvan vertrouwen we op de terloopse observaties van onze ‘vrienden’ of de mensen die we ‘volgen’ of… wie eigenlijk? Wie bepaalt wat we weten, welke opvattingen we meekrijgen en welke ideeën we hergebruiken als onze eigen ondervindingen? Dat moeten dan algoritmen zijn, aangezien Google, Facebook, Twitter en de overige sociale media binnen het postindustriële stelsel deze ingewikkelde wiskundige modellen gebruiken om precies bij te houden wat we lezen, bekijken en kopen.

We hebben onze mening uitbesteed aan een stroom gegevens die ons tijdens een etentje uit de wind houdt, maar als jij en ik interessant zitten te doen over de film The Grand Budapest Hotel en we die geen van beiden gezien hebben, zijn we eigenlijk sociale media-feeds aan het vergelijken.

 

Twitter als nieuwe journalistieke tool

De rol van de traditionele journalistiek ligt onder vuur. Nieuwe technologie en andere behoeftes van een nieuw publiek dwingen tot het stellen van existentiële vragen. Waar ligt de bestaanswaarde van de journalistiek nog in een tijd van social media? Hoe moet een krant ingericht worden om te blijven voldoen? Meesterblogger en voormalig chef internet van NRCnext Ernst-Jan Pfauth publiceerde enkele weken geleden een manifest voor een krant van deze tijd, waarin hij journalisten oproept tot meer openheid, context en explicietheid, maar ook ruimte wil voor hoop, durf en twijfel.

Ook de uitstekende webserie PBS Off Book levert een bijdrage aan de discussie door een aflevering rondom de rol van Twitter in journalistiek. Twitter moet volgens de geïnterviewde vier high profile journalisten niet meer slechts begrepen worden als platform ter promotie maar vooral als een ‘global conversation‘. Nieuws is niet meer iets dat één keer per dag in het 8uur journaal te vangen is. Het is iets dat zich continu 24 uur per dag voltrekt en waar je als journalist dus ook op in dient te spelen. Dat doe je o.a. door Twitter in te zetten in je journalistiek, bijvoorbeeld door contacten te onderhouden met mede-verslaggevers zodat je er snel achterkomt wat de feiten zijn en welke sleutelpersonen handig zijn om nog even te spreken. In een 24uur newscycle is samenwerking cruciaal en Twitter is daar dé tool voor.

Continue reading