Maar hoe zit het dan met pedofilie?

Met name voor de behandeling van een aandoening die zo moreel wordt veroordeeld door de maatschappij, dat onze rechts- en medische systemen er niet goed op zijn ingesteld om hulp te bieden, zou psycho-therapie in VR een uitkomst kunnen bieden, Juist, ik heb het over pedofilie. Een aandoening die in 0,5 tot 1 procent van de bevolking voorkomt. Naar schatting. Want zoals ik al schreef: deze aandoening is zo stigmatiserend dat het moeilijk is om hiernaar onderzoek te doen en behandeling op te ontwikkelen, laat staan voor mensen om zich aan te melden voor behandeling. “People don’t want to officially admit to having these feelings because of these risks, so that leaves only the people whose actions have confirmed their diagnosis.”
The Nether
Juist de besloten, veilige en mogelijk privé-omgeving van Virtual Reality zou een uitkomst kunnen bieden bij de behandeling van pedofilie, stelt Patrick Renaud, een Canadese onderzoeker. Hij stelt zijn proefpersonen bloot aan computer-gegenereerde kinderpornografie. Een andere onderzoeker gaat zelfs nog verder door sexpoppen op kindformaat erbij te betrekken:
“It is possible that virtual child pornography content or other simulations such as child sex dolls or robots might be a safer outlet for at least some individuals who are sexually attracted to children,” says Michael C. Seto, director of the Forensic Research Unit at the Royal Ottawa Health Care Group in Canada. And it’s only a matter of time before dolls like the ones sold by Trottla are souped up with artificial intelligence. How lifelike can they get? “
En daar begint het te schuren. Want als je VR zo kunt inrichten dat je angsten en verlangens kunt behandelen, waarom zou dat dan nog nodig zijn? Waarom zou een Virtuele Realiteit niet juist dé veilige plek zijn waarin je allerlei verlangens zonder consequenties kunt uitvoeren? Wat maakt iets moreel verwerpelijk, zolang het geen gevolgen heeft in de echte wereld?