Na dating apps komen nu de opvolgers: huwelijksapps

Waar inmiddels het idee allang is doorbroken dat je liefde niet via een app zou kunnen vinden, is er nu een nieuwe generatie apps op de markt die zich richt op andere vormen van intimiteit: het huwelijk, vriendschap en het gezinsleven. Via apps onze relaties managen, kan dat wel?

Na dating apps, is er nu de opvolger: de app voor je huwelijk

Voor de generatie die elkaar heeft leren kennen op dating apps als Tinder, en gewend is steeds meer aspecten van haar leven via de telefoon te doen, is het niet gek dat nu de opvolger ontstaan is: de relatieapp. Apps die je helpen om je huwelijk of lange termijn op de rails te houden:

There are now at least a dozen popular apps that cater exclusively to couples: Raft to sync schedules, Kindu for sex stuff, Honeydue for financial planning, Icebreak for conversation starters, You&Me to send messages, Fix a Fight for, well, fights, and Happy Couple, which gamifies getting to know each other. (Vox)

Natuurlijk is het makkelijk om hier sceptisch over te doen. Zeker over aspecten als reminders instellen om “remind me to express appreciation at 8 am”, of “remind me to text a message that makes my partner smile at 12 am”. Het komt klinisch, robotachtig over en eigenlijk heel erg volgens het solutionism-credo van Silicon Valley: there’s an app for that.

Screenshot van de app Lasting

Romantiek inplannen: is dat misschien juist handig?

Tegelijk doet het me ook denken aan een discussie die ik eens met een ex-vriendje had. Hij had werkelijk geen romantisch botje in z’n lijf, en ik ben juist nogal ontvankelijk voor romantische gebaren. Uitgedrukt in liefdestalen sprak ik kortom swahilisch voor hem. Je kunt je voorstellen hoe de discussie over dez09e verschillen tussen ons liep: hij gooide het op dat het gewoon niet in ‘m zat. Ik was echter niet voor één gat te vangen en stelde voor dat hij z’n romantische gebaren dan maar moest plannen en in z’n agenda moest zetten. Hij keek me aan alsof ik gek was. “Maar dan betekent het toch niets meer?” Dat was ik niet met hem eens: ik vond de zorgvuldig geplande structuur niets afdoen van het gebaar zelf en juist getuigen van z’n liefde voor me en respect voor mijn behoeftes.

Is het kortom tijd om onze definitie van romantiek, liefde en huwelijk uit te breiden? Wat zou ons dit opleveren?

But it’s hardly surprising that using a relationship app comes with a stigma like the responses to Welch’s original tweet. After all, shouldn’t love be easy? Isn’t that what we’re constantly told, that if you only find the right person, the rest should come naturally? And if it doesn’t, well, you chose wrong! Luckily, there are plenty of apps that will help you find someone better.

 

The irony, though, is that online dating used to carry a similar stigma, which has only recently begun to wane. Yet once we’ve found someone to settle down with, we’re supposed to know exactly what we’re doing, no help needed. With the divorce rate hovering between 40 and 50 percent, it’s clear that it’s not necessarily the case.  (Vox)

Lees ook de andere blogs uit deze serie:

Tech-tegelwijsheid: Verbeter technologie, begin bij jezelf

Goed, het tijdperk van ongebeiteld techno-optimisme ligt inmiddels wel achter ons. We zijn ons te zeer bewust van alle machtssystemen en ongewenste effecten van onze technologie om nog naïef te kunnen geloven in de democratiserende werking van social media, om maar een voorbeeld te noemen.
better-world
Maar de assumptie dat je met goede tech de wereld kunt verbeteren, blijft vaak doorschemeren bij de opkomst van een nieuwe technologie. Naast het feit dat het natuurlijk een uiterst fijne gedachte is, ligt er een andere oorzaak aan dit soort verborgen denken ten grondslag. Namelijk: technologie wordt nog te weinig aan ONS gekoppeld.
We trappen vaak in de val van ‘solutionism’ om de mooie term van tech-criticus Evgeny Morozov te gebruiken uit zijn boek ‘To save everything, click here. The folly of technological solutionism’ , omdat we technologie als een neutraal gegeven beschouwen, een tool om iets te produceren of een probleem op te lossen, in plaats van een extensie van de menselijke waardencontexten waarbinnen ze opereert. Als je dat laatste wél meeneemt, dan kun je zo zien waarom ‘giving people a new media platform cannot ‘solve’ the ‘problem’ of civic apathy if the platform’s affordances and values are shaped by the same political conditions as the problem.’ En dat is meteen ook de reden van de andere fout in het solutionism-denken: iedereen beschouwen als identiek, waardoor de (uit)werking van een technologie gelijk zou zijn.
Kortom: het wordt de hoogste tijd om in het denken over technologie bij onszelf te starten. Shannon Vallor, professor filosofie, trekt dit zelfs nog verder door in haar boek ‘Technology and the Virtues’, dat net uit is. We moeten onszelf beter leren kennen, weten wat onze normen en waarden zijn én wat deze nog waard zijn in de huidige tech-tijd, en daar onze technologie aan afmeten. Zo kom je er pas achter welke technologie je in je leven wilt, op welke manier en hoe onze technologie ons kan verrijken. We moeten kortom een ‘techno-morele waardenethiek’ gaan bedrijven:
It is not technologies themselves that determine whether or not we flourish socially, but rather the habits, skills, and virtues we have cultivated, with or without their help. Once we acquire those habits, skills, and virtues, we are not only better able to avoid harm in new social media environments, we are able to use new media in ways that further enrich our well-being. [….] without technomoral virtues, we will lack the ability to determine individually or collectively which goals and means of surveillance are wise and worth pursuing.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.