Damon Young: We laten ons maar wat graag afleiden door technologie

Onze technologie – en dan bedoel ik met name onze smartphones – krijgen vaak de oneigenlijke rol van het zwarte schaap toebedeeld. We worden voortdurend afgeleid van ons werk door alle mailtjes die binnen stromen. Onze sociale relaties worden benadeeld doordat er tussendoor ook gewhatsappt moet worden. Ik verdoe een uur van m’n dag met te lachen om onnozele snapchatfilters in plaats van te werken aan deze blog. (Ja, dit is uit het leven gegrepen..). Maar is technologie nu écht de veroorzaker? Of is het een gewillige handlanger van iets anders?

Het is onze schuld: wij accepteren de invloed van tech op ons leven

De filosoof Damon Young legt in z’n boek ‘Afleiding’ (2008) de bal in elk geval weer bij ons neer: “We kunnen technologie niet de schuld geven van ons eigen vluchtgedrag, onze onoplettendheid of onze bereidheid valse troost te zoeken.[...] Als we ons willen bevrijden van de afleidingen van ons technologisch tijdperk, zijn we niet gebaat bij anti-technologisch extremisme, maar juist bij een ambitieuzere houding ten aanzien van onze werktuigen – één die onze onafhankelijkheid stimuleert in plaats van ondermijnt.”
smartphone distraction

Young haalt in z’n boek de filosoof Herbert Marcuse (1898 – 1979) aan die stelt dat we veel te naïef denken over technologie. Bij een nieuwe technologie, zo stelt Marcuse, hebben we altijd het beeld dat het ons vooruit helpt, ons het leven makkelijker maakt en ons meer kennis geeft. Maar een nieuwe technologie is altijd een dialoog, en één die vaak ook gepaard gaat met ‘geweld, agressie en destructie’. Wat Marcuse hiermee bedoelt is dat we de technologie die we gebruiken in ons opnemen, en deze ons eigen maken. We gaan resoneren volgens het ritme dat de technologie dicteert, spreken in het discours dat het ons oplegt en over onszelf denken in de beelden die het ons verschaft. Dit resulteert in een  ”denkwijze die immuun is voor enig andere dan de gevestigde werkelijkheid’[..] Elementaire vragen als ‘wat?’en ‘waarom?’ worden vervangen door een op praktisch nut gericht ‘hoe?’, compleet met oorzaak en effect en de bijbehorende ketens van noodzakelijkheid.”

Toegegeven, dat klinkt enigszins somber en tevens als bewijs van de zwarte schaap theorie. Maar Young maakt een duidelijk onderscheid in de invloed van technologie en de invloed die we toelaten. Volgens hem ligt het werkelijke gevaar in de bereidheid ons leven te laten beheersen door het wezen van technologie. “We buigen het hoofd voor mechanische noodzakelijkheid in plaats van onze eigen noodzakelijkheid te creëren. [...] Als we na het checken van een email een vreetbui krijgen, moeten we [red: ipv te mopperen over die slechte email] misschien eens nadenken over ons internetgedrag ”

Nieuw gevoel van eigenaarschap

Wat Young kortom betoogt is een gevoel van eigenaarschap en verantwoordelijkheid. Ik ben geen slachtoffer van de technologie die me omringt, ik ben een actor. Iemand die de dialoog kan aangaan en zelf z’n grenzen kan bepalen, evenals welke rol ik een technologie kan geven in m’n leven.

[...] Om de afleidingen van het technologische tijdperk het hoofd te bieden, is het zaak dat we ons eigen bestaan weer een nieuwe impuls geven. Ook al kunnen we ons niet van technologie bevrijden, we zijn wel in staat de grenzen ervan te bepalen, evenals die van onszelf. We kunnen ons overgeven aan Youtube, of we kunnen op zoek gaan naar momenten van kalme aandacht en bespiegeling. [..] In het belang van de normale, dagelijkse vrijheid moeten we zijn wat machines nooit zullen worden: onze eigen hoeder.”

 

Wat is erger: een inbraak in je huis of in je smartphone?

Op de Correspondent staat een mooi interview met Bert-Jan Koops, hoogleraar Regulering van Technologie. Hierin stelt hij dat de regelgeving rondom privacy hopeloos verouderd is. Waardoor? Doordat we nog vasthouden aan de ouderwetse scheidslijn tussen wat een privé en openbare ruimte is, en wat dus door wetgeving beschermd moet worden.Kort door de bocht: momenteel is het zo dat je in je huis goed beschermd bent door wet- en regelgeving en vanaf het moment dat je de deur achter je dichttrekt niet meer.
inbreker
Maar zo stelt Koops, ons gebruik van tech zet dit onderscheid op losse schroeven:
‘Tegenwoordig neem je een groot deel van je huis mee als je naar buiten gaat,’ legt hij uit. ‘In je smartphone staan je fotoalbums, je adresboekje, je mailwisselingen, je documenten in de cloud. Je huis is niet meer bij uitstek de plek waar je privédingen doet, zoals dat vroeger wel het geval was.’
En buiten de deur heb je privacybescherming eigenlijk des te harder nodig:
“Het idee dat wij relatief anoniem door de publieke ruimte kunnen bewegen staat op losse schroeven. Niet alleen worden wij in de publieke ruimte door steeds meer partijen geregistreerd, onze gangen worden ook gevolgd. Denk aan de wifi-trackingtechnologieën. Of denk alleen al aan het feit dat onze smartphone continu onze locatie doorgeeft aan tientallen zendmasten. En wat te denken van al die slimme camera’s die in de publieke ruimte hangen? Surveillancedrones?”
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Heb of ben jij je smartphone?

Voordat ik je vraag om antwoord te geven op bovenstaande vraag stel ik je eerst een andere vraag om het belang van je antwoord duidelijk te maken: Ben jij je lichaam of heb jij je lichaam? Als je denkt dat het antwoord niet uitmaakt, bedenk dan even: wat betekent het dan om gehandicapt te zijn, of zoals in mijn geval: vrouw, lang, blank, 30? Ben ik mijn lichaam of heb ik mijn lichaam?
Smartphone
Want hoewel onze relatie met technologie misschien wat helderder lijkt – m’n smartphone is duidelijk m’n eigendom aangezien ik hem gekocht heb en ik kan hem ook wegleggen – is het dat niet persé.
“I can no longer state that I own my computer: it’s more like my physical and virtual identity have morphed into one, enabling every move on my path towards finding this authentic and autonomous self.”
Zo merkte ik tijdens m’n laatste vakantie dat ik bewust tegengas moest geven aan het denken in Instagram-momenten. En de knagende vraag die blijft: was het probleem opgelost met het verbannen van m’n telefoon naar m’n rugzak of heeft Instagram m’n esthetiek en sterker nog: wat ik als een kwaliteitsvol moment ervaar –  blijvend beïnvloed?

Screenwalking: we raken onze telefoons 2617 keer per dag aan

Nou, dat is wel even een getal waar je van achteroverslaat, nietwaar? De gemiddelde smartphonegebruiker zit volgens dit onderzoek 2,42 uur per dag op z’n smartphone in 76 keer per dag.
“That little screen is always nearby — in our pocket or backpack, on the nightstand or under the pillow — beckoning us.Each of us feels the pull, and it’s hard to dimensionalize. How much are we really attached to our phones physically, cognitively… emotionally?”
Screenwalking
Een andere opvallende uitkomst: 87% van de deelnemers checkte z’n telefoon op z’n minst één keer tussen middernacht en 5 uur ’s ochtends…“The fingers never sleep”.
Al dat gestaar op onze smartphones gaat ons nog nekken volgens de dystopische multimediaroman The Frequency Effect’ (dank collega Tracy Metz voor de tip) die donderdag uitkomt. In 2020 gebruiken we onze technologie vooral als ontsnappingsmiddel en gaan lethargisch screenwalkened door het leven, ons zo onbewust van wat er om ons heen gebeurt dat je zelfs ineens op plekken ‘wakker’ kunt worden en dan geen idee hebt hoe je er bent gekomen.
“Almost every powered object is now connected, creating a society where consumer needs are considered and catered for more than ever before. […] Multiple screens have become an essential part of everyday life, with a whole host of devices clamoring for attention including; smartwatches, smartphones and increasingly sophisticated tablet style devices. As a result people now consume double the amount of media content on average than they did in 2015.
Beneath the surface however, a number of consumer groups have begun to worry about the mental lethargy that is becoming systemic. This concern has become increasingly focused on the way consumers use screens as a form of escapism from their day to day troubles. In particular, growing attention has been placed on the technology companies and advertisers taking advantage of a precise ability to tailor content to an individual’s exact preferences, thereby manipulating their view of the world.”

Ik ben benieuwd…dit kan wel eens een nieuwe ’The Circle’ worden.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Berichtgeving over nieuwe technologie graag minder zwart-wit!

“Kun jij twee dagen offline?”, zo luidde de cover in de NRCnext van afgelopen maandag. Het bijhorende artikel maakte van de Kerst niet alleen een christelijke viering en/of seculier eetfestijn, maar ook een periode van herbezinning over de invloed van nieuwe technologie. Het artikel was een pleidooi voor de zogenaamde slow tech beweging die vindt “dat we ons laten gijzelen door sociale media en smartphones”.Het geciteerde onderzoeksrapport “De zwarte kant van Social Media 2012” somt een uiterst negatief lijstje van gevolgen op: sociale media maken ons dom, asociaal, narcistisch, geestesziek, ze tasten ons geheugen aan, voeden sensatiezucht, manipuleren en zetten zelfs aan tot terreur.

Het is niet onlogisch dat zich een tegenstem vormt na de razendsnelle (bedenk bijvoorbeeld dat facebook slechts acht en twitter slechts zes jaar bestaat) en bijna kritiekloze opmars van nieuwe technologie. Nu de computer, de smartphone en social media zich in het leven van mensen hebben genesteld, worden we ons langzaam bewust van de consequenties ervan. En die ogenschijnlijk makkelijke relatie die we hebben opgebouwd met nieuwe technologie als Facebook of Twitter, vertoont toch bij nader inzien enige onvoorziene mankementen.

Afbeelding: Koert van Mensvoort

Continue reading