Duurzame relatie met tech: focus op lange termijn en zelfstandigheid

Deze week ben ik in het werk gedoken van Rohan Gunatillake. Behalve het feit dat hij bekend staat om z’n onuitspreekbare achternaam, is hij ook één van de bekendste ontwerpers van mindfulness-apps. Zo ontwierp hij de meditatie-app Buddhify en de meditatie slaap-app Sleepfulness.
Naast dat hij net een uiterst interessant manifest heeft uitgebracht over hoe je technologie meer kunt – en moet – ontwerpen in samenhang met menselijke waarden, is Gunatillake ook belangwekkend voor zijn visie rondom hoe technologie en mindfulness eigenlijk naadloos met elkaar samen kunnen gaan. Wat we daarvoor nodig hebben? Wise technology & mobile mindfulness.
paard-ruiter
Waar het voor Gunatillake eigenlijk op neerkomt is dat de verslavende, aandachtopeisende technologie van tegenwoordig geen duurzaam model is voor de toekomst. Het creëert een relatie waarin de gebruiker gedwongen wordt en onrespectvol behandeld. Je ziet gebruikers nu dan ook zich al terugtrekken en protesteren. Heb je er als Facebook, Twitter of Instagram dus niet méér aan om na te denken over hoe je een positieve relatie kunt aangaan met je gebruikers, waarin deze welbewust voor jouw app kiezen omdat ze daarvan de waarde inzien in plaats van erin gelokt te worden?
Dat past Gunatillake zelf ook toe in z’n Buddhify app. In de podcast Mindful Cyborgs legt hij uit waarom hij welbewust niet voor een abonnementmodel heeft gekozen, maar voor één vaste prijs (je betaalt 5 euro):
I didn’t want to create an interdependent relationship. I don’t want to train people so they can only meditate with an app. A lot of meditation apps take away the power of the user, and puts it into the voice of the app. Buddify is 5 euro and as 83 tracks, so the earning model is that you learn from the app, and then move on.
Dit deed me denken aan de paard en ruiter metafoor van Donald Norman(auteur van “The design of everyday things”):
Daarin vergelijkt hij de samenwerking tussen mens en machine met de natuurlijke samenwerking tussen paard en ruiter. Deze vormen een symbiose, die constant onderhandelen over wie controle heeft: als de teugels lang zijn heeft het paard controle, en als de teugels kort zijn de ruiter. Deze symbiose vormt een vloeiende samenwerking tussen twee autonome entiteiten. Het is die symbiose waar we naar toe moeten werken. Een gelijkwaardige werkrelatie tussen mens en machine. En geen slaafse afhankelijkheid van de machine (net zo min als dat een geoefende ruiter slaaf van zijn paard is).
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Suggesties voor herontwerp van onze technologie

Deze week ben ik in het werk gedoken van Rohan Gunatillake. Behalve het feit dat hij bekend staat om z’n onuitspreekbare achternaam, is hij ook één van de bekendste ontwerpers van mindfulness-apps. Zo ontwierp hij de meditatie-app Buddhify en de meditatie slaap-app Sleepfulness.
Naast dat hij net een uiterst interessant manifest heeft uitgebracht over hoe je technologie meer kunt – en moet – ontwerpen in samenhang met menselijke waarden, is Gunatillake ook belangwekkend voor zijn visie rondom hoe technologie en mindfulness eigenlijk naadloos met elkaar samen kunnen gaan. Wat we daarvoor nodig hebben? Wise technology & mobile mindfulness.
Gunatillake is sterk tegen het artificieel detoxen of unpluggen:
I have a problem with detox, because that implies that we spend all our time with something that is toxic for us. Technology isn’t the problem, bad technology is the problem. Redesiging, not retreating is the solution.
Hoe dan technologie te herontwerpen? Daar heeft hij een manifest voor opgesteld, met 9 handvaten. Kort en helder beschreven, met voorbeelden van technologie die het volgens Gunatillake al goed doen – Medium en Slack worden door hem bijvoorbeeld geroemd – én hij beschrijft ook nieuwe designideeën.
Stel bijvoorbeeld dat je je notificaties van Instagram zo kunt instellen dat ze maar één keer per dag binnenkomen op een vast moment, zodat je niet continue geplaagd wordt door FOMO – de angst om iets te missen –  en je uit de verslavende feedbackloop gehaald wordt die ervoor zorgt dat je maar blijft kijken?

Of dat je in Whatsapp kunt aangeven hoe lang je eigenlijk beschikbaar bent om te chatten? ‘Provide exit points’ noemt Gunitillake deze designbeslissing: “Bottomless pits, infinite scrolls, and attention traps are all ways of attempting to keep a user in a product or an ecosystem against their explicit will or knowledge.”

Doordat sociale platforms zijn gebouwd op kwantitatieve maatstaven – hoe meer likes je hebt, hoe hoger je status is, en hoe zichtbaarder je bent in bijvoorbeeld de tijdlijn van anderen – jaagt het statusangst aan. Maar onze technologie kan ook kwalitatieve maatstaven aanhouden die ook nog eens in lijn zijn met jouw eigen normen en waarden en zo positieve feedback geven, zoals hieronder te zien is:

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Rohan Gunatillake: Geen digitaal dualisme, maar mobile mindfulness

Deze week ben ik in het werk gedoken van Rohan Gunatillake. Behalve het feit dat hij bekend staat om z’n onuitspreekbare achternaam, is hij ook één van de bekendste ontwerpers van mindfulness-apps. Zo ontwierp hij de meditatie-app Buddhify en de meditatie slaap-app Sleepfulness.
Naast dat hij net een uiterst interessant manifest heeft uitgebracht over hoe je technologie meer kunt – en moet – ontwerpen in samenhang met menselijke waarden, is Gunatillake ook belangwekkend voor zijn visie rondom hoe technologie en mindfulness eigenlijk naadloos met elkaar samen kunnen gaan. Wat we daarvoor nodig hebben? Wise technology & mobile mindfulness.
monnik-monk-smartphone
Als jonge twintiger ging Gunatillake op soul-searching trip naar verschillende boeddhistische kloosters. Wat hem daaraan opviel waren twee dingen:
1. Hoewel er over mindfulness en meditatie vaak heel dogmatisch wordt gedaan, is er eigenlijk geen juiste manier. 2. Toen hij thuis was in het drukke Londen, kon hij maar moeilijk z’n meditatie-routines vasthouden. Hij had geen tijd voor z’n 30 minuten ochtendmeditatie op een rustige plek in zijn huis, doordat hij ’s ochtends vroeg naar kantoor moest, maar had wél veel reistijd in de drukke, hectische Londense metro.
Dat bracht Gunatillake op het idee om gewoon eens te gaan mediteren in de metro. Daar is het natuurlijk lastig om bepaalde aspecten van meditatie te doen, zoals ademhalingsoefeningen, maar andere aspecten – je concentreren op omgevingsgeluiden – werkten eigenlijk prima.
Gunatillake is making waves in the predominantly anti-tech mindfulness world for his opposition to the idea that we must compartmentalise tech, separating it from the rest of our lives. He warns against the dangers of this behaviour, known as “digital dualism”, and promotes digital culture as a valid part of modern life, rather than a dangerous, untrustworthy intruder.
Gemunt door Nathan Jurgenson, is digitaal dualisme de term waarmee een verschil tussen on- en offline wordt geduid: er is een analoge wereld en een virtuele wereld. En dat is precies het probleem schrijft Gunatillake in zijn boek ‘This is Happening’: er is geen verschil meer:
Did you notice that even when your phone is off, it’s not really off? Because even then we know that emails are coming into our inbox, friends are posting messages that we are missing out on and mayor news is happening. […] We are living in an always on world where there’s no off switch. Silent mode is not silent.
Tijd dus om te stoppen met dat nostalgisch verlangen naar ‘het echte leven dat alleen offline gebeurt’. Mindfulness – je bewust zijn en verbonden voelen met wat er in het moment gebeurt – kan ook juist in samenwerking met onze technologie.
In z’n boek geeft Gunatillake dan ook 60 tech-mindfuloefeningen. Zo is er ‘Advert Jiu Jitsu’ waarbij je elke keer als je een advertentie spot, je aandacht weer even terug laat keren naar je lichaam. Of de ‘Emotional web’ oefening, waarbij je let op hoe een blog, of nieuwsbrief, je doet voelen. En bij ‘Signal bars’ ga je elke keer als je op je telefoon kijkt tijdens een gesprek na, hoe goed jij je eigenlijk verbonden voelt met deze persoon…hoe sterk je menselijke wifi-signaal is, om zo maar te zeggen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.