De volgende grote markt voor tech-industrie: ouderen

Ouderen, dat is de volgende grote markt van consumenten waar Silicon Valley zich op gaat richten, voorspelt Ben Schiller op de blog FastCoExist. Waar tech-entrepreneurs zich tot voor kort bijna exclusief richtten op jonge mensen, is nu helder dat er best wat geld te verdienen is aan de zorgbehoeftes van ouderen. En dus wordt er aandacht besteed aan zorgrobots, videochat die eenzaamheid kan verlichten, en smart homes die de oudjes wat in de gaten kunnen houden. In de blog staan meer spannende ideeën.
alice
Maar wat al die zorgtech voor ouderen met name op scherp stelt is de plek die ouderenzorg in onze samenleving heeft en krijgt:
[…] some of these ideas raise “deep questions” about how we care for old people—robot care particularly. Are these technologies designed to increase human contact or reduce it, to make care more humane, or just more “efficient” and let humans off the hook for caring for the older generation? The tracking capabilities of wearables and sensors for seniors can seen as both enabling and intrusive. Are they for the seniors, or the people tracking the seniors?
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Stel je voor…dat je twittergeschiedenis je politieke carrière bepaalt

Je ziet het al gebeuren bij deze verkiezingen: Trump wordt op basis van eerder gedane uitspraken in het verleden aangepakt op draaikonterij. Niet dat het heel veel helpt. The Notorius Draaikont deed zijn uitspraken veelal in talkshows op tv, maar vraag je nu het volgende af:
Hoe lang gebruik jij nu al Twitter? Of Facebook? Of misschien heb/had je wel een persoonlijke blog? Of verzamelde je plaatjes van je favoriete popicoon op een tumblr? Of had je daarover ellenlange chatsessies met vriendinnen op een openbaar forum?
Pakweg 1/3de van mijn leven breng ik nu online door en laat ik sporen na. En in die tien jaar ben ik veranderd. Gekke projectjes uit het verleden hoef ik nu niet persé meer te zien en ik denk heel anders over bepaalde zaken waar ik in het verleden blogs over heb geschreven.
But it’s out there.
Trump twitter robot
De generatie onder ons laat al sinds zijn puberteit digitale sporen na. En denk maar even terug aan je eigen puberteit – hoe je toen dacht en deed – om daar de volle implicaties van te begrijpen.
De podcast ‘Flashforward’ die ik hierboven al noemde – en echt, ik ben groot fan – heeft hier ook weer een prachtige aflevering over gemaakt ’The revenge of the retweet’:
“What happens, when today’s teens start running for office? When their entire internet history is there, searchable, for us to read? What if these teens Tweet something at 15 that they might regret at 45? Do we learn to accept that their opinions have changed?”
En om nog even terug te komen op Trumps twitter: Niet alleen is door big data inmiddels een robot gebouwd die op verbazingwekkend gelijke manier als Trump tweet de ’Deep Drumpf Twitter Bot’, maar ook is door een data-analyse onlangs bewezen, dat hoogstwaarschijnlijk maar 50% van alle tweets van Trump zelf afkomstig is. Namelijk de agressieve, boze uitspraken
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

Robots are NOT going to take your job

Ja, we zouden allemaal de klos worden met de opkomst van intelligente robots die onze banen één voor één overnemen. Enkele uitzonderingen daargelaten. Bereken hier bijvoorbeeld of je baan nog veilig is of op de tocht staat.
Robot job
Maar nu blijkt uit recent onderzoek dat dit allemaal ontzettend meevalt. Sterker nog: robots pikken niet alleen NIET je baan in, maar ze zorgen zelfs voor méér werkgelegenheid. 
“Overall, we find that the net effect of routine-replacing technological change (RRTC ) on labor demand has been positive. In particular, our baseline estimates indicate that RRTC has increased labor demand by up to 11.6 million jobs across in 27 European countries. […]  we can conclude that labor has been racing with rather than against the machine in spite of these substitution effects. […] it seems that the robots’ positive effects on productivity and total sales are a leverage to stimulate employment growth.”
Wat is dan het échte probleem? Een skills-gap, een kloof tussen de benodigde specifieke vaardigheden voor deze nieuwe banen en de algemene kennis en vaardigheden die mensen nu bezitten.
“Jobs all over the world are not being filled because of lack of skilled personnel to fill them.”
Is dat een kloof die zomaar op te lossen is door scholing, of is dat een kloof die een tech-elite gaat voortbrengen die banen in overvloed heeft terwijl anderen de consequenties dragen?
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Worden we minder menselijk door onze omgang met technologie?

Onderzoek naar robots concentreert zich vooral op hoe robots menselijke vaardigheden en intelligentie kunnen krijgen. Maar: hoe verandert onze technologie ons? Hoe machine-achtig zijn mensen eigenlijk geworden door hun omgang met tech?
Robot human
Dat kan namelijk nog behoorlijk lastig zijn stelt het duo als je kijkt naar onderscheidende zaken zoals vrije wil, autonomie, rationeel denken en irrationele beslissingen. Zo noemen ze een experiment waarin studenten hun fysieke activiteit tracken door middel van een Fitbit. Volgens Frischmann ontneemt deze technologie de studenten de mogelijkheid tot zelfreflectie op hun resultaten en de vrijheid om bijvoorbeeld te liegen over je score.
Het probleem ligt niet zozeer bij tech, maar bij de plek die wij tech geven in ons leven:
“Dehumanization can’t simply be blamed on the growing use of technology. Instead, Frischmann says our fetishization of technology is behind the trend. We’re overly trusting and reliant on technological developments, mindlessly assuming that every new piece of tech must be beneficial.”

Een ander interessant artikel in dit licht is deze column van Oliver Burkmann, waarin hij het voorbeeld aanhaalt van een investeerder uit Silicon Valley die zich toch wat zorgen maakt over hoe z’n vierjarige dochtertje met hun huishoudrobot omgaat. Waar hij en zijn vrouw grote moeite doen om het kleintje nette omgangsvormen bij te brengen, kom je met een ‘please’ en ‘thank you’ niet ver bij een robot. Die heeft gewoon keiharde commando’s nodig:

“We love our Amazon Echo… but I fear it’s also turning our daughter into a raging asshole. […] Alexa doesn’t need you to say please or thank you; indeed, she responds better to brusque commands. Cognitively, I’m not sure a kid gets why you can boss Alexa around, but not a person.  How’s a four-year-old supposed to learn that other household members aren’t simply there to do her bidding, when one (electronic) household member was designed to do exactly that?“
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

We maken een fetish van onze bots…en daar gaat het mis

Ok, hold your horses, dit gaat niet een stukje worden over S&M-bots. Maar desondanks is het wel handig om dit toch te lezen. Voor de volgende keer als je tegen Siri op je telefoon praat, of bij een chatbot op het internet je gram haalt over een service die niet verleend is.
Je zult in de toekomst namelijk steeds vaker te doen hebben met bots – oftewel: een automatische assistent die autonoom een taak kan uitvoeren. En doordat deze steeds geavanceerder worden, zul je dat steeds minder door hebben. Zo hebben studenten op Georgia Tech een jaar lang nietsvermoedend tegen een chatbot gepraat die als de assistent van hun professor functioneerde.
Siri
Maar ook al is de techniek achter de bot niet verborgen – je weet dat Siri een bot is, je weet dat de automatische kassa in je supermarkt een bot is – dan nóg zul je er ongemerkt door worden beïnvloed.
Doordat bots namelijk steeds meer persoonlijke woorden gebruiken – zoals ‘Wat kan IK voor je doen?’ ‘Plaats je spullen in MIJN mand’, krijgen ze een soort persoonlijkheid. En daar begint het probleem. Hierdoor gaan wij ze namelijk fetischiseren, oftewel: gaan we een sociale relatie met ze aan die verder gaat dan een onmiddellijk functioneel gebruik. Dat is niet iets nieuws, dat doen we al jaren met onze spullen. Kleding is daar het beste voorbeeld van. De manier waarop je je kleedt vertegenwoordigt ook wie je bent, bij welke sociale groep je hoort, hoe je gezien wilt worden door anderen.
Het probleem is dat als we een dergelijke fetish-relatie ook met (ro)bots ontwikkelen, zo stelt Brett Scott in dit stuk, dat we daardoor niet meer zien welke functionele relatie ZIJ met ONS hebben. Bots zijn namelijk altijd door hun makers – veelal bedrijven – gebouwd voor een specifiek doel. Scott pleit daarom voor meer eerlijke bots, of in elk geval meer bewustzijn van ons in onze omgang met bots. Hoe vriendelijk bots ook lijken, denk eraan: If you’re talking to bots, you’re talking to their invisible bosses.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Robots ‘voelen’ pijn. Kun je ze nu ook martelen?

Onderzoekers van Leibniz Universiteit in Hannover zijn bezig om robots pijn te leren voelen. Door een elektrisch netwerk achter een soort vinger te bouwen, mimieken ze zenuwbanen, waardoor de robot kan reageren op pijn als je bijvoorbeeld een bekertje kokend water over z’n vinger heengiet. Je zou zeggen: waarom zou je dit überhaupt willen? Want is het juist niet het meest handige aan robots dat ze geen pijn voelen? Het argument is dat robots zo kunnen aangeven wanneer ze niet goed meer functioneren.
Pain robot
Ok, praktisch misschien niets op tegen te hebben, maar dit opent natuurlijk een compleet nieuw perspectief om robots te bekijken. Ik merkte al dat ik een raar soort medelijden voelde toen de robot zich ‘in pijn’ snel terugtrok nadat onderzoekers in het demonstratiefilmpje kokend water over ’m heengoten. En daarmee projecteerde ik dus menselijke eigenschappen op de robot – oftewel: antropromorfiseerde ik de boel.
MIT-onderzoeker Kate Darling die haar proefpersonen vraagt om schattige robots te martelen ziet een grote emotionele weerstand en impact. Pas nadat ze in haar experiment had gedreigd om anders alle robots af te slachten, was één proefpersoon uit de groep bereid om één robot uit te schakelen.
En dus stelt Bob Yirka van TechExplore deze vragen: “If a robot acts the same way a human does when touching a hot plate, are we to believe it is truly experiencing pain? And if so, will lawmakers find the need to enact laws to prevent cruelty to robots, as is the case with animals?”
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Lekker aan de luier

Ja, er komen meer robots. En ja, ook onze apparaten, huis, auto’s, stad – you name it – gaan slimmer worden. That’s a good thing, volgens econoom Jeremy Rifkin. In zijn boek ‘The Zero Marginal Cost Society’ (al uit 2014, maar ik kwam het nu pas op het spoor) stelt Rifkin dat big data in combinatie met slimme apparaten straks genoeg informatie creëren om de economie vrijwel zelfstandig te laten functioneren. Weg met het kapitalisme (ik berichtte trouwens al eerder over een andere economiejournalist die ook gelooft dat het ‘Byebye kapitalisme’ is). Over uiterlijk 40 jaar krijgen we een economie waarin de marginale kosten van energie, communicatie en transport praktisch nul zijn en er bijna geen arbeid meer nodig is. Luister hier naar een 10-minuten samenvatting van zijn ideeën (en let vooral niet op de verschrikkelijke cliché beelden).
lazy robot
Er zijn meer mensen die geloven dat we in een economie van overvloed terecht gaan komen, zoals de jongens van Studio Monnik die op hun site allemaal interessante stukken schrijven over de post-growth society, waarin de nadruk verschuift van ‘hebben’ naar ‘zijn’. Kortom: door die robots en data gaan we eindelijk aan een stukje zelfontwikkeling toekomen. Of we gaan ons natuurlijk geweldig vervelen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

Rottende robots van tomaten

Heb jij je al eens afgevraagd wat met al die robots gaat gebeuren als ze net als je telefoon na een paar jaar toe zijn aan vervanging? Electronic Waste, oftewel e-waste, is dé afvalberg van de toekomst. Daarom is een Italiaanse onderzoeksgroep bezig met het ontwikkelen van biologisch afbreekbare robots die gemaakt zijn uit bioplastic van het restafval van tomaten of aardappelen. Zodat ze net als groente-afval lekker op de composthoop gegooid kunnen worden.

Terminator

Lekker groen allemaal én het heeft nog een ander voordeel. In het bioplastic, dat zowel zo soepel is dat het als huid gebruikt kan worden, als ook stevig en hard kan zijn voor het maken van interne onderdelen, kunnen ook sensoren geïntegreerd worden. Hierdoor kunnen de biorobots met hun groentehuidje ook, net als wij met onze huid, steeds beter ‘voelen’. Hoe ver ze daarmee zijn zie je trouwens in dit korte filmpje: lekker een konijn aaien met je robothand.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

Dit is de kleuterschool van Brett

Wat houten lepels, modelvliegtuigjes en een heleboel lego. Dit is een speeltuin waar een kleuter zich urenlang bezig kan houden. Zo ook Brett, de kleuter voor wie deze speeltjes bedoeld zijn. Kleine kanttekening: Brett is een robot.

Brett

Op Berkely University hebben onderzoekers een laboratorium gebouwd waar ze robots behandelen als kleine kinderen. In tegenstelling tot de meeste industriële robots (die bijvoorbeeld auto’s in elkaar zetten, volgens een vaste instructie, geprogrammeerd door een mens) experimenteren ze hier met het zelf-lerend vermogen van robots. En dat komt, net als bij kleine mensenukkies, dus neer op trail and error. Maar dan kan Brett aan het einde van de dag dus wél een dop op een fles draaien, zelfs als die fles beweegt. Vind je het artikel te lang? Bekijk dan vooral de korte video die halverwege het stuk staat, fascinerend om te zien.

Continue reading

De oneerlijkheid van de toekomst: de digitale kloof

De huidige stad blijkt gebouwd op verschillen. In Stadsleven De oneerlijke stad’ onderzoeken we waar de oneerlijkheden van deze tijd zitten. Maar waar zit de oneerlijkheid van de toekomst? In de digitale kloof tussen de mensen die tech-savy zijn en de rest. 

Vorig week kwam het rapport ‘Werken aan de robotsamenleving van de Haagse denktank het Rathenau Instituut uit. Een onderzoek naar de relatie tussen technologie en werkgelegenheid in opdracht van de Tweede Kamer. De aanleiding? De uitspraken van minister Lodewijk Asscher eind september 2014 op het jaarlijkse congres van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Asscher stelde dat robotisering een verwoestende invloed heeft op de werkgelegenheid en extreme ongelijkheid bevordert. Robots zullen volgens hem steeds interessanter zijn voor werkgevers als alternatief voor werknemers omdat ze ‘toegankelijker, betrouwbaarder en goedkoper zijn, 24 uur per dag kunnen werken, nooit ziek zijn, niet zeuren om loonsverhoging en niet staken’.

Still uit de Zweedse televisie-serie 'Real Humans' die de rol van robots in de samenleving onderzoekt. Photo: Johan Paulin

Still uit de Zweedse televisie-serie ‘Real Humans’ die de rol van robots in de samenleving onderzoekt. Photo: Johan Paulin

Continue reading