Maar hoe zit het dan met pedofilie?

Met name voor de behandeling van een aandoening die zo moreel wordt veroordeeld door de maatschappij, dat onze rechts- en medische systemen er niet goed op zijn ingesteld om hulp te bieden, zou psycho-therapie in VR een uitkomst kunnen bieden, Juist, ik heb het over pedofilie. Een aandoening die in 0,5 tot 1 procent van de bevolking voorkomt. Naar schatting. Want zoals ik al schreef: deze aandoening is zo stigmatiserend dat het moeilijk is om hiernaar onderzoek te doen en behandeling op te ontwikkelen, laat staan voor mensen om zich aan te melden voor behandeling. “People don’t want to officially admit to having these feelings because of these risks, so that leaves only the people whose actions have confirmed their diagnosis.”
The Nether
Juist de besloten, veilige en mogelijk privé-omgeving van Virtual Reality zou een uitkomst kunnen bieden bij de behandeling van pedofilie, stelt Patrick Renaud, een Canadese onderzoeker. Hij stelt zijn proefpersonen bloot aan computer-gegenereerde kinderpornografie. Een andere onderzoeker gaat zelfs nog verder door sexpoppen op kindformaat erbij te betrekken:
“It is possible that virtual child pornography content or other simulations such as child sex dolls or robots might be a safer outlet for at least some individuals who are sexually attracted to children,” says Michael C. Seto, director of the Forensic Research Unit at the Royal Ottawa Health Care Group in Canada. And it’s only a matter of time before dolls like the ones sold by Trottla are souped up with artificial intelligence. How lifelike can they get? “
En daar begint het te schuren. Want als je VR zo kunt inrichten dat je angsten en verlangens kunt behandelen, waarom zou dat dan nog nodig zijn? Waarom zou een Virtuele Realiteit niet juist dé veilige plek zijn waarin je allerlei verlangens zonder consequenties kunt uitvoeren? Wat maakt iets moreel verwerpelijk, zolang het geen gevolgen heeft in de echte wereld?

Virtual Reality behandelt beter dan de psycholoog

De eerste voorzichtige stappen zijn gezet: Virtual Reality wordt momenteel al ingezet bij de behandeling van psychische ziektes, zoals fobieën, post-traumatische stress en schizofrenie. Hoe zoiets in z’n werk gaat kun je zien in de mooie korte reportage ‘Doctor VR van de webserie ‘Real Future’ waar ik al eerder over schreef.
vr-phobia
In de reportage zie je iemand behandeld worden voor z’n hoogtevrees. Stapje voor stapje steeds hoger naar het dak van een hoog gebouw. Met veel angstzweet en doorzettingsvermogen wordt het doel gehaald.
Dit voorbeeld toont de potentie van psycho-therapie in VR: hoewel de patiënt niet écht op het dak van een hoog gebouw stond (met bijvoorbeeld het gevaar om ervanaf te kunnen kukelen, of de moeite en kosten om er naartoe te gaan), is de setting in VR wel genoeg om een effect op hem te hebben. Hoe simpel in textuur of geometrie de VR omgeving ook is, je brein vult de gaten aan, zodat je nog steeds een bepaalde aanwezigheid voelt.
In The Guardian oppert James Witts dat psycho-therapie in VR zelfs beter zou kunnen werken dan normale therapie. Uit onderzoek blijkt namelijk dat als mensen een avatar belichamen in een virtuele wereld, hun beleving en emotionele reacties veranderen om consistent te zijn met deze avatar.
En dat kun je heel handig inzetten bij de behandeling van bijvoorbeeld depressie. In een experiment moesten depressieve proefpersonen eerst een huilend kind troosten. In de tweede fase van het experiment ‘werden’ de patiënten echter de avatar van dat huilende kind, waarbij een volwassen avatar dezelfde troostende woorden uitsprak tegen de patiënt als hij/zij eerst zelf had gedaan. Deze ervaring van (zelf)compassie zorgde ervoor dat de gevoelens van depressie verminderden.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.