Relatietherapie stap 2: Zie je partner voor vol aan

Het moge duidelijk zijn uit de afgelopen edities dat onze relatie met onze technologie momenteel niet al te best is. Maar de illusie is nog in stand. We hebben nog steeds het beeld dat we elke nacht in bed stappen met die prachtige Ryan Gosling, terwijl het inmiddels na al die jaren een rimpelig aardappelzakje geworden is die continue om onze aandacht zeurt. Tijd voor relatietherapie.
‘Ze ziet me gewoon niet meer!’ Jaja, we zijn bij de volgende stap beland van onze relatietherapie: mister Tech als volwaardige ander zien.
Wat bedoel ik daarmee? Waar technologie eerst wellicht als een tool fungeerde, is het nu uitgegroeid tot iets waardoor we ons ontwikkelen en dat impact heeft in welke richting we ons ontwikkelen.
ryan-gosling2
“Google-filosoof’ Luciano Floridi stelt dat we daarom een bijscherping nodig hebben van ons beeld van technologie. We moeten beseffen dat we middenin een Vierde Revolutie zitten. We zijn niet het centrum van het universum (zoals Copernicus bewees), het biologische koninkrijk (zoals Darwin liet ziet), of onze rationaliteit (Freud onttoverde deze illusie), noch het centrum of de heerser van onze informatiesamenleving die moeten delen met technologie. Kukel maar even van je troon af.
Hierin echoot het idee van de actor-netwerk theorie van Bruno Latour door, die geen onderscheid meer maakt tussen mensen en dingen, maar ze allebei als actoren benoemt. Als je de oorspronkelijke terminologie weghaalt, wis je hiermee ook een impliciete hiërarchie, en kun je makkelijker zien welke relatie we inmiddels met technologie hebben.
Zelf vind ik het Japanse concept ‘Ma’ een prachtige vertaling van deze relatie. In ‘Ma’ verdwijnt ook het onderscheid tussen mensen en dingen. Waar het in het Westen draait om een vast afgebakend subject of object, is in een Oosterse samenleving ‘Ma’ veel belangrijker. ‘Ma’ is de ruimte ‘in between’. In het Westen is ruimte tussen mens en ding een leegte, een niets tussen de dingen. ‘Ma’ is juist vol met interactie en dynamiek: hierin komen we juist tot stand als entiteit in relatie met onze omgeving.
** Overigens wil ik hierbij de aantekening maken, dat hoewel onze relatie met (informatie)technologie zeker is veranderd, we natuurlijk al eeuwenlang – vanaf het begin der tijden – op een bepaalde manier worden door onze technologie. Wat dacht je van de technologie van de landbouw die het mogelijk maakte om ons in gemeenschappen te vestigen i.p.v. steeds door te moeten trekken als jagers?
Lees hier stap 3 ‘Stel jezelf open en stap 1 ‘Weg met automatische denkbeelden van deze relatietherapiesessie met mr. Tech.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Hoe Pokémon Go ons een andere kijk op tech biedt

Afgelopen week waren de media in de ban van Pokémon Go, de augmented reality game waarin je in je dagelijkse omgeving virtuele Pokémon beestjes kunt zoeken. Amper een week gelanceerd is de game in de VS al vaker gedownload dan dating-app Tinder en Twitter. Kijk om een indruk te krijgen eens naar dit korte filmpje van vlogger Casey Neistat, die hele clans Pokémon gamers in z’n park aantreft.
Interessant is hoe de gamewereld botst en interacteert met het echte leven. Zie dit overzicht van onbedoelde bijeffecten zoals berovingen, verkeersongelukken en interacties met horeca/huis-eigenaren die hun plek ineens in een Pokémon hotspot zagen veranderen.
PokemonGo3

Kerk van de ai-theisten

Worden robots niet te slim? Zal onze Artificial Intelligence ons niet gaan overheersen? Het zijn vragen die de laatste jaren gesteld worden.
Tech-criticus Luciano Floridi stelt dat onze angst rondom A.I. ‘opium voor de massa’ is, omdat het ons afleidt van ons zorgen te maken waar het écht om gaat, namelijk de directe invloed van technologie op ons alledaagse leven: onze banen, onze aandacht, onze relaties. Hij noemt het Singularitarianism (naar het woord Singularity, de staat waarin we samenvallen met onze technologie), een rijke-luis hobby voor mensen die vergeten zijn dat er meer urgente zaken op deze wereld op te lossen zijn. En dus pleit hij voor een metaforische kerk van ai-theisten.
AI toaser
Wat preekt die kerk dan? Nou, in elk geval Floridi’s idee van de Vierde Revolutie. We zijn niet het centrum van het universum (zoals Copernicus bewees), het biologische koninkrijk (Darwin), of onze rationaliteit (Freud), noch het centrum of de heerser van onze informatiesamenleving (sinds Turing) dat we immers moeten delen met technologie. Dit hoeft niet persé super-intelligente tech te zijn (strikt genomen is de meeste tech niet intelligenter dan een broodrooster volgens Floridi), maar door de kwantiteit en het feit dat het ons in elke taak kan overtreffen vormt het iets waar we als de wiedeweerga over na moeten gaan denken:
“While we were speculating about the possibility of ultraintelligence, we increasingly enveloped the world in so many devices, sensors, applications and data that it became an IT-friendly environment, where technologies can replace us without having any understanding, mental states, intentions, interpretations, emotional states, semantic skills, consciousness, self-awareness or flexible intelligence. ”
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Is je virtuele ik wel te vertrouwen?

“Her strangely familiar features make me second guess myself. I face the uncanny. Does she not know me at all, or does she know me better than I know myself? [..] She is banality, the seem­ingly innocuous clicks and queries of everyday digital life. But she’s very impor­tantly, conse­quen­tially me.”
Dit is hoe tech-criticus Sara M. Watson haar virtuele zelf beschrijft. De ik die ontstaat door wat we online zoeken, delen op social media en aankopen doen. We zijn wat we googlen, facebooken en amazonnen. Op basis van onze eerdere aankopen of zoekwoorden worden suggesties gedaan voor vervolgaankopen. En dat is een probleem volgens Watson, aangezien er zo een abstractie plaatsvindt van onze behoeftes en vragen: machines kennen slechts vaste hokjes waar je in moet passen.
Zoals een andere tech-criticus Luciano Floridi in een essay in dezelfde serie schrijft: het risico is dat we daardoor voorspelbaar worden gemaakt.Neem bijvoorbeeld Netflix dat mijn kijkgedrag probeert te identificeren. Meer dan dat: het moedigt me aan om in mijn hokjes te blijven door me continue suggesties voor nieuwe films en series aan de hand te doen die in die hokjes passen. Volgen deze suggesties nog mijn wensen of begint mijn kijkgedrag de wensen van Netflix te volgen?
Virtual self
En hierdoor ontstaat de vraag: kunnen we onze virtuele zelf-en wel vertrouwen? Is virtuele Sanne op basis waarvan mijn identiteit wordt afgelezen door online systemen wel een goede stand-in voor mij?
Zoals Sara M. Watson schrijft:
“I want her to stop assuming what I want and start asking me about my inten­tions. I need to be able to trust her enough to act as my proxy, with assur­ance that she’ll keep my inter­ests in mind. I could send her out, empow­ered to act on my behalf, instead of scram­bling around to keep tabs on her.”
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

5 #1

Geïnspireerd door geweldige tips als de wekelijkse longroads van de NRC en de weekendleestips van Frank Meeuwsen waar deze week mijn blogje ‘Berichtgeving over nieuwe technologie graag minder zwart-wit!‘ ook in stond, heb ik ook besloten om een blog te beginnen met tips voor goed leesvoer.

Het concept? 5 tips voor artikelen, boeken of lezingen die in mijn opinie ‘timeless and timely’ zijn. Zaken die het waard zijn om even een slowweb momentje in te lassen in het hectische bestaan waarin alles op tweetspeed moet en blogjes maximaal 400 woorden mogen bevatten.

SLowweb

Foto: Getty

Continue reading