Art in plaats van ads: publieke ruimte als plek voor dialoog

Het is 9 uur ‘s ochtends en nu al heb ik drie naakte mannen gezien. En in tegenstelling tot wat je misschien zou denken: dat vond ik niet fijn. Het waren namelijk slechts platte, saaie billboardmannen die me, samen met advertenties voor musicals, woonaccessoires en telefoonabonnementen werden opgedrongen terwijl ik onderweg was naar een afspraak. Aandachtsvervuiling, zo omschreef ik het in een eerdere blog.

Aandachtsvervuiling die zo in het weefsel van de stad verweven is dat we het voor lief nemen. En dat valt pas op als een stad ontdaan is van haar reclame’s, zoals je kunt zien in het werk van de Franse ontwerper Nicolas Damiens die Tokyo even schoonveegt. Wat overblijft is een gatenkaas.

tokyo no ad

Continue reading

Kunst in de stad – Interviews Amsterdams Fonds voor de Kunst

In opdracht voor het jaarverslag 2014 van het Amsterdams Fonds voor de Kunst interviewde ik Erik Holterhues (hoofd cultuur Triodos Bank, blz 49), Katherine Watson (directeur European Cultural Foundation, blz 14), Emmy Ferbeek (hoofd Collectie Stadsarchief, blz 36), Ineke Brunt (adviseur kunst Ymere, blz 20), Roel van de Weijer (zakelijk leider Cinecrowd, blz 31) en Naima Bouchtaoui (projectleider Bureau Broedplaatsen, blz 42) over de rol van kunst in de stad.

Lees hier alle interviews: AFK Jaarverslag 2014

afk_jaarverslag2014_voorpagina.0x600

Hoe eten kunst als cultuur heeft vervangen

Al een iets ouder stuk, maar razend interessant en naar mijn mening nog steeds actueel. William Deresiewicz schrijft in zijn stuk in de New York Times over hoe het foodisme waarin iemand bovenmatig aandacht aan kwalitatief voedsel besteedt, alle kenmerken vertoont die kunst eerst had en beargumenteert ook waarom volgens hem eten nooit kunst kan vervangen (hoewel, soms wel prachtig kan samengaan zoals in ondertstaande Foodscape van Carl Warner).

salmon-sea_1120555i

We betalen niet meer voor een museum, maar om een keertje te eten bij de fameuze Joodse chefkok Ottolenghi. We discussiëren geen Proust of Nabokov meer, maar foodwriters Michael Pollan en Michael Moss:

But what has happened is not that food has led to art, but that it has replaced it. Foodism has taken on the sociological characteristics of what used to be known [..] It is costly. It requires knowledge and connoisseurship, which are themselves costly to develop. It is a badge of membership in the higher classes [..] . It is a vehicle of status aspiration and competition [..]  Nobody cares if you know about Mozart or Leonardo anymore, but you had better be able to discuss the difference between ganache and couverture.

DEAF: De kracht der dingen

Waar ligt in de hedendaagse maatschappij nog het onderscheid tussen het levende en het niet levende? Is deze grens nog wel te trekken? Een spannende vraag die het uitgangspunt vormde van  DEAF (Dutch Elektronic Art Festival) met haar thema ‘The Power of Things’.

Waar communicatietechnologie vorm geeft aan ons sociale leven, nanotechnologie verwerkt kan worden in eten dat onze stemming beïnvloedt en kloontechnieken onze lichamen binnendringen, is een verfrissende blik op deze kwesties geen overbodige luxe. Met het centraal zetten van ‘de kracht van de dingen’ trachtte DEAF een nieuw perspectief te bieden dat de mens uit haar centrale positie in het universum stoot en naast (en soms zelfs ondergeschikt aan) de dingen om ons heen plaatst.’

Continue reading