James Bridle schrijft over het einde van big data

Eén van mijn favoriete kunstenaars, James Bridle, waarover ik al eerder berichtte in deze nieuwsbrief, schreef ‘The end of big data. Hij verhaalt over een toekomst waarin een grote privacy crash is geweest waarbij iedereens data op straat zijn komen te liggen.

“But the currency crash just prefigured the privacy crash, a lurking, existential horror that tore into everyday relationships. It was like having the Stasi back, but the Stasi was everyone. The papers couldn’t keep up with the scandals: political, financial, domestic, deranged. [..] We’d been losing gays, trans kids, freethinkers and unaccredited journalists for years, but when senators turned out to be just as vulnerable, the legislature finally took action.”

Dus nu is er een tijdperk van ‘undata’ aangebroken waarin geen enkele persoonlijke data meer gebruikt mogen worden. De dood natuurlijk voor allerlei branches zoals de marketing- en advertentiesector, waardoor er al snel een uitgebreid datasmokkelcircuit ontstaat, maar Silicon Valley maakt er uiteraard wel weer fijn winst op.

Personal Data

 

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Wist jij hoe groot oorlog-drones echt zijn? Voel je je nu bedreigd?

Dit is werk van de Londense kunstenaar James Bridle, die verborgen effecten van technologie zichtbaar én invoelbaar maakt. Dat doet hij dus bij ’Drone Shadow’ door levensgrote schaduwen van drones op straat te schilderen die gebruikt worden in oorlogsvoering, want zoals hij zegt: ‘Mensen hebben geen idee ervan hoe groot zo’n ding is. Het voelt direct een stuk bedreigender aan.’ (Lees hier trouwens hoe surrealistisch het leven als drone-piloot is: ’Ever step on an ant and give it another thought?’). Een ander werk, Citizen Ex,  maakt de fysieke structuur onder het internet zichtbaar. Het werkt zo: elke website die je bezoekt heeft ook een fysieke locatie, en valt dus onder een bepaalde jurisdictie. Citizen Ex is software die deze locaties bijhoudt terwijl je surft en je dan een algoritmisch burgerschap geeft: 20% Nederlands, 50% Amerikaans en 30% Engels. Eerder schreef ik al eens over ’Seamless Transitions’ waarin Bridle drie plekken visualiseert waar vluchtelingen worden gescand en gedeporteerd. Neus eens rond op zijn site, meer dan de moeite waard.

James Bridle - Drone Shadow

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Designers voor vluchtelingen

Het is (terecht) een voortdurend onderwerp in de media: de vluchtelingencrisis. Hoe hiermee om te gaan en je toe te verhouden? Ook designers nemen deel aan dit gesprek. En die denken vaak nét een tikkeltje verder. Zo gooien ze vaste concepten als burgerschap en nationaliteit omver, genereren empathie door je beeld van vluchtingen te veranderen en natuurlijk worden er ook praktische oplossingen gecreëerd voor problemen waar vluchtelingen dagelijkse tegenaan lopen. Daarom hieronder 7 design(fictie) over migratie projecten, gescout tijdens de Dutch Design Week 2015.

In Limbo Embassy

Vluchtelingen die hier niet mogen blijven, maar ook niet terug kunnen naar hun eigen land, bevinden zich in limbo, een gek onbestemd tussengebied. Manon van Hoeckel wil met haar mobiele ambassade deze mensen een plek bieden waar ze zich vertegenwoordigd voelen, een gesprek aan kunnen gaan met de maatschappij en bovendien door de mazen van de wet op te zoeken ook nog wat geld kunnen verdienen. Zo valt de verkoop van statieportretten en het uitprinten van de verhalen van vluchtelingen onder het persrecht.

In Limbo Embassy

Continue reading