Virtual reality als ultieme empathie-machine

Virtual reality is een machine die ons meer menselijk maakt”. Een citaat van Chris Milk, die voor de New York Times onlangs een aantal virtual reality documentaires maakte. Want als je de effecten van de vluchtelingencrisis of Ebola niet alleen in beeld kunt brengen, maar de kijker echt door een vluchtelingenkamp in Syrie kan laten lopen, dan gebeurt er nieuws: “the visceral nature of the experience makes a viewer a new kind of witness. Can take away the filter. We don’t just see the world through our eyes, we see the world through our entire body.” Vandaar dus de naam ‘immersive journalism’ waar, als je het probeert te vertalen in het Nederlands, het woord meeslepend opduikt. Het is dé toekomst van de journalistiek, maar ook voor games en films stelt dit stuk in the New York Times. En als je bedenkt dat je nu al voor 15 euro een VR-bril bij de Hema kunt kopen (Sinterklaastip!), dan zouden ze best eens gelijk kunnen hebben. De foto boven dit stuk is overigens afkomstig uit de serie ‘Away from Reality’, die eigenlijk misschien wel het tegenovergestelde van Chris Milk’ standpunt toont: hoe je door VR alleen nog in je eigen wereld leeft.Zie hier alle foto’s.

Away from reality

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in