Suggesties voor herontwerp van onze technologie

Deze week ben ik in het werk gedoken van Rohan Gunatillake. Behalve het feit dat hij bekend staat om z’n onuitspreekbare achternaam, is hij ook één van de bekendste ontwerpers van mindfulness-apps. Zo ontwierp hij de meditatie-app Buddhify en de meditatie slaap-app Sleepfulness.
Naast dat hij net een uiterst interessant manifest heeft uitgebracht over hoe je technologie meer kunt – en moet – ontwerpen in samenhang met menselijke waarden, is Gunatillake ook belangwekkend voor zijn visie rondom hoe technologie en mindfulness eigenlijk naadloos met elkaar samen kunnen gaan. Wat we daarvoor nodig hebben? Wise technology & mobile mindfulness.
Gunatillake is sterk tegen het artificieel detoxen of unpluggen:
I have a problem with detox, because that implies that we spend all our time with something that is toxic for us. Technology isn’t the problem, bad technology is the problem. Redesiging, not retreating is the solution.
Hoe dan technologie te herontwerpen? Daar heeft hij een manifest voor opgesteld, met 9 handvaten. Kort en helder beschreven, met voorbeelden van technologie die het volgens Gunatillake al goed doen – Medium en Slack worden door hem bijvoorbeeld geroemd – én hij beschrijft ook nieuwe designideeën.
Stel bijvoorbeeld dat je je notificaties van Instagram zo kunt instellen dat ze maar één keer per dag binnenkomen op een vast moment, zodat je niet continue geplaagd wordt door FOMO – de angst om iets te missen –  en je uit de verslavende feedbackloop gehaald wordt die ervoor zorgt dat je maar blijft kijken?

Of dat je in Whatsapp kunt aangeven hoe lang je eigenlijk beschikbaar bent om te chatten? ‘Provide exit points’ noemt Gunitillake deze designbeslissing: “Bottomless pits, infinite scrolls, and attention traps are all ways of attempting to keep a user in a product or an ecosystem against their explicit will or knowledge.”

Doordat sociale platforms zijn gebouwd op kwantitatieve maatstaven – hoe meer likes je hebt, hoe hoger je status is, en hoe zichtbaarder je bent in bijvoorbeeld de tijdlijn van anderen – jaagt het statusangst aan. Maar onze technologie kan ook kwalitatieve maatstaven aanhouden die ook nog eens in lijn zijn met jouw eigen normen en waarden en zo positieve feedback geven, zoals hieronder te zien is:

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Swipen is een gokspel ontworpen om je single te houden

Wanneer verdient een datingapp eigenlijk een kwaliteitslabel? Wat levert al dat swipen eigenlijk op?
Niet zo heel veel volgens een artikel uit Vanity Fair ‘Dawn of the Dating Apocalypse’. Apps zoals Tinder en OKcupid geven mensen de indruk dat er duizenden of miljoenen potentiële aanbidders zijn. En dat verandert mensen van een prioriteit in een optie.
[…] this unlimited access to sex partners. People are gorging. That’s why it’s not intimate. You could call it a kind of psychosexual obesity.”
hinge
Kortom: ‘Swiping is an addictive game designed to keep you single’, stelt de datingapp Hinge die naar aanleiding van bovenstaand artikel de blik op zichzelf richtte in een pijnlijke analyse, waaruit bleek dat:
  • – Datingapps met swipen (en dat zijn ze bijna allemaal…) zijn ontegenzeggelijk slecht in het helpen vinden van een relatie. Van alle gebruikers van Hinge hebben er maar 18% een relatie gevonden. Zoals ze bij Hinge zelf droog opmerken: “It’s hard to imagine any service staying in business where fewer than 1 in 5 customers ever found what they were looking for.”
  • – Het succes van swipingapps zit ‘m dus niet in het succesvol verbinden van mensen aan elkaar, maar in het succesvol verbinden van mensen AAN DE APP ZELF.  Het swipen is zo verslavend dat op de populairste app gebruikers gemiddeld per dag 11 keer inloggen, 90 minuten per dag swipen en zo 200 matches per dag genereren.
  • – Gebruikers swipen dus veel, maar verder gebeurt er eigenlijk weinig. Waar het de bedoeling is (zou je denken) dat er bij een match contact wordt gelegd via messaging, gebeurt alleen….verder swipen in de race naar dopamine die het matchen oplevert. Gebruikers leggen met maar minder dan 10% van hun matches contact, begrijpelijk als ze in de meeste gevallen nog niet eens het profiel van iemand bekijken.
This static, superficial representation of people leads to the pathologically objectifying This model for engagement does not encourage investment in any one person, as everyone after a while starts to look and feel the same.
En verbond daar actie aan: een compleet herontwerp, resulterend in een app zonder swipen, maar gericht op berichtjes sturen aan elkaar en uitgebreide profielen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.