Leven we in een “post-happiness world”?

Na onze obsessie met gelukkig willen/moeten zijn, lijkt er nu een kentering te zijn gekomen. Laura Holson beschrijft in een column in The New York Times hoe we langzaam tot een besef gekomen zijn dat gelukkig zijn sowieso al een onmogelijke opgave is, laat staan in een wereld waar zoveel zware maatschappelijke uitdagingen en sociale ongelijkheid bestaat.

So, are we living in a post-happiness world? According to the World Happiness Report, which ranks 156 countries based on inhabitants’ perception and well-being, happiness in the United States is declining. Americans said they were less content in 2018 than a year earlier, ranking No. 19 behind Australia and Canada. The 24-hour news cycle, combined with the onslaught of natural disasters, social upheaval and political strife, has left Americans exhausted. Worse, the agita shows no sign of abating; psychologists suggest anxiety is on the rise.

In plaats van “happiness” duikt het woord “joy”, oftewel vreugde nu steeds vaker op. In plaats van een staat van continu geluk, en een gelukt leven, jagen we nu op korte momentjes van blijdschap:

Indeed, happiness does have a certain subjectivity to it. Experts, though, describe it as a positive state of overall well-being combined with a sense that one’s life has meaning.

Joy, by contrast, is delight in moments that, by their nature, are fleeting. “I don’t need to be happy to feel joy,” Ms. Fetell Lee said. Joy can be inspired by something as simple as tossing confetti or taking a walk outdoors. She added, “I don’t have to worry about making everything awesome in my life.”

Holson observeert drie ontwikkelingen die aan deze verschuiving ten grondslag liggen. Allereerst dus het politieke, economische en maatschappelijke klimaat, waarin een simpel fijn momentje veel haalbaarder lijkt dan het nastreven van een gelukkig leven:

But if joy is everywhere, why does happiness feel so elusive? Haven’t we learned anything since 2014 when Marie Kondo taught us that cleaning our closets was a path to bliss? Well, so much has changed since then. Politics in the era of President Trump has divided Americans into two camps: angry and angrier. Our world is threatened by climate change. And the booming United States economy is showing signs of fatigue.

 

It is no wonder then that people are calculating well-being in mere moments. “In an age of despair, choosing joy is a revolutionary act,” said Douglas Abrams, an author of “The Book of Joy: Lasting Happiness in a Changing World,” a 2016 best seller he wrote with Desmond Tutu and the Dalai Lama. Joy is more attainable, he said. “Happiness seems like it is outside of us, in some perfect moment.”

Op de tweede plaats ziet ze ook een invloed van social media, die ons hebben veranderd in beestjes die meteen hun gelukshapjes gevoerd willen krijgen:

Social media, though, has hastened a cultural shift toward instantaneous gratification. “We’ve moved more to a microview of well-being, having positivity in the minute,” said Dacher Keltner, director of the Greater Good Science Center at the University of California, Berkeley. And that makes him wonder, “Are we just careening from moment to moment?”

En als laatste ziet ze een rol weggelegd voor het gebrek aan gemeenschap:

But Dr. Keltner said something else is making happiness harder to attain: a lack of togetherness. He pointed to churches and other religious congregations, which have historically been central to a community’s integrity. “Church gave you awe, joy and ecstasy,” Dr. Keltner said. “You collected in a group. You sang a little. You gave money. You got to chant.”

We verwachten teveel van shrinks: dat gelukkig worden moet je zelf doen (of beter nog: leren loslaten)

Psychiater Damiaan Denys stelt in een interview op Brainwash als voorproefje van zijn nieuwe boek “Het tekort van het teveel” dat we steeds meer investeren in geestelijke gezondheidszorg, maar dat desondanks we steeds ongelukkiger worden. Zijn verklaring? We zien onszelf en ons geluk als een maakbaar project, iets dat we voor elkaar zouden moeten kunnen fröbelen, al dan niet met behulp van een psycholoog of psychiater. Graag 1 receptje geluk graag!

‘Als we de psychiatrie willen redden, moet ze kleiner worden. De psychiatrie is een discipline van de geneeskunde die zich bezighoudt met de diagnose en behandeling van psychische stoornissen. We hebben daar veel te hoge verwachtingen van. We willen dat behandelaars ons helpen om gelukkig te worden, gezond te blijven en veerkrachtig te worden. Daar heeft een psychiater helemaal niet voor geleerd en dat kán hij ook helemaal niet. We komen naar een behandelaar en zeggen: ‘Help mij, los het op!’ Daar is de psychiatrie niet voor bedoeld, en dat is maar goed ook. Stel je voor dat het wel zo zou zijn, dan word je geboren en wordt er voor het leven een psychiater aan je gekoppeld. Sommige dingen in het leven kun je beter zelf doen.’