Linda Stone – Essential Self i.p.v. Quantified Self technologie

Vind je het niet gek dat als we het hebben over de invloed van technologie, we het zelden hebben over ons lichaam? Volgens de denker van de week, Linda Stone, hangen ons denkvermogen en aandacht niet alleen onlosmakelijk samen met ons gebruik van onze technologie, maar wordt dit ook indirect gemedieerd door hoe onze technologie onze lichaamshouding en ademhaling beïnvloedt en wij ons hele lichaam vergeten. 
Stone, die jarenlang hoge posities binnen Apple en Microsoft bekleedde, kwam door observaties in haar eigen leven tot haar inzichten. Opeens merkte ze dat ze tijdens het lezen van haar email vaak haar adem inhield, en ging ze op basis daarvan onderzoeken wat dit voor consequenties kon hebben. En toen ze in 2004 na een operatie aan haar kaak getroffen werd door trigeminal neuralgia, een chronische – vaak grote – pijn van je kaak tot aan je hersenen, werd ze zich er pas van bewust hoezeer technologie gericht is op gezondheid – en dan vooral analytische concepten van wat gezondheid zou moeten zijn – in plaats van de wijsheid die al in het lichaam verscholen zit. Tijd om die wijsheid weer een goede plek te geven in onze relatie met technologie! 

Essential Self i.p.v. Quantified Self technologie

quantified-self-essential-self
Wat we nodig hebben om in te tappen in de wijsheid die ons lichaam ons te bieden heeft bij het verbeteren van onze relatie met technologie, is ’Essential Self Technology’, een verbastering van Quantified Self technology – het bijhouden van je gedrag d.m.v. technologie.
De Quantified Self beweging ontstond in de late jaren 2000 als een reactie op een gemis: gedrag kon je alleen in een lab meten en dat waren vaak ingewikkelde en dure testen. De eerste generatie QS technologie zoals de Fitbit of Nike Fuelband was daarmee een grote stap voorwaarts: hiermee werden gezondheids- en fitnessdata beschikbaar voor consumenten.
Het probleem met QS technologie is volgens Stone vooral wat het NIET is: het is niet JOU.
QS is all about sensors like scales and accelerometers. These sensors produce numbers; the numbers must be interpreted by your thinking brain; and only then can they inform decisions about your body. It’s all several steps removed from your lived experience.
To put it another way: a fitness-tracking watch can tell you how far you’ve walked today, but it can’t tell you how you feel. What if the self your devices are quantifying isn’t the same person who feels hungry or sated, energetic or tired, happy or sad? What if it isn’t your essential self? And why are we collecting all this data, anyway? Is it helping us bring meaning into our lives?
Volgens Stone moeten we dus van Quantified Self naar Essential Self technologie gaan:
“that pure sense of presence”—what our bodies are telling us about our experience in the physical world right now, without displays and readouts and spreadsheets in the way.“
En dat betekent dus bijvoorbeeld wel een meter die je ademhaling in de gaten houdt, maar dat vervolgens niet verwerkt tot een prestatie waar je vooruitgang op kunt maken en kunt vergelijken met anderen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Google, met wie moet ik trouwen?

Vertrouw op je gevoel, luister naar je hart, doe wat goed voelt. Hoe vaak heb je dat advies niet gekregen bij het nemen van een beslissing? Sinds humanistisch gedachtegoed, met Rousseau als posterboy, post heeft gevat, staan onze gevoelens en verlangens centraal als ultieme bron van betekenis en dus ook meetlat.
dataism
Want nu meetsystemen van onze gedragingen steeds geavanceerder en veelomvattender worden, kent onze technologie ons beter dan onszelf.
Hoe kiest een humanist een boek? Door naar een boekwinkel te gaan, lekker rond te dolen tussen de schappen, wat te bladeren, wat zinnen te lezen en dan z’n keuze te maken op basis van z’n intuïtie.
Hoe kiest een dataïst een boek? Door naar een webwinkel te gaan, die hem aanbevelingen doet op basis van keuzes in het verleden.
En in de toekomst wellicht: doordat z’n e-reader bijhoudt welke delen van z’n boek hij snel of langzaam leest, waar hij pauzes nam en waar hij stopte met het boek. Of zelfs: door te meten hoe elke zin z’n hartslag en bloeddruk beïnvloedde. Wat hem aan het lachen maakte, of bedroefd. Kortom:
“Soon, books will read you while you are reading them. And whereas you quickly forget most of what you read, computer programs need never forget. Such data should eventually enable Amazon to choose books for you with uncanny precision. It will also allow Amazon to know exactly who you are, and how to press your emotional buttons.”
Zo komt in maart 2017 Zenta in productie, een fitbit voor je emoties. Niet alleen meet het, zoals een normale fitbit je hartslag, huidtemperatuur en bloeddruk, maar het probeert het ook te duiden in de context van de persoon waarmee je praat of de situatie waarin je je bevindt:
“Word je bijvoorbeeld altijd opgewonden als je een afspraak hebt met een collega (zoals in je agenda af te lezen is), dan kan het apparaat je daarvoor waarschuwen.”
Waar je je in een middeleeuwse samenleving tot de autoriteiten of kerk richtte voor belangrijke levensbeslissingen en je in de humanistische samenleving vertrouwde op je gevoelens, wend je je in de dataïstische samenleving tot Google:
“Google, ik heb zowel een tinderdate deze week met Pietje als Puk: Welke date heeft de meeste kans op basis van alles wat je over hen én mij weet?”
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

Niemand houdt ervan om gemanaged te worden

Ken je het gevoel dat zodra je iets moet, dat je er opeens geen zin meer in hebt? Nou, dat is precies het probleem bij quantified self, ofwel self-tracking, zo toont een nieuwe studie van Jordan Etkin. Het tracken van een gedrag – hoeveel je loopt, eet, slaapt, enz – zorgt er weliswaar voor dat je het meer doet, maar er minder van geniet. Kortom: door gedrag te meten gaat het als werk aanvoelen. En doordat het een ‘moetje’ wordt, kost het je juist veel meer energie om jezelf ertoe te zetten. En dat ligt niet aan het gedrag zelf stelt Etkin. Als je bijvoorbeeld een wandeling gaat maken vanuit intrinsieke motivatie kan het je juist energie opleveren, zeker als je in een flow raakt.

Quantified-Self_BAG_604

En daarom belanden dus al die self-trackers in de rommella zoals ik al eerder schreef. Omdat de verandering van het kwalitatieve naar het kwantitatieve een verandering van betekenis naar informatie impliceert en dus zelf-ontwikkeling in zelf-managment verandert. En is er iemand die ervan houdt om een manager te hebben? Juist.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Voor in de rommel-la: Google-glass, fitbits en Apple-watch

De google glass, de fitbit, Apple watch. Wearables zoals je ze ook wel noemt. Ofwel draagbare technologie. Ofwel dingen die bij de meeste mensen in de rommel-la belanden, zoals de New York Times technologie-criticus Nick Bilton vaststelt. In dit artikel prikt hij even de hype rondom wearables doorZe worden weliswaar nog steeds lekker op grote tech-beurzen gepresenteerd, maar de consument heeft toch minder interesse.

Junk drawer

 

En dat is ook niet gek als je bedenkt dat je voor al die draagbare tech toch best grote bedragen neer moet tellen (een Apple watch kost evenveel als een smartphone), voor technologie die maar een beperkte functie heeft (het bijhouden van hoeveel meter je loopt per dag) of waarvan de technologie eigenlijk nog in de kinderschoenen staat en eigenlijk nog niet geschikt is voor gebruik (één woord: Siri). Kortom: Bilton ziet nog niet veel heil in wearables. Al is het maar omdat z’n rommel-la inmiddels vol zit.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.