Wat je verliest als je taken delegeert aan tech

Als je nu de helft van je communicatie aan tech zou overlaten, win je dan tijd om lekker een boek te lezen, of naar de film te gaan of dat ene recept eens uit te proberen?
Ja, maar we verliezen ook wat, stellen dezelfde Brett Frischmann en Evan Selinger. Ze waarschuwen tegen de comfortzone die technologie voor ons creëert en hoe dat kan leiden tot verlies van onze menselijkheid:
“If we can be made happy, cheaply, then what could be better? You don’t ask questions, you don’t resist. You want to minimise transaction costs.
But sometimes being human is costly… If we lose our ability to relate to each other along the way, because it’s efficient and cheap, we lose something of who we are.”
to-do-list
In een ander opiniestuk ‘The danger of smart communication’zijn ze iets specifieker over wat dat ‘menselijk zijn’ dan betekent en wat je dus precies verliest:
“When we outsource, we accept assistance and this lessens how much personal effort we need to put into accomplishing our goals. […] Since outsourcing decreases effort, it also reduces our experience of agency.
By abdicating control over a process, we become less responsible for how things turn out. We become less blameworthy (the ordinarily reliable GPS messed up the directions!), but also less entitled to feel proud of positive results.
Because outsourcing involves delegation, it can limit our understanding of how a process works. By diminishing our participation, outsourcing leads to some degree of detachment. The more intense the detachment, the less intimate an experience becomes.”
Kortom: bij het delegeren van een (communicatie)taak aan derden, moet je niet alleen kijken of de taak wel goed wordt uitgevoerd, maar ook of het het wel waard is om eigenaarschap, verantwoordelijkheid, intimiteit en kennis en kunde erover te verliezen. Zo nee, dan gewoon lekker zelf blijven doen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

Worden we minder menselijk door onze omgang met technologie?

Onderzoek naar robots concentreert zich vooral op hoe robots menselijke vaardigheden en intelligentie kunnen krijgen. Maar: hoe verandert onze technologie ons? Hoe machine-achtig zijn mensen eigenlijk geworden door hun omgang met tech?
Robot human
Dat kan namelijk nog behoorlijk lastig zijn stelt het duo als je kijkt naar onderscheidende zaken zoals vrije wil, autonomie, rationeel denken en irrationele beslissingen. Zo noemen ze een experiment waarin studenten hun fysieke activiteit tracken door middel van een Fitbit. Volgens Frischmann ontneemt deze technologie de studenten de mogelijkheid tot zelfreflectie op hun resultaten en de vrijheid om bijvoorbeeld te liegen over je score.
Het probleem ligt niet zozeer bij tech, maar bij de plek die wij tech geven in ons leven:
“Dehumanization can’t simply be blamed on the growing use of technology. Instead, Frischmann says our fetishization of technology is behind the trend. We’re overly trusting and reliant on technological developments, mindlessly assuming that every new piece of tech must be beneficial.”

Een ander interessant artikel in dit licht is deze column van Oliver Burkmann, waarin hij het voorbeeld aanhaalt van een investeerder uit Silicon Valley die zich toch wat zorgen maakt over hoe z’n vierjarige dochtertje met hun huishoudrobot omgaat. Waar hij en zijn vrouw grote moeite doen om het kleintje nette omgangsvormen bij te brengen, kom je met een ‘please’ en ‘thank you’ niet ver bij een robot. Die heeft gewoon keiharde commando’s nodig:

“We love our Amazon Echo… but I fear it’s also turning our daughter into a raging asshole. […] Alexa doesn’t need you to say please or thank you; indeed, she responds better to brusque commands. Cognitively, I’m not sure a kid gets why you can boss Alexa around, but not a person.  How’s a four-year-old supposed to learn that other household members aren’t simply there to do her bidding, when one (electronic) household member was designed to do exactly that?“
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

5 #5

Het concept? 5 tips voor artikelen, boeken of lezingen die in mijn opinie ‘timeless and timely’ zijn. Zaken die het waard zijn om even een slowweb momentje in te lassen in het hectische bestaan waarin alles op tweetspeed moet en blogjes maximaal 400 woorden mogen bevatten.

In deze editie: Ellis Hamburger schetst een nieuwe generatie die niet meer geïnteresseerd is in Facebook maar haar heil zoekt in andere platforms, Maria Popova pleit voor de stem van de ‘celebrator’ ipv de ‘criticus’ door middel van cureren, Umair Haque waarschuwt voor het gevaar van oversimplicitatie in TED-denken, Matthijs Bouw en Michiel de Lange betogen dat een smart city ook altijd een social city zou moeten zijn, en Woodrow Hartzorg en Evan Selinger geven een meer genuanceerd antwoord op de Just Quit! respons van het Facebook-dilemma.

SLowweb

Continue reading

Etiquette voor digital natives

Een tijdje terug ontving ik de eerste email van mijn 65-jarig oom die onlangs op internet gegaan was. Net als bij de eerste emails die ik van mijn ouders kreeg moest ik glimlachen om de onbeholpenheid en ongemakkelijkheid die uit het epistel sprak. Maar bovenal was het prachtig om te zien hoe zijn formele taalgebruik, lange uitweidingen en heldere structuur met duidelijk begin en afsluiter, eigenlijk een de digitale vertaling waren van een handgeschreven brief. En ook hoezeer deze conventies eigenlijk al afstaan van de email-etiquette die we tegenwoordig hebben ontwikkeld.

etiquette

Continue reading