Het recht om te disconnecten

Franse werknemers hebben nu the right to disconnect

Vanaf 1 januari heeft Frankrijk een wet aangenomen die bedrijven met meer dan 50 werknemers verplicht om een ‘disconnection’ beleid te hebben rondom communicatie na werkuren en in vakanties. Kortom: zodra je het kantoor uitwandelt kun je je email vergeten en je smartphone negeren.
De Franse minister van werk, Myriam El Khomri, hoopt dat de wet de gezondheidsgevaren van ‘info-obesitas’ tegengaat. Steeds meer studies tonen de gevolgen van een ‘altijd-aan’ werkcultuur, die ervoor zorgt dat werknemers niet genoeg rusten en herstellen van het werk. Zo toonde de Franse researchgroep Eleas aan dat meer dan 1/3de van Franse werknemers hun smartphones gebruiken om buiten werktijd te werken, terwijl 60% van de werknemers de wet steunen.
Ook de Universiteit van Brits Columbië vond in een studie dat werknemers die hun emails slechts drie keer per dag checkten minder stress hadden. De Colorado State University bewees het omgekeerde: dat werknemers van wie verwacht werd om na werktijden hun email en telefoon te beantwoorden, verhoogde stress haddenTwee weken geleden schreef ik al over de gevolgen van de continious partial attention, de term die Linda Stone hiervoor gebruikt.

Bedrijven die willen dat je emailloos op vakantie bent

Frankrijk mag dan wel het eerste land zijn dat officieel dit heeft vastgelegd in de wet, er zijn andere landen die ook bezig zijn met beleid hieromtrent. Zo zijn Japanse ambtenaren verplicht om hun werk voor 8 uur ’s avonds af te hebben. Daarna mag je blijven zitten werken, maar sta je wel onder toezicht van een strikt overwerk-preventie-team. En in Duitsland hebben managers een wettelijk verbod om tijdens vakanties hun werknemers te contacten.
Ook verschillende bedrijven hebben al ‘right to disconnect’ beleid. Zo hebben de 100.000 werknemers van de Duitse autofabrikant Daimler de emailfunctie ‘Mail on Holiday’ die automatisch alle inkomende mails tijdens vakantie delete zodat je na je vakantie kunt beginnen met een lekker lege inbox. Volkswagen heeft een beperkte emailserver in de avonden en weekenden en managers van de verzekeringsmaatschappij Allianz Frankrijk met 10.000 werknemers, hebben strikte orders om geen emails te sturen na 6 uur ’s avonds. Ook mogen ze trouwens geen vergaderingen op de late namiddag organiseren. De 7 campussen van de KEDGE Business School laten netjes weten bij mails na 7 uur ’s avonds dat de werknemer ‘out of schedule’ is en je hem of haar pas weer de volgende dag kunt bereiken. Ook hebben ze vastgelegd in hun beleid dat het ontvangen van excessief veel emails een misbruik is waarvoor je als werknemer naar hun human resources afdeling kunt stappen.

Ook recht op verveling, pech en te laat komen

Je kunt je afvragen of de ‘right to disconnect’ een eerste stap is naar digitale burgerrechten. Waar zouden we nog meer recht op hebben bijvoorbeeld? Sidney Vollmer, host van de podcast Digitalisme, beschreef vorig jaar 22 rechten die we volgens hem kwijtraken door digitale technologie. Onze technologie biedt ons vele kansen, maar zet daarmee wel vaak een nieuwe standaard. Zo hebben we volgens hem recht op:
  • * Het recht op verveling: Iedere burger heeft het recht op nietsdoen. Op dromerig uit het raam staren naar ons vlakke, vlakke land in plaats van naar een scherm.
  • * Het recht op pech en toeval: We hebben recht op de toevallige bijkomstigheden die ons leven onvoorspelbaarder maken, die nu door onze smartphones wordt weggenomen, zoals een regenbui.
  • * Het recht op verdwaling: De kortste route van A naar B is geen plicht. We hebben het recht om zélf de route uit te zoeken.
  • * Het recht op te laat komen: We hoeven niet binnen vijf minuten de ander een bericht te sturen om onze vertraging aan te kondigen.
* Het recht op intuïtie: Hoezeer het algoritme ook zegt dat we behoefte hebben aan X, moeten daten met Y, boek Z gelezen zou moeten worden: we hebben het recht algoritmische suggesties naast ons neer te leggen. En voor onze eigen, stomme, ongeïnformeerde, puberale, achteloze, hopeloze keuze te gaan.

Kunnen landen wel een disconnect-standaard zetten?

Wat de Franse wet interessant maakt, is niet alleen dat het een standaard zet voor wat belangrijke culturele waarden zijn en welke plek technologie daarin moet innemen. Maar de wet toont tussen de regels ook de moeilijkheden hiermee. Want: wiens standaard is dit eigenlijk? Hoe kun je als land, cultuur of bedrijf een standaard zetten voor individueel smartphonegebruik?
Dit dilemma wordt goed beschreven door journalist Carly Hoilman die beschrijft hoe de wet vrijheid kan betekenen voor de moeder die zo ’s avonds haar aandacht volledig kan richten op haar drie bloedjes van kinderen (die ondertussen alleen maar zitten te snapchatten met hun vriendjes, maar goed…), maar juist een beperking van vrijheid voor de 23-jarige ambitieuze werknemer die vrije tijd in overvloed heeft en graag overuren wil maken om sneller te kunnen stijgen op de carrièreladder.
Under this provision, individuals like the 23-year-old bachelor could be flagged for violating company policy. In order to comply with the new restrictions, he would have to forego his comparative advantage (i.e. more free time and less out-of-office obligations), and the company would cease to benefit from his (completely voluntary) additional labor.
De ‘right to disconnect’ is ingebed in een werkcultuur waar veel mensen juist profiteren van de flexibiliteit en het ‘work anytime, anywhere’ juist als vrijheid ervaren. (Laat staan het aantal werknemers dat samenwerkt met collega’s uit verschillende tijdzones). Werk heeft nu een andere invulling dan voor voorgaande generaties: werk is zingeving geworden, een onderdeel van je identiteit. Is daar zomaar een on/off knop op te zetten?

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Linda Stone – Email apneu: de ziekte die jij ook hebt

Vind je het niet gek dat als we het hebben over de invloed van technologie, we het zelden hebben over ons lichaam? Volgens de denker van de week, Linda Stone, hangen ons denkvermogen en aandacht niet alleen onlosmakelijk samen met ons gebruik van onze technologie, maar wordt dit ook indirect gemedieerd door hoe onze technologie onze lichaamshouding en ademhaling beïnvloedt en wij ons hele lichaam vergeten. 
Stone, die jarenlang hoge posities binnen Apple en Microsoft bekleedde, kwam door observaties in haar eigen leven tot haar inzichten. Opeens merkte ze dat ze tijdens het lezen van haar email vaak haar adem inhield, en ging ze op basis daarvan onderzoeken wat dit voor consequenties kon hebben. En toen ze in 2004 na een operatie aan haar kaak getroffen werd door trigeminal neuralgia, een chronische – vaak grote – pijn van je kaak tot aan je hersenen, werd ze zich er pas van bewust hoezeer technologie gericht is op gezondheid – en dan vooral analytische concepten van wat gezondheid zou moeten zijn – in plaats van de wijsheid die al in het lichaam verscholen zit. Tijd om die wijsheid weer een goede plek te geven in onze relatie met technologie! 

Email apneu: de ziekte die jij ook hebt

email-apnea

Email apnea – a temporary absence or suspension of breathing, or shallow breathing, while doing email.
In 2008 schreef Stone voor het eerst in dit stuk in de Huffington Post over de aandoening waar volgens haar pakweg 80 % van technologie-gebruikers aan lijdt: email apneu. Het inhouden van je adem, en vooral: het niet goed uitademen.
We forget to exhale. It’s the exhale that contributes to the reduction of the stress response and the heightening of the relaxation response. More breathing, less chronic stress and less compulsive consuming.
Hoe wordt dit veroorzaakt? Nou, bekijk jezelf eens hoe je deze nieuwsbrief leest. Grote kans dat je voorovergebogen op je scherm geplakt zit.
Our posture is often compromised, especially when we use laptops and smartphones. Arms forward, shoulders forward, we sit in a position where it’s impossible to get a healthy and full inhale and exhale. Further, anticipation is generally accompanied by an inhale — and email, texting, and viewing television shows generally includes a significant dose of anticipation. Meanwhile, the full exhale rarely follows.
Hoewel Stone het email apneu heeft genoemd, vindt dit niet alleen plaats bij email, maar ook bij videogames, het lezen van je twitterfeed etc. Wanneer er schermpjes involved zijn dus.
Maar wat maakt dat adem inhouden – of dus eigenlijk: niet diep genoeg uitademen – nu eigenlijk uit? Nou, best veel volgens Stone. We komen namelijk eigenlijk in een permanente stress-staat doordat je jezelf vol energie pompt – klaar voor actie – maar die vervolgens nergens naartoe gaat:
“Shallow breathing, breath-holding and hyperventilating trigger the sympathetic nervous system, in a “fight or flight” response. […] The activated sympathetic nervous system causes the liver to dump glucose and cholesterol into our blood, our heart rate to increase, our sense of satiety to be compromised, and our bodies to anticipate and resource for the physical activity that, historically, accompanied a physical fight or flight response. Meanwhile, when the only physical activity is sitting and responding to email, we’re sort of “all dressed up with nowhere to go.”
Kortom: het devies bij het verbeteren van je relatie met technologie is dus eigenlijk heel simpel (in theorie dan): leer beter te ademen, door je neus, waarbij je ervoor zorgt dat je twee keer zolang uitademt als dat je inademt. Wil je meer aandacht? Adem.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Zou jij een algoritme je relaties laten managen?

Denk eens in: hoe fijn zou het zijn als iemand een deel van je dagelijkse bombardement aan emails, appjes en social media posts zou overnemen?
En stel nu dat dit niet een persoon is maar een slimme tech? Google’s nieuwe messaging app, Allo, analyseert de inhoud van inkomende correspondentie, inclusief foto’s en suggereert snelle antwoorden om terug te sturen. Als je vriendin een foto van haar kind op een schommel stuurt, dan kan Allo suggereren: ‘Zo schattig!’
broken-heart
Zou jij de communicatie met je vrienden en je collega’s toevertrouwen aan technologie?
En stel nu dat deze slimme tech niet alleen een deel van je communicatie kan overnemen, maar zelfs je communicatie kan verbeteren. Hoe vaak twijfel jij niet of die emoticon wel goed overkomt? Of dat je die email niet te hard of formeel hebt geformuleerd?
Zou jij een plug-in voor Gmail vertrouwen die je emails scant en dingen toevoegt die een email bijvoorbeeld een meer vriendelijke toon geeft?
In dit artikel Would you let an algoritm manage your relationships’ geeft Tim Maughan voorbeelden van dergelijke apps. Dit zijn allemaal kunstwerken of concepten van speculatief design, maar zoals ik al schreef, er zijn dus voorbeelden van apps zoals ‘Allo’ die al echt in gebruik zijn.
Een interessante opmerking in het artikel over een algoritme dat je coacht hoe je je Linkedin contacten beter kunt aanschrijven:
“I haven’t met a single person that uses things like Crystal Knows on a regular basis. It’s too much of an experience that feels inauthentic or like you’re cheating.”
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in. 

Hoe een email te versturen…in 1984

Dit filmpje, waarin iemand wordt geïnterviewd over de nieuwste gekke rage – email – en hoe dat in godesnaam werkt. En mind you, het is ook nogal een hele onderneming om alles aan de praat te krijgen. Voor een ander sleutelmoment in dit filmpje waardoor je bewust wordt van hoezeer zaken in 30 jaar veranderd zijn, moet je even opletten op het moment waarop de man zijn persoonlijke wachtwoord invoert…