Duurzame relatie met tech: focus op lange termijn en zelfstandigheid

Deze week ben ik in het werk gedoken van Rohan Gunatillake. Behalve het feit dat hij bekend staat om z’n onuitspreekbare achternaam, is hij ook één van de bekendste ontwerpers van mindfulness-apps. Zo ontwierp hij de meditatie-app Buddhify en de meditatie slaap-app Sleepfulness.
Naast dat hij net een uiterst interessant manifest heeft uitgebracht over hoe je technologie meer kunt – en moet – ontwerpen in samenhang met menselijke waarden, is Gunatillake ook belangwekkend voor zijn visie rondom hoe technologie en mindfulness eigenlijk naadloos met elkaar samen kunnen gaan. Wat we daarvoor nodig hebben? Wise technology & mobile mindfulness.
paard-ruiter
Waar het voor Gunatillake eigenlijk op neerkomt is dat de verslavende, aandachtopeisende technologie van tegenwoordig geen duurzaam model is voor de toekomst. Het creëert een relatie waarin de gebruiker gedwongen wordt en onrespectvol behandeld. Je ziet gebruikers nu dan ook zich al terugtrekken en protesteren. Heb je er als Facebook, Twitter of Instagram dus niet méér aan om na te denken over hoe je een positieve relatie kunt aangaan met je gebruikers, waarin deze welbewust voor jouw app kiezen omdat ze daarvan de waarde inzien in plaats van erin gelokt te worden?
Dat past Gunatillake zelf ook toe in z’n Buddhify app. In de podcast Mindful Cyborgs legt hij uit waarom hij welbewust niet voor een abonnementmodel heeft gekozen, maar voor één vaste prijs (je betaalt 5 euro):
I didn’t want to create an interdependent relationship. I don’t want to train people so they can only meditate with an app. A lot of meditation apps take away the power of the user, and puts it into the voice of the app. Buddify is 5 euro and as 83 tracks, so the earning model is that you learn from the app, and then move on.
Dit deed me denken aan de paard en ruiter metafoor van Donald Norman(auteur van “The design of everyday things”):
Daarin vergelijkt hij de samenwerking tussen mens en machine met de natuurlijke samenwerking tussen paard en ruiter. Deze vormen een symbiose, die constant onderhandelen over wie controle heeft: als de teugels lang zijn heeft het paard controle, en als de teugels kort zijn de ruiter. Deze symbiose vormt een vloeiende samenwerking tussen twee autonome entiteiten. Het is die symbiose waar we naar toe moeten werken. Een gelijkwaardige werkrelatie tussen mens en machine. En geen slaafse afhankelijkheid van de machine (net zo min als dat een geoefende ruiter slaaf van zijn paard is).
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.