Stop met op die weegschaal te kijken

Een gebied waarbij het simplistisch normatief denken rondom een juiste omgang met tech hoogtij viert, is de opvoeding van onze mini-mensjes.
Goed, het is inderdaad een gek idee dat kinderen wel een rijbewijs moeten halen, maar hun smartphones zomaar in handen gedrukt krijgen, met slechts de instructie deze niet te verliezen. Hoewel sommige ouders het wat uitgebreider aanpakken, zoals dit hilarische smartphonecontract dat de dertienjarige Gregory moest ondertekenen.
weegschaal
Wat techwijsheid toepassen in de opvoeding lijkt me dus geen overbodige luxe. En het lijkt me ook logisch dat dit verschillend is voor jonge en oudere kinderen. Maar de richtlijnen – voor zover die er zijn – zijn vooral kwantitatief, gemeten in hoe lang de mini-mensjes op hun telefoon of computer (mogen) kijken. Dan weet je nog helemaal niet WAT ze met hun tech doen. Hebben ze urenlang kattenvideo’s gekeken of hun creativiteit en analytisch inzicht getraind door te bouwen in Minecraft? Hebben ze een simpel actiespel gespeeld of een spel waardoor hun empathie verhoogd werd of fijne motorische vaardigheden aangescherpt?
Kortom: meet niet alleen in ‘screentime’, stelt Jocelyn Brewer, maar in ‘soft skills’. Neem de context, content en cognitie mee van het tech-gebruik. Dat kan namelijk nogal een verschil uitmaken bij het bepalen wat goed is voor je kind qua tech-gebruik. En besef vooral:
 ”It’s not about the smartphones in their hands, but the attitudes in their heads.”
Dus als ik je één tip mag geven: gooi lekker je schuldgevoel over het gebruik van je technologie het raam uit. Start vooral eens met voelen WAT het met je doet. En bedenk, net als bij voeding is dit een kwestie van logisch nadenken, experimenteren en vooral niet te extreem zijn. Je hoeft niet elke dag te beginnen met een boerenkoolsmoothie om gezond te eten. Die zijn namelijk gewoon yuk.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Denk in digitale voeding in plaats van op dieet te gaan

Dus, zo stelt Jocelyn Brewer voor, als onze tech dan toch zoiets als voedsel is – iets dat je niet zomaar meer kunt uitzetten omdat het zo verweven is met ons bestaan – waarom denken we dan niet meer in termen van voeding? Als je internetgebruik de Schijf van Vijf zou zijn? Hoe zou dat er dan uitzien?
Food flying out of a laptop screen
Digital Nutrition is dus het concept dat Jocelyn Brewer voorstelt. Een gezond, gebalanceerd dieet, waardoor je geen zaken als een digitaal dieet nodig meer hebt, dat toch niet werkt voor de lange termijn:
Apply this to our digital interactions and think of what is ‘nutritious’ from a social, psychological and cognitive point of view. So what would ‘junk’ be or too much look like? Probably spending all day on social media websites, putting too much value in public commenting like E! News or Reddit, gaming all night long and you’re now wearing adult nappies.
Wat zijn jouw virtuele vitamines? Wat is jouw boerenkool van je internetgebruik? En wat is je snoep of vettig frietje? Het mooie aan het concept van ‘digitale voeding’ is dat in plaats van simplistische oordelen toe te kennen aan internetgebruik (dit is goed/slecht), het de complexiteit en persoonlijke nuance erkent. Net zoals gezond eten voor iedereen iets anders inhoudt – sommigen zijn allergisch voor melk, terwijl anderen dit zonder problemen kunnen drinken – is gezonde digitale voeding ook persoonlijk:
We need to think about our online activities as having inherent nutritional values, just like food, and consider the kinds of vitamins, minerals and calorie content of our digital habits. There are junk foods and there are superfoods within the online world. We need to be sensible with our ‘digital diets’, to avoid overdosing and the necessity for ‘digital detoxes’.
Just like with diets and food nutrition we would benefit from considering how we can create digital lifestyles which support our whole wellbeing. There are occasions which we might indulge in some mental candy, we might need to use technology to relax and unwind – but when we use it to cope in a way which distracts us from dealing with the issue, problems arise.
Je bent wat je eet —> je bent wat je binnenkrijgt via je tech. Kortom: tijd voor labels op onze apps, social media en games, net zoals voedingslabels?
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Waarom een digitale detox/dieet niet werkt

Digitale detox/unpluggen/disconnecten van je technologie is een behoorlijke trend. Hell, het is zelfs een hele industrie geworden. Met wifi-loze vakanties, apps zoals Moment die je helpen je smartphonegebruik terug te dringen en designobjecten zoals Block, een uiterst slicke doos gemaakt van Faraday materiaal dat wifi-signalen blokkeert. Neem ‘m mee naar je etentje en hup, je hebt weer aandacht voor elkaar. Hehe.
digital-detox
Tjsa, zelf ben ik niet zo’n fan van zo’n oplossingen. Hoewel ik blij ben met het feit dat dergelijke middelen ons er wellicht op wijzen dat we een andere relatie met onze technologie moeten aangaan, zie ik het niet als een duurzame oplossing. (Bovendien: er kunnen acht rampzalige zaken gebeuren terwijl je op digitale detox bent). Eerder als een valkuil om weer gedachteloos naar de off-line modus te switchen, zodat je het probleem maar snel weer opgelost hebt. Terwijl het échte probleem een stuk dieper zit. In plaats van gedachteloos je telefoon in een Faraday-doos te mikken, is het veel nuttiger om na te denken WAAROM je dat eigenlijk zou willen. Wat mis je eigenlijk? Wat ontneemt de aanwezigheid van je telefoon je in het samenzijn met je vrienden of familie?
Psycholoog Jocelyn Brewer is het roerend met me eens. We moeten volgens haar oppassen met de demonisering van onze technologie. Niet alleen creëer je zo een angstcultuur, maar je mist ook nog eens het échte punt:
It’s dangerous to call tech a drug. [...] Why are we talking in such negative terms when it comes to technology? We don’t call somebody who is immersed in a book an book addict.
Technology is not a drug, it’s a tool. What we do with the tool, is the most important question. If anything, digital devices are a syringe. They are a delivery system. Syringes can be used to deliver a vaccination, or insulin or an illegal intravenous drug. Digital devices deliver the applications, the games and the information which we consume mentally.
Bovendien, wat is die ‘verslavende werking’ van technologie nu eigenlijk waaraan we zo uit alle macht proberen te ontsnappen? Ook weer een term die we veel te makkelijk gebruiken, zonder precies te weten wat deze inhoudt, schrijft journalist Rachel Becker:
The tech-as-addiction metaphor is sloppy, though it might not be wrong. The problem is we don’t have a good handle on what qualifies as tech addiction — if it exists at all, how common it is, and what kind of environmental and physiological conditions predispose someone to it.
Tot slot: door te detoxen/unpluggen, blijf je de online/offline kloof hanteren. Bestaat deze nog wel? Jocelyn Brewer stelt in elk geval:
We need a positive perspective to not fall in the age-generation gap. Online/offline is such a binary approach, kids dont think in those terms. [...] Tech is just like food, you just can’t dismiss it.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.