Digitale detox reclames

Afgelopen tijd werden er door verschillende bedrijven opgeroepen tot een nieuw bewustzijn over wat écht samenzijn met familie en vrienden betekent: welke rol moeten onze telefoons daarin spelen? (Hint: geen)

Ben – #bordjeprik

Het telecombedrijf Ben pleit voor een nieuw besef van telefoonetiquette. Met de ludieke actie #bordjeprik roepen ze Nederlanders op om hun telefonerende tafelgenoten manieren bij te brengen door de lekkerste hapjes weg te pikken.

Rituals – Phone Down Christmas

De cosmeticaketen Rituals voert een campagne Phone Down Christmas, waarbij ze pleiten dat er voor je geliefden geen mooier kerstcadeau bestaat dan je aandacht: “Give from the heart, give your attention”. Daarom hebben ze een smartphone candle ontwikkeld die symbool staat voor die onverdeelde aandacht voor je geliefden. Zet de zaklamp van je smartphone aan, zet de kaars op je smartphone en share your light.

Nike – Time is precious

Ook het sportmerk Nike richt zich in haar laatste reclame die 10 december gelanceerd werd op smartphoneverslaafden. “This commercial is just 1 minute out of the 10 hours a day you spend glued to your screens,” opent de commercial. Daarna wordt een rijtje opgesomd van onzinnige dingen waaraan mensen online hun tijd besteden, dat uitmondt in de vraag: “Are we scrolling, watching, and clicking or ARE WE RUNNING TODAY?”

Nike heeft van deze reclame ook nog een reeks kortere reclamespots gemaakt met de topics Friends, ZombiesCelebrities, Pictures, Opinions, Holidays, Reality TV

Dolmio Pepper Hacker

Deze commercial switcht een complete familie om met andere mensen zonder dat de kinderen die verdiept zijn in hun Ipad dat in de gaten hebben. De slogan: “Family time is important, let’s not ruin that with tech.”

Suggesties voor herontwerp van onze technologie

Deze week ben ik in het werk gedoken van Rohan Gunatillake. Behalve het feit dat hij bekend staat om z’n onuitspreekbare achternaam, is hij ook één van de bekendste ontwerpers van mindfulness-apps. Zo ontwierp hij de meditatie-app Buddhify en de meditatie slaap-app Sleepfulness.
Naast dat hij net een uiterst interessant manifest heeft uitgebracht over hoe je technologie meer kunt – en moet – ontwerpen in samenhang met menselijke waarden, is Gunatillake ook belangwekkend voor zijn visie rondom hoe technologie en mindfulness eigenlijk naadloos met elkaar samen kunnen gaan. Wat we daarvoor nodig hebben? Wise technology & mobile mindfulness.
Gunatillake is sterk tegen het artificieel detoxen of unpluggen:
I have a problem with detox, because that implies that we spend all our time with something that is toxic for us. Technology isn’t the problem, bad technology is the problem. Redesiging, not retreating is the solution.
Hoe dan technologie te herontwerpen? Daar heeft hij een manifest voor opgesteld, met 9 handvaten. Kort en helder beschreven, met voorbeelden van technologie die het volgens Gunatillake al goed doen – Medium en Slack worden door hem bijvoorbeeld geroemd – én hij beschrijft ook nieuwe designideeën.
Stel bijvoorbeeld dat je je notificaties van Instagram zo kunt instellen dat ze maar één keer per dag binnenkomen op een vast moment, zodat je niet continue geplaagd wordt door FOMO – de angst om iets te missen –  en je uit de verslavende feedbackloop gehaald wordt die ervoor zorgt dat je maar blijft kijken?

Of dat je in Whatsapp kunt aangeven hoe lang je eigenlijk beschikbaar bent om te chatten? ‘Provide exit points’ noemt Gunitillake deze designbeslissing: “Bottomless pits, infinite scrolls, and attention traps are all ways of attempting to keep a user in a product or an ecosystem against their explicit will or knowledge.”

Doordat sociale platforms zijn gebouwd op kwantitatieve maatstaven – hoe meer likes je hebt, hoe hoger je status is, en hoe zichtbaarder je bent in bijvoorbeeld de tijdlijn van anderen – jaagt het statusangst aan. Maar onze technologie kan ook kwalitatieve maatstaven aanhouden die ook nog eens in lijn zijn met jouw eigen normen en waarden en zo positieve feedback geven, zoals hieronder te zien is:

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Rohan Gunatillake: Geen digitaal dualisme, maar mobile mindfulness

Deze week ben ik in het werk gedoken van Rohan Gunatillake. Behalve het feit dat hij bekend staat om z’n onuitspreekbare achternaam, is hij ook één van de bekendste ontwerpers van mindfulness-apps. Zo ontwierp hij de meditatie-app Buddhify en de meditatie slaap-app Sleepfulness.
Naast dat hij net een uiterst interessant manifest heeft uitgebracht over hoe je technologie meer kunt – en moet – ontwerpen in samenhang met menselijke waarden, is Gunatillake ook belangwekkend voor zijn visie rondom hoe technologie en mindfulness eigenlijk naadloos met elkaar samen kunnen gaan. Wat we daarvoor nodig hebben? Wise technology & mobile mindfulness.
monnik-monk-smartphone
Als jonge twintiger ging Gunatillake op soul-searching trip naar verschillende boeddhistische kloosters. Wat hem daaraan opviel waren twee dingen:
1. Hoewel er over mindfulness en meditatie vaak heel dogmatisch wordt gedaan, is er eigenlijk geen juiste manier. 2. Toen hij thuis was in het drukke Londen, kon hij maar moeilijk z’n meditatie-routines vasthouden. Hij had geen tijd voor z’n 30 minuten ochtendmeditatie op een rustige plek in zijn huis, doordat hij ’s ochtends vroeg naar kantoor moest, maar had wél veel reistijd in de drukke, hectische Londense metro.
Dat bracht Gunatillake op het idee om gewoon eens te gaan mediteren in de metro. Daar is het natuurlijk lastig om bepaalde aspecten van meditatie te doen, zoals ademhalingsoefeningen, maar andere aspecten – je concentreren op omgevingsgeluiden – werkten eigenlijk prima.
Gunatillake is making waves in the predominantly anti-tech mindfulness world for his opposition to the idea that we must compartmentalise tech, separating it from the rest of our lives. He warns against the dangers of this behaviour, known as “digital dualism”, and promotes digital culture as a valid part of modern life, rather than a dangerous, untrustworthy intruder.
Gemunt door Nathan Jurgenson, is digitaal dualisme de term waarmee een verschil tussen on- en offline wordt geduid: er is een analoge wereld en een virtuele wereld. En dat is precies het probleem schrijft Gunatillake in zijn boek ‘This is Happening’: er is geen verschil meer:
Did you notice that even when your phone is off, it’s not really off? Because even then we know that emails are coming into our inbox, friends are posting messages that we are missing out on and mayor news is happening. […] We are living in an always on world where there’s no off switch. Silent mode is not silent.
Tijd dus om te stoppen met dat nostalgisch verlangen naar ‘het echte leven dat alleen offline gebeurt’. Mindfulness – je bewust zijn en verbonden voelen met wat er in het moment gebeurt – kan ook juist in samenwerking met onze technologie.
In z’n boek geeft Gunatillake dan ook 60 tech-mindfuloefeningen. Zo is er ‘Advert Jiu Jitsu’ waarbij je elke keer als je een advertentie spot, je aandacht weer even terug laat keren naar je lichaam. Of de ‘Emotional web’ oefening, waarbij je let op hoe een blog, of nieuwsbrief, je doet voelen. En bij ‘Signal bars’ ga je elke keer als je op je telefoon kijkt tijdens een gesprek na, hoe goed jij je eigenlijk verbonden voelt met deze persoon…hoe sterk je menselijke wifi-signaal is, om zo maar te zeggen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Stop met op die weegschaal te kijken

Een gebied waarbij het simplistisch normatief denken rondom een juiste omgang met tech hoogtij viert, is de opvoeding van onze mini-mensjes.
Goed, het is inderdaad een gek idee dat kinderen wel een rijbewijs moeten halen, maar hun smartphones zomaar in handen gedrukt krijgen, met slechts de instructie deze niet te verliezen. Hoewel sommige ouders het wat uitgebreider aanpakken, zoals dit hilarische smartphonecontract dat de dertienjarige Gregory moest ondertekenen.
weegschaal
Wat techwijsheid toepassen in de opvoeding lijkt me dus geen overbodige luxe. En het lijkt me ook logisch dat dit verschillend is voor jonge en oudere kinderen. Maar de richtlijnen – voor zover die er zijn – zijn vooral kwantitatief, gemeten in hoe lang de mini-mensjes op hun telefoon of computer (mogen) kijken. Dan weet je nog helemaal niet WAT ze met hun tech doen. Hebben ze urenlang kattenvideo’s gekeken of hun creativiteit en analytisch inzicht getraind door te bouwen in Minecraft? Hebben ze een simpel actiespel gespeeld of een spel waardoor hun empathie verhoogd werd of fijne motorische vaardigheden aangescherpt?
Kortom: meet niet alleen in ‘screentime’, stelt Jocelyn Brewer, maar in ‘soft skills’. Neem de context, content en cognitie mee van het tech-gebruik. Dat kan namelijk nogal een verschil uitmaken bij het bepalen wat goed is voor je kind qua tech-gebruik. En besef vooral:
 ”It’s not about the smartphones in their hands, but the attitudes in their heads.”
Dus als ik je één tip mag geven: gooi lekker je schuldgevoel over het gebruik van je technologie het raam uit. Start vooral eens met voelen WAT het met je doet. En bedenk, net als bij voeding is dit een kwestie van logisch nadenken, experimenteren en vooral niet te extreem zijn. Je hoeft niet elke dag te beginnen met een boerenkoolsmoothie om gezond te eten. Die zijn namelijk gewoon yuk.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Denk in digitale voeding in plaats van op dieet te gaan

Dus, zo stelt Jocelyn Brewer voor, als onze tech dan toch zoiets als voedsel is – iets dat je niet zomaar meer kunt uitzetten omdat het zo verweven is met ons bestaan – waarom denken we dan niet meer in termen van voeding? Als je internetgebruik de Schijf van Vijf zou zijn? Hoe zou dat er dan uitzien?
Food flying out of a laptop screen
Digital Nutrition is dus het concept dat Jocelyn Brewer voorstelt. Een gezond, gebalanceerd dieet, waardoor je geen zaken als een digitaal dieet nodig meer hebt, dat toch niet werkt voor de lange termijn:
Apply this to our digital interactions and think of what is ‘nutritious’ from a social, psychological and cognitive point of view. So what would ‘junk’ be or too much look like? Probably spending all day on social media websites, putting too much value in public commenting like E! News or Reddit, gaming all night long and you’re now wearing adult nappies.
Wat zijn jouw virtuele vitamines? Wat is jouw boerenkool van je internetgebruik? En wat is je snoep of vettig frietje? Het mooie aan het concept van ‘digitale voeding’ is dat in plaats van simplistische oordelen toe te kennen aan internetgebruik (dit is goed/slecht), het de complexiteit en persoonlijke nuance erkent. Net zoals gezond eten voor iedereen iets anders inhoudt – sommigen zijn allergisch voor melk, terwijl anderen dit zonder problemen kunnen drinken – is gezonde digitale voeding ook persoonlijk:
We need to think about our online activities as having inherent nutritional values, just like food, and consider the kinds of vitamins, minerals and calorie content of our digital habits. There are junk foods and there are superfoods within the online world. We need to be sensible with our ‘digital diets’, to avoid overdosing and the necessity for ‘digital detoxes’.
Just like with diets and food nutrition we would benefit from considering how we can create digital lifestyles which support our whole wellbeing. There are occasions which we might indulge in some mental candy, we might need to use technology to relax and unwind – but when we use it to cope in a way which distracts us from dealing with the issue, problems arise.
Je bent wat je eet —> je bent wat je binnenkrijgt via je tech. Kortom: tijd voor labels op onze apps, social media en games, net zoals voedingslabels?
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Waarom een digitale detox/dieet niet werkt

Digitale detox/unpluggen/disconnecten van je technologie is een behoorlijke trend. Hell, het is zelfs een hele industrie geworden. Met wifi-loze vakanties, apps zoals Moment die je helpen je smartphonegebruik terug te dringen en designobjecten zoals Block, een uiterst slicke doos gemaakt van Faraday materiaal dat wifi-signalen blokkeert. Neem ‘m mee naar je etentje en hup, je hebt weer aandacht voor elkaar. Hehe.
digital-detox
Tjsa, zelf ben ik niet zo’n fan van zo’n oplossingen. Hoewel ik blij ben met het feit dat dergelijke middelen ons er wellicht op wijzen dat we een andere relatie met onze technologie moeten aangaan, zie ik het niet als een duurzame oplossing. (Bovendien: er kunnen acht rampzalige zaken gebeuren terwijl je op digitale detox bent). Eerder als een valkuil om weer gedachteloos naar de off-line modus te switchen, zodat je het probleem maar snel weer opgelost hebt. Terwijl het échte probleem een stuk dieper zit. In plaats van gedachteloos je telefoon in een Faraday-doos te mikken, is het veel nuttiger om na te denken WAAROM je dat eigenlijk zou willen. Wat mis je eigenlijk? Wat ontneemt de aanwezigheid van je telefoon je in het samenzijn met je vrienden of familie?
Psycholoog Jocelyn Brewer is het roerend met me eens. We moeten volgens haar oppassen met de demonisering van onze technologie. Niet alleen creëer je zo een angstcultuur, maar je mist ook nog eens het échte punt:
It’s dangerous to call tech a drug. [...] Why are we talking in such negative terms when it comes to technology? We don’t call somebody who is immersed in a book an book addict.
Technology is not a drug, it’s a tool. What we do with the tool, is the most important question. If anything, digital devices are a syringe. They are a delivery system. Syringes can be used to deliver a vaccination, or insulin or an illegal intravenous drug. Digital devices deliver the applications, the games and the information which we consume mentally.
Bovendien, wat is die ‘verslavende werking’ van technologie nu eigenlijk waaraan we zo uit alle macht proberen te ontsnappen? Ook weer een term die we veel te makkelijk gebruiken, zonder precies te weten wat deze inhoudt, schrijft journalist Rachel Becker:
The tech-as-addiction metaphor is sloppy, though it might not be wrong. The problem is we don’t have a good handle on what qualifies as tech addiction — if it exists at all, how common it is, and what kind of environmental and physiological conditions predispose someone to it.
Tot slot: door te detoxen/unpluggen, blijf je de online/offline kloof hanteren. Bestaat deze nog wel? Jocelyn Brewer stelt in elk geval:
We need a positive perspective to not fall in the age-generation gap. Online/offline is such a binary approach, kids dont think in those terms. [...] Tech is just like food, you just can’t dismiss it.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.