Virtual Reality behandelt beter dan de psycholoog

De eerste voorzichtige stappen zijn gezet: Virtual Reality wordt momenteel al ingezet bij de behandeling van psychische ziektes, zoals fobieën, post-traumatische stress en schizofrenie. Hoe zoiets in z’n werk gaat kun je zien in de mooie korte reportage ‘Doctor VR van de webserie ‘Real Future’ waar ik al eerder over schreef.
vr-phobia
In de reportage zie je iemand behandeld worden voor z’n hoogtevrees. Stapje voor stapje steeds hoger naar het dak van een hoog gebouw. Met veel angstzweet en doorzettingsvermogen wordt het doel gehaald.
Dit voorbeeld toont de potentie van psycho-therapie in VR: hoewel de patiënt niet écht op het dak van een hoog gebouw stond (met bijvoorbeeld het gevaar om ervanaf te kunnen kukelen, of de moeite en kosten om er naartoe te gaan), is de setting in VR wel genoeg om een effect op hem te hebben. Hoe simpel in textuur of geometrie de VR omgeving ook is, je brein vult de gaten aan, zodat je nog steeds een bepaalde aanwezigheid voelt.
In The Guardian oppert James Witts dat psycho-therapie in VR zelfs beter zou kunnen werken dan normale therapie. Uit onderzoek blijkt namelijk dat als mensen een avatar belichamen in een virtuele wereld, hun beleving en emotionele reacties veranderen om consistent te zijn met deze avatar.
En dat kun je heel handig inzetten bij de behandeling van bijvoorbeeld depressie. In een experiment moesten depressieve proefpersonen eerst een huilend kind troosten. In de tweede fase van het experiment ‘werden’ de patiënten echter de avatar van dat huilende kind, waarbij een volwassen avatar dezelfde troostende woorden uitsprak tegen de patiënt als hij/zij eerst zelf had gedaan. Deze ervaring van (zelf)compassie zorgde ervoor dat de gevoelens van depressie verminderden.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

De moeheid van het continue mogen

Soms heb je het wel eens, dat je lichaam je gewoon compleet tegenzit en je zelfs met de beste wil van de wereld niet kunt voorkomen om een dagje in bed door te brengen. Ik kan me er als ultieme controle-freak altijd gruwelijk aan ergeren en meestal duurt het ook wel een tijdje voordat ik mijn gedwongen beddagje kan accepteren. Vandaag had ik echter het geluk het juiste leesvoer bij de hand te hebben. In ‘De vermoeide samenleving‘ stelt de Koreaanse denker Byung-Chul Han dat mijn ergenis om het falen van mijn lichaam en de frustratie rondom het gedwongen niets-doen voortkomt uit een paradigma-wisseling van Foucaults disciplineringsmaatschappij naar de prestatiemaatschappij.

Han vertrekt vanuit de beroemde analyse van de franse filosoof Michel Foucault waarin hij een samenleving schetst die doordrongen is van disciplinering, waardoor alle inwoners van deze samenleving ongemerkt ook gedisciplineerd worden volgens de regels die de systemen van de samenleving hen opleggen. Han stelt echter dat ‘mensen van nu geen ‘ondergeschikten’  meer zijn maar ‘high potentials’, geen gehoorzaamheidssubjecten, maar prestatiesubjecten. Ze zijn ondernemer van het ik.’ 

Waar Foucaults commando-samenleving dus beheerst werd door een duidelijk mogen en niet-mogen, is het eindeloos kunnen het devies voor de prestatiemaatschappij. En dat heeft grote gevolgen volgens Han: ‘In plaats van verbod, gebod en regulering komen project, initiatief en motivatie. De commandosamenleving werd nog beheerst door het nee; haar negativiteit verwekte krankzinnigen en misdadigers. Maar de prestatiesamenleving baart depressieven en kneuzen.’

Continue reading