De webkinderen: onderwijs 2.0.

In mijn vorige posts deel 1 en deel 2 over de webkinderen waarin ik een manifest van de poolse schrijver Piotr Czerski besprak dat een beeld schetst over hoe de huidige generatie die is opgegroeid met het internet hun perspectief, normen en waarden hieraan aanpast, werd duidelijk dat deze webkinderen een fundamenteel andere benadering van culturele systemen hebben. Iets wat vaak leidt tot wrijving. Ik besprak al het copyrightsysteem of de bureaucratische aanpak van grote instellingen, die in de ogen van webkinderen, gewend aan een horizontale aanpak op tweetspeed, relevant zijn geworden. Maar hoe kijkt deze internetgeneratie dan aan tegen één van de belangrijkste culturele systemen bij de vorming van mensen: educatie?

Continue reading

Wij, de webkinderen

Vele namen met nog meer duidingen. Generatie Einstein, een generatie opgegroeid in gebroken gezinnen en vrije opvoedingen, welbekend met de computer die deze vooral gebruikt voor sociale interactie zoals chatten, zelf publiceren en sharing. Generatie Y, creatief en intuïtief, geboren in tijden van hoogconjunctuur en dus behoorlijk verwend, op zoek naar verdieping en gemeenschap en wars van presetatiedrift en tomeloze ambitie. Generatie Z, anti-hedonistisch, conformistisch en realistisch en vooral gericht op settelen. Generatie C, wegwijs in de digitale wereld en daardoor makkelijk in het zelf plaatsen van online content. Generatie Blah! die vooral omschreven kan worden als saaie twintigers die op hun ouders willen lijken, veel drinken en als slaven van de vrije markt succes belangrijker vinden dan sexy zijn. Hoe dan ook, zonder het tot een ingewikkelde wiskundesom te hoeven maken, het feit blijft dat er tegenwoordig hele cohorten kinderen zijn die met de computer zijn opgegroeid, daardoor zijn getekend en hierdoor op een compleet andere wijze met zaken omgaan dan hun ouders.

Continue reading