Nieuwe vrienden maken via een app of huren voor de gelegenheid

Waar inmiddels het idee allang is doorbroken dat je liefde niet via een app zou kunnen vinden, is er nu een nieuwe generatie apps op de markt die zich richt op andere vormen van intimiteit: het huwelijk, vriendschap en het gezinsleven. Via apps onze relaties managen, kan dat wel?

Nieuwe vrienden maken via een app of huren voor de gelegenheid

2019, het jaar waarin in de bekende serie ‘Friends’ al 25 jaar oud is, maar onverminderd geliefd op Netflix. De aantrekkingskracht zit ongetwijfeld in de ongecompliceerde, onvoorwaardelijke, zorgeloze vriendschap tussen de zes eind-twintigers. Vrienden voor het leven.

Maar dat vrienden voor het leven…dat gaat steeds minder op. In een tijd waarin jonge mensen steeds vaker van baan, stad of levensstijl veranderen, is het logisch dat je vaker nieuwe vrienden nodig hebt, vond Olivia June Poole, oprichter van één van de eerste apps exclusief gericht op het vinden van vriendschap. Zo ontstond in 2016 Hey!Vina, een app speciaal voor vrouwen die nieuwe vrienden zoeken.

“Het is super makkelijk om een date te vinden op het internet, maar waarom is het niet net zo makkelijk om nieuwe vrienden te maken?” vertelt Olivia June Poole, de mede-oprichter en directeur van Hey! VINA. “We bouwden deze app om een oplossing te vinden voor vrouwen die verhuizen, reizen of van baan veranderen, en dus van leefstijl en levensfase veranderen. Gedurende ons volwassen leven gaan we naar een hoop plekken die onze bestaande vriendschappen niet altijd ondersteunen en dan wordt het tijd om onze kringen uit te breiden.” (bron)

Na Hey!Vina ontstonden al snel andere vriendschapsapps:

Niet veel later investeerde Match Group, het bedrijf dat eigenaar is van de populaire datingapp Tinder en datingsite Match.com, in Hey!Vina. Andere grote namen in de techindustrie keken mee en begonnen ook vriendschapsservices aan te bieden. Datingapp Bumble, een bedrijf van voormalige Tindermedewerkster Whitney Wolfe Herd, kondigde Bumble BFF aan, een functie binnen de app speciaal voor vriendschappelijke contacten. Greg Orlowski, een van de oprichters van bezorgservice Deliveroo, begon Peanut, een app die moeders met elkaar in contact moet brengen. En Nextdoor, een app die mensen in contact brengt die naast elkaar of bij elkaar in de buurt wonen, heeft 285 miljoen dollar aan investeringen opgehaald. (bron)

Enorm taboe op vriendschapsapps

Apps die je helpen om nieuwe vrienden te vinden, net als datingapps. Het klinkt niet zo onlogisch. Maar journalist Selma Franssen stuit in haar onderzoek naar vriendschapapps op een enorm taboe. Nog meer dan bij datingapps mag je niet te eager lijken. Als je aangeeft dat je graag vrienden wil maken, word je al snel gezien als een loser. Wat moet er wel mis met je zijn dat je die vrienden niet al hebt? We zijn kortom onderhevig aan het romantisch idee dat vriendschappen organisch moeten groeien:

Communicatiewetenschapster Elisabeth Timmermans, die promoveerde op onderzoek rond online datingapps:

‘Veel mensen knappen erop af als iemand expliciet in zijn of haar profiel vermeldt op zoek te zijn naar een date of relatie. Dan lijkt het alsof die persoon erop gebrand is een relatie te vinden en dat het niet zoveel uitmaakt met wie dat dan is. Bij het online zoeken naar vriendschap geldt dat ook. Als je aangeeft op zoek te zijn naar vriendschap, dan vragen mensen zich af wat er met je scheelt. Geen of te weinig vrienden hebben vinden we al snel vreemd of abnormaal. Mensen hebben daar iets meer begrip voor als je in je profiel aangeeft dat je net verhuisd bent en nog niemand kent in je nieuwe woonplaats. Dat vinden we vrijblijvender, minder zielig.’

 

Dat merk ik [ Selma Franssen] ook tijdens mijn vriendschapsdate met Paula. Ons enige echt ongemakkelijke moment vindt plaats als ik tijdens ons eerste drankje tegen haar zeg dat ik al vijf jaar in Brussel woon. Paula is duidelijk verbaasd. Hoe kan het dat ik hier al zo lang ben en toch op een vriendschapsapp zit? Ik antwoord dat mensen komen en gaan in Brussel en dat een aantal van mijn vrienden op het punt staan om naar het buitenland te verhuizen. En dat ik het altijd leuk vind om nieuwe mensen te leren kennen. Dat klinkt al wat minder als een loser – maar ik merk wel meteen dat ik het gevoel heb dat ik mijn motieven moet uitleggen, wat bij online daten al veel minder het geval is

Vertindering van vriendschap

Het artikel van Franssen stipt ook interessante effecten aan van op zoek gaan naar nieuwe vrienden op de tindermanier. Want hoe beoordeel je bijvoorbeeld wanneer je iemand interessant genoeg als vriend vindt om een biertje mee te drinken? Als ik nadenk over mijn criteria en vrienden die ik al meer dan 15 jaar heb langs die lat leg, zouden er toch een paar het niet halen vrees ik. Selma Franssen merkt hetzelfde:

Ondanks de verschillen, merk ik dat ik me op Hey!Vina al snel begin te gedragen zoals op Tinder. Alle profielen die zich buiten mijn stad bevinden doe ik al meteen weg, want blijkbaar ben ik niet bereid om Brussel te verlaten voor nieuwe vrienden. Iedereen die naar ‘slechte’ muziek luistert of die een draagbare hond heeft, krijgt ook meteen een nee. Ik begin een Tinder-déjà-vu te krijgen, en dat was nu juist wat ik niet wilde.

 

Elisabeth Timmermans kijkt daar niet van op. ‘In een datingcontext zie je dat mensen door de visuele manier waarop datingapps werken, steeds meer naar uiterlijk kijken. Als je op dezelfde manier apps gaat maken voor vriendschappen, dan wordt uiterlijk ook daar weer heel belangrijk. En moeten we dat wel willen?’ Als ik er wat langer over nadenk, realiseer ik me dat als ik veel van mijn huidige onmisbare vrienden op deze manier had beoordeeld, we nooit vrienden waren geworden. Een van mijn liefste vriendinnen heeft nota bene een draagbare hond en ik zie haar daarom niet minder graag. Dat doet me afvragen of je eigenlijk wel op een app kunt beoordelen of iemand een goede vriend of vriendin zal zijn. En wat als die ander er anders over denkt en je wordt afgewezen op een vriendschapsapp?

Bovendien kan er nog een ander tindereffect versterkt worden in een vriendschapsapp: het feit dat je je behoorlijk afgewezen en eenzaam kunt voelen als je geen match vindt, geghost wordt, of toch geen echte klik voelt tijdens de dates. Zoals Elisabeth Timmermans stelt: “Dat mensen niet seksueel of romantisch tot je aangetrokken zijn is een ding, maar wat als iemand zelfs geen vrienden met je wil zijn?”

Photo by Noorulabdeen Ahmad on Unsplash

Rentafriend: vrienden huren voor een avondje

Misschien is een zakelijkere aanpak om nieuwe vrienden te vinden dan beter. Huur een vriend is een trend die vanuit Japan zich over de wereld aan het verspreiden is. Rentafriend is een website waar je – jawel – een vriend kunt huren. 10 Jaar geleden opgezet naar het model van de Japanse verhuurindustrie. In Japan is het al ‘normaal’ dat je een vriend huurt die bijvoorbeeld met je meegaat naar een bruiloft zodat je niet alleen hoeft. In Nederland lijken zulke praktijken nog ondenkbaar, maar inmiddels zijn er al 1000 vrienden te huur op RentaFriend van de 621.000 professionele vrienden wereldwijd.

Journalist Kimberly van Heiningen besloot een poging te wagen en huurde Ling in voor een avondje tapas eten in Utrecht:

Ik sluit een betaald abonnement af om ‘vrienden’ een bericht te kunnen sturen. Je kunt zoeken op stad (Utrecht), leeftijd (tussen de 21 en 40) , gender (vrouw) en seksuele voorkeur (maakt me niets uit). De website voorziet weliswaar alleen in platonische relaties, maar een gay best friend op afroep kan dus gewoon. Natuurlijk kun je ook zien voor welke activiteiten je potentiële vriend te porren is en of dit een beetje matcht met jouw verwachtingen. Lings activiteitenarsenaal is uitgebreider dan de tapaskaart in het restaurant. Van persoonlijk advies (al dan niet telefonisch) tot het meegaan naar familiegelegenheden en je vergezellen in een luchtballon.

Hoewel het een gezellige avond is, stuit van Heiningen op de verwarrende vorm van sociale interactie die tussen een zakelijke overeenkomst en vriendschap inhangt.

We praten over de gebruikelijke koetjes en kalfjes, eten onze tapas en hebben het hartstikke leuk. Al voelt het toch een beetje anders. Gezelligheid kent bij mij normaal gesproken echt geen tijd en nu heb ik toch de stipte deadline van tien uur in mijn hoofd. […]

 

Mijn hersenen weten zich in elk geval geen raad met de gehuurde vriend-etiquette, voor zover die al bestaat. Enerzijds probeer ik Ling juist op haar gemak te stellen, anderzijds pik ik zonder te vragen het laatste gambakroketje in. […]

 

Journalist Selma Franssen schreef het boek Vriendschap in tijden van eenzaamheid en noemt het inhuren van vrienden vooral heel verwarrend. ‘Het geldaspect zorgt ervoor dat je eisen kunt stellen die je niet aan je normale vrienden stelt. Moet diegene lachen om al jouw grappen? En wanneer jij hem of haar een luisterend oor biedt, krijg je dan korting?’

Dus ja, kun je vriendschap echt inhuren? Is vriendschap vooral een kwestie van gemeenschappelijke interesses, een gedeeld gevoel voor humor, nabijheid/gelegenheid en een welwillendheid van twee kanten? Van Heiningen ervaart in elk geval een gebrek aan een bepaald aspect van vriendschap dat de vriendenverhuurindustrie niet biedt:

Ze reageert alleen niet helemaal zoals mijn vrienden zouden doen. Die zouden zeggen dat X inderdaad wel een lul was en Y van vijf jaar geleden helemaal. Dat soort commentaar kan Ling niet geven, simpelweg omdat ze de voorkennis niet heeft. En juist het kennen van elkaars voorgeschiedenis is zo belangrijk voor het gevoel van onderlinge verbondenheid […]

Lees ook de eerdere blogs uit deze serie:

Na dating apps komen nu de opvolgers: huwelijksapps

Waar inmiddels het idee allang is doorbroken dat je liefde niet via een app zou kunnen vinden, is er nu een nieuwe generatie apps op de markt die zich richt op andere vormen van intimiteit: het huwelijk, vriendschap en het gezinsleven. Via apps onze relaties managen, kan dat wel?

Na dating apps, is er nu de opvolger: de app voor je huwelijk

Voor de generatie die elkaar heeft leren kennen op dating apps als Tinder, en gewend is steeds meer aspecten van haar leven via de telefoon te doen, is het niet gek dat nu de opvolger ontstaan is: de relatieapp. Apps die je helpen om je huwelijk of lange termijn op de rails te houden:

There are now at least a dozen popular apps that cater exclusively to couples: Raft to sync schedules, Kindu for sex stuff, Honeydue for financial planning, Icebreak for conversation starters, You&Me to send messages, Fix a Fight for, well, fights, and Happy Couple, which gamifies getting to know each other. (Vox)

Natuurlijk is het makkelijk om hier sceptisch over te doen. Zeker over aspecten als reminders instellen om “remind me to express appreciation at 8 am”, of “remind me to text a message that makes my partner smile at 12 am”. Het komt klinisch, robotachtig over en eigenlijk heel erg volgens het solutionism-credo van Silicon Valley: there’s an app for that.

Screenshot van de app Lasting

Romantiek inplannen: is dat misschien juist handig?

Tegelijk doet het me ook denken aan een discussie die ik eens met een ex-vriendje had. Hij had werkelijk geen romantisch botje in z’n lijf, en ik ben juist nogal ontvankelijk voor romantische gebaren. Uitgedrukt in liefdestalen sprak ik kortom swahilisch voor hem. Je kunt je voorstellen hoe de discussie over dez09e verschillen tussen ons liep: hij gooide het op dat het gewoon niet in ‘m zat. Ik was echter niet voor één gat te vangen en stelde voor dat hij z’n romantische gebaren dan maar moest plannen en in z’n agenda moest zetten. Hij keek me aan alsof ik gek was. “Maar dan betekent het toch niets meer?” Dat was ik niet met hem eens: ik vond de zorgvuldig geplande structuur niets afdoen van het gebaar zelf en juist getuigen van z’n liefde voor me en respect voor mijn behoeftes.

Is het kortom tijd om onze definitie van romantiek, liefde en huwelijk uit te breiden? Wat zou ons dit opleveren?

But it’s hardly surprising that using a relationship app comes with a stigma like the responses to Welch’s original tweet. After all, shouldn’t love be easy? Isn’t that what we’re constantly told, that if you only find the right person, the rest should come naturally? And if it doesn’t, well, you chose wrong! Luckily, there are plenty of apps that will help you find someone better.

 

The irony, though, is that online dating used to carry a similar stigma, which has only recently begun to wane. Yet once we’ve found someone to settle down with, we’re supposed to know exactly what we’re doing, no help needed. With the divorce rate hovering between 40 and 50 percent, it’s clear that it’s not necessarily the case.  (Vox)

Lees ook de andere blogs uit deze serie:

Je huishouden als project, je gezin als team. Hoe apps als Slack het gezinsleven managen

Waar inmiddels het idee allang is doorbroken dat je liefde niet via een app zou kunnen vinden, is er nu een nieuwe generatie apps op de markt die zich richt op andere vormen van intimiteit: het huwelijk, vriendschap en het gezinsleven. Via apps onze relaties managen, kan dat wel?

Slack om je gezinsleven op de rails te houden

In online magazine The Atlantic verscheen van de zomer een interessant artikel “The slackification of the American Home. Stretched for time, some households are starting to operate more like businesses”.  Het artikel onderzoekt de trend waarbij steeds meer gezinnen naar projectmanagmenttools zoals Trello of Slack grijpen om hun drukke gezinsleven enigszins op de rails te kunnen houden. Zo worden niet alleen boodschappenlijstjes, maar ook takenlijstjes van de kiddo’s en het huiswerk erin gestopt zodat met één druk op de knop je precies kunt zien hoever elk gezinslid al is met z’n wekelijkse doelen:

Trello, a web-based project-management tool. Parker’s four children, ages 9 to 18, now use Trello, which is more typically used at work, to keep up with chores, to-do lists, shopping, and homework. “I use it every day to keep track of what schoolwork I need to do, or places I need to be, things to buy,” Hannah, her 15-year-old daughter, says.

 

Incorporating Trello, along with Gmail, into the Parker family’s life has been a godsend, in Tonya’s view. It streamlined family communication, helped keep everyone organized, and added a layer of accountability to tasks. Now, instead of wondering if her children forgot to do something, Parker says she can ask, “How are you doing on your checklist?”  […]

 

And Melanie Platte, a mom in Utah, says Trello has transformed her family life. After using it at work, she implemented it at home in 2016. “We do family meetings every Sunday where we review goals for the week, our to-do list, and activities coming up,” she says. “I track notes for the meeting [in Trello]. I have different sections, goals for the week, a to-do list.”

 

Slack – Scott Webb via Unsplash

Het artikel schetst verschillende mogelijke oorzaken voor het feit dat steeds meer gezinnen grijpen naar projectmanagementtools. Allereerst zijn zowel kinderen met hun buitenschools activiteiten en hobbies, als de ouders die steeds vaker beiden werken, drukker en meer on the move dan ooit. (Zie ook de blog: We worden ontbijtfamilies). Ook kan het een teken zijn van hoe werknemers steeds meer onder druk staan en daarom thuis ook nog vaak bereikbaar moeten zijn of even moeten werken:

Perhaps the desire to streamline home life is also a product of how much employers ask of today’s knowledge workers. “I see the use of business software within households as an effort to cope with feeling too stretched at work,” says Erin Kelly, a professor at MIT’s Sloan School of Management and a co-author of the forthcoming book Overload: How Good Jobs Went Bad and What We Can Do About It. She says that the “escalating demands” of many white-collar jobs leave workers (parents or not) increasingly frazzled and worn out—so the same tools that systematize their workdays might appeal as a way to cut down on the time they spend organizing life at home.

Je huishouden als een project, je gezin als een team

Het doet wellicht in eerste instantie wat bevreemdend aan, om je huishouden te runnen als een project en je gezinsleden als een team te behandelen. Maar in het artikel worden ook wetenschappers geciteerd die stellen dat in de kenniseconomie, de emotionele, organisatorische en sociale vaardigheden die je gebruikt op je werk en in je gezin wellicht niet meer zoveel verschillen:

“The membrane that divides work and family life is more porous than it’s ever been before,” says Bruce Feiler, a dad and the author of The Secrets of Happy Families. “So it makes total sense that these systems built for team building, problem solving, productivity, and communication that were invented in the workplace are migrating to the family space.” […]

 

Melissa Mazmanian, an informatics professor at UC Irvine, agrees. “The way that we imagine knowledge work and more and more kinds of work is really about coordination and collaboration across distance, across people’s different time commitments, managing attention, figuring out who’s going to do what when,” she says. “And that style of work … It’s very similar to family life, if you think about it.” Perhaps one’s children and direct reports are not so different after all.

Maar is dat wel zo? In een bedrijf zijn sociale vaardigheden gericht op productief zijn, transparant, afspraken maken etc. In een gezinscontext krijgt dat toch een rare dimensie zoals onderstaand voorbeeld laat zien van hoe een ouderpaar per email afspraken over de kinderen aan elkaar bevestigd:

[Emily] Oster, who is a contributing writer at The Atlantic, says she takes a “business-y approach” to other aspects of home life as well. After she and her husband arrive at a decision as parents, it’s not uncommon for one of them to send an email recap, something along the lines of “As per our earlier conversation, we have decided that the children will be enrolled in tennis camp over the summer. Please let me know if you want to follow up on this.” She acknowledges that such a note is “more like an email I think most people send at their jobs,” but says it helps minimize miscommunication and confusion about the many things she and her husband are juggling.

Is een dergelijke bevestigingsemail wel een neutraal handigheidje dat behalve helderheid verder geen effect heeft of verandert je relatie met je partner als je op deze manier communiceert over afspraken vraag ik me af? Het artikel sluit dan ook af met een voormalig app designer die z’n experiment met Slack toepassen op z’n gezin al snel stopte omdat hij de waarden die het systeem voorstaat – efficiëntie en productiviteit – niet vond passen bij zijn gezin en hij ruimte wilde voor dingen die niet in een app passen zoals spontane ideeën, en onverwachte emoties.

After some reflection, Fjällström has concluded that using Slack with his family made home life feel more like work. “It helped at that point in time because it felt like life was a bit messy … but life is supposed to be a little bit messy.” There are things, he recognizes, that productivity software doesn’t optimize for, such as carving out quality family time and allowing children to “feel all the emotions.” “That’s what we’re aiming for at the moment,” he said, “not structure.”

Lees ook andere blogs uit deze serie:

Golden Krishna: Een schermpjesloze wereld

Google-designer Golden Krishna (ja, z’n echte naam) stelt in zijn boek ‘The best interface is no interface’ (2015) dat we vastzitten in een wereld vol schermpjes. Hebben we een probleem? Een slim schermpje om het op te lossen! Willen we innoveren? Slap an interface on it! Een prullenbak met een scherm dat laat zien dat het regent terwijl je in de regen voor die prullenbak staat…wie wordt daar nu niet blij van?
Niet alleen lost het slimmer maken van onze omringende tech door er een schermpje op te plakken onze daadwerkelijke vragen en behoeftes niet op. Maar het reduceert ons ook tot een ‘schermpjes-wereld’ waarin we een hele lijst met digitaal huiswerk krijgen om nog enigzins te kunnen communiceren met onze tech. Op dus naar een wereld zonder schermpjes!

Ons schermpjes-denken: waar is het fout gegaan?

De Ipad-potty…onmisbaar voor een goede start van de opvoeding
Het is bijna 40 jaar geleden sinds de PC werd uitgevonden. En hoewel er sinds die tijd ‘aan de achterkant’ grote uitvindingen – zoals een snelle internetverbinding, verbeterde data-opslag en process power –  het ontwerp van de PC enorm hebben verbeterd, is de innovatie aan de voorkant blijven steken.
We’ve hardly evolved the primary interaction we have with computer […] progress around the front end — what we do see, the graphical interface — has been devolving into psychological tricks.
Wat is de oorzaak daarvan? Het feit dat we User Experience zijn gaan verwarren met User Interface, schrijft Krishna. Dat zijn designtermen, maar je snapt wel wat ie bedoelt als je hiernaar kijkt:
This is UI: Navigation, subnavigation, menus, dropdowns, buttons, links, windows, rounded corners, shadowing, error messages, alerts, updates, checkboxes, password fields, search fields, texts inputs, radio selections, text areas, hover states, selection states, pressed states, tooltips, banner adds, embedded videos, swipe animations, scrolling, clicking, iconography, colors, lists, slideshows, alt text, badges, notifications, gradients, popups etc.

This is UX: People, happiness, solving problems, understanding needs, love, efficiency, entertainment, pleasure, delight, smiles, soul, warmth, personality, joy, satisfaction, gratification, bliss, euphoria, convenience, enchantment, magic, productivity, effectiveness etc.

Kortom: We hebben UX design waarbij behoeftes van consumenten worden opgelost, verward of gelijk gesteld aan UI design: interface design dat draait om communicatie, om het ontwerpen van een schermpje. En zijn zo niet alleen aanbeland bij de geweldige uitvinding van een schermpje op je koelkast waarop je tweets binnenkomen, maar ook bij de zin:
There’s an app for that.
Hoe verkeerd en belachelijk dit ‘schermpjes-denken’ als automatische oplossing voor zo’n beetje alles is, wordt duidelijk uit het volgende voorbeeld:
The New York Post had een prima oplossing voor een uitvallende telefoon door weinig batterij: “Battery Doctor is a mobile app that will tell you the amount of power and time left on your current battery. It will also give you suggestions on how to get more juice when you need it now and in the future”. Geweldig…dus om m’n probleem met een lege accu op te lossen hoef ik alleen maar een stroomverslindende app te downloaden..
Volgens Krishna beginnen steeds meer mensen tot de conclusie te komen dat schermpjes noch apps hun daadwerkelijke behoeftes invullen en dat ze niet meer clicks of swipes in hun leven willen.
According to Quartz, the average American smartphone user downloads zero… yes, zero apps per month. People seem to download a few key apps — like email, maybe a social network, and perhaps a game — when they purchase their phone, and then never really download anything ever again.

Wij dienen onze tech: Inbox zero, wie wil dat nu niet?

Yes! Weer een stap dichter bij Inbox Zero, a.k.a. m’n hoogste doel in het leven
 “The real problem with the interface is that it is an interface. Interfaces get in the way. I don’t want to focus my energies on an interface. I want to focus on the job…I don’t want to think of myself as using a computer, I want to think of myself as doing a job.”
Dit is een citaat van de bekende designer Don Norman. Uit 1990. Au.
Het probleem van schermpjesdenken is volgens Krishna niet alleen dat het onze daadwerkelijke behoeftes niet invult, maar dat we er ook een ellenlange lijst van taken bijkrijgen om in godesnaam maar te kunnen communiceren met onze tech.
On a given day you could have software updates to download and install, passwords to reset, notifications to attend to, files and folders to sort, messages to archive, social media requests to confirm, calenders to update, credit card balances to check, information to verify, storage space to manage and monitor, documents to back up, messages to reply to, photo’s to upload, flights to check in…These are digital chores. The maintenance of our digital lives.
Ok, a new version is available? Yes, I’d love to download it for the next few hours.
We worden gedwongen om te communiceren op de manier van computers. Het onthouden van verschrikkelijk lange wachtwoorden met minstens tien letters, drie cijfers en een uitroepteken. Je weg kunnen vinden in databases. Niet alleen wordt je aandacht zo continue weggetrokken van de zaken die je belangrijk vindt – het échte werk dat je gedaan wilt krijgen – en heb je minder tijd over voor bijvoorbeeld vrienden en familie, maar we snappen daarnaast ook steeds minder hoe onze technologie werkt.
Krishna geeft in zijn boek het voorbeeld van een was- of afwasmachine. Huishoudelijke apparaten waar mensen vaak enorm veel geld voor neertellen, maar waarvan ze vaak maar één of twee programma’s gebruiken (ongeacht wat je wast of hoe vies het is) omdat ze niet begrijpen wat de rest inhoudt. En natuurlijk heb je wel wat beters te doen dan die onbegrijpelijke ellenlange handleiding doorspitten. Bovendien: als je er zoveel geld voor neertelt, mag je toch wel een betere communicatie verwachten van je tech?
Het meest verontrustende is echter dat we ongemerkt ook onze behoeftes en ambities aanpassen aan de computer-communicatie. Heb jij al eens gejuicht toen je je emailbox helemaal leeg had gewerkt? Waar was je toen eigenlijk blij om? Had je toen JOUW behoefte verwezenlijkt, of die van je technologie?
We seeks alluring, aspirational moments like Inbox Zero – a state of having an empty inbox because you’ve deleted, moved or archived them all – with many desire and few attain. But for what? For happiness? The improvement of society? Nope, for the computer. For the interface. So that a count in a numerical badge floating above your application icon can diminish and eventually disappear. So that the application notifications eventually go away. So that your most important documents are preserved. So that your account stays current. So that you don’t get hacked.

Zo kan onze tech ons weer gaan dienen

Waarom je geen twaalf stappen nodig hebt om een deur te kunnen openen
Bedenk eens wat jouw meest snelle informatieverwerkingssysteem is? Iets waardoor je in minder dan een seconde weet of een brood nog goed is of dat je die melk nog kunt drinken. Juist, je zintuigen. Maar onze computers waar we steeds meer op vertrouwen zijn nog uitgerust met hetzelfde informatieverwerkingssysteem als toen ze uitgevonden werden: user input, informatie die wij erin stoppen.
When it comes to computers, we build them with a different information-gathering system. We use a methodology that fuels our bizarre relationship with them. We make them rely on user input. […‘It’s time to teach our powerful machines to sense the world more like we do. The technology exists, it’s prevalent, and yet it remains mostly unused in the consumer marketplace.
Computers die de wereld zien door zintuigen…mmm…wat bedoelt Krishna hiermee? Vooral dat we bij het ontwerpen van User Experience design uit moeten gaan van het observeren van zaken die daadwerkelijk gebeuren en daar een technologie rondom creëren.
Onbevooroordeeld naar de werkelijkheid kijken, in plaats van alles al in de context van een schermpje te plaatsen:
For the last few decades in making digital products, we’ve been drawing rectangles (screen representations) and wondering how we can solve problems inside these lazy rectangles. Instead, a more interesting sandbox is to start with the typical process of our customers.
Krishna geeft het voorbeeld van ontwerpers van Ford die het opviel dat sommige automobilisten, terwijl ze met hun handen vol boodschappen de achterklep open probeerden te doen, hun been uitstaken onder de bumper. Dat bracht ze op het idee om dit ‘typical process’ te omarmen, een set sensoren onder de bumper aan te brengen die een schop van het been kunnen herkennen en daarop de achterklep automatisch openen. Deze goedkope sensoren werden één van de meest gewilde features van bepaalde Ford auto’s.
Of kijk naar het plaatje hierboven. Een tekening van de app Lockitron die het probleem probeert op te lossen dat mensen vaak hun sleutel verliezen. De eerste oplossing was sloten die met een app geopend konden worden. Dat resulteerde in twaalf stappen waarin je eerst je telefoon uit je zak moest pakken, ontgrendelen, de app moest openen, je code invoeren e.d. om maar die deur open te krijgen. Raad eens hoeveel mensen er echt blij waren met deze oplossing?
Dus in de tweede versie van hun ontwerp gooide Lockitron de boel grondig om. Geen twaalf stappen meer, maar een slim slot dat automatisch communiceert met je telefoon in je broekzak zodat jij niets meer hoeft te doen en de deur vanzelf voor je opengaat.

De oplossing: achterzak-apps

Back-pocket apps, dat is volgens Krishna de oplossing voor onze groeiende aversie tegen aandachtsverslindende technologie die ons niet dient, maar onze evenzeer groeiende honger naar technologie die ons leven kan verbeteren en vergemakkelijken. Apps die aan het werk zijn terwijl je telefoon rustig in je achterzak zit. Jij hoeft er geen aandacht aan te besteden, je tech werkt voor jou.
Lockitron, die ik hierboven al noemde, gebruikt dus Bluetooth om met je deurslot te communiceren. En Krishna geeft ook het voorbeeld van Ginger.io, een app voor mensen die zwaar depressief zijn. Zonder te interfereren met hun dagelijks leven is Ginger.io op de achtergrond continue signalen aan het zoeken hoe het met je gaat: heb je je huis verlaten of familie of vrienden gebeld of geappt?
Zelf moest ik aan Amazon Go denken. Een supermarkt waarvan het eerste filiaal op 5 december opende, waarin je rustig shopt terwijl je telefoon in je achterzak bijhoudt wat je allemaal in je mandje hebt gestopt, weer bij nader inzien hebt teruggelegd en automatisch afrekent. Jij hoeft nergens aan te denken, behalve aan wat je voor je avondeten wilt maken. Forbes noemt het dan ook: Amazon Go is about payments, not grocery.
Of aan IFTTT (If This Then That), waarmee je ‘recepten’ creëert om het ene stukje software met het andere stukje software te laten communiceren. Als ik bijvoorbeeld een foto post op m’n Instagram, wordt ie automatisch doorgeplaatst op m’n website.
Krishna voorziet dat deze automatische software-to-software technologie de toekomst gaat zijn waardoor onze digitale klusjeslijst een stuk korter wordt, en technologie eindelijk weer gaat doen waar het voor bedoeld is: ons van dienst zijn.

Stel je voor…dat je elke dag stemt door middel van een app

Ook de geweldige podcast ‘FlashForward’ maakt zich zorgen om het geringe aantal stemmers bij de verkiezingen en onderzoekt daarom het scenario dat je niet één keer in de vier jaar gaat stemmen, maar elke dag even via een app over een paar wetten stemt. Swipe right for democracy, zoals ze het mooi noemen. Daar zitten uiteraard nog wat haken en ogen aan. Hoe zorg je bijvoorbeeld ervoor dat ook in de digitale variant er genoeg motivatie en interesse bestaat om over alles te stemmen? En: hoe zorg je dat je stem niet gehackt kan worden? Interessante context bij de laatste vraag: in Estland hebben ze al daadwerkelijk e-voting.
Trump app
Een social designer uit Nederland – Nynke Tromp – stelde overigens al een paar jaar geleden een dergelijk scenario voor toen ze bedacht dat we aan birthdayvoting zouden kunnen doen om een meer democratisch systeem te krijgen. Het idee: iedereen stemt op z’n verjaardag, waardoor je niet meer de aanloop naar verkiezingen met allerlei campagnes en loze beloftes in media krijgt, maar politici continue gecontroleerd worden op hun woord.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

China als ons digitale voorland: de ultieme nachtmerrie?

Als jij af en toe bang bent voor een licht telefoonverslavinkje, dan ga je enorm gerustgesteld (alhoewel..) zijn als je het bekijkt naar Chinese maatstaven. Want in China, daar doen ze álles met hun smartphone zoals blijkt uit dit stuk uit De Correspondent. Of, meer specifiek, met één app. Met WeChat chat je niet alleen met je vrienden, maar bestel je ook je pizza, betaal je je gasrekening en kun je onderweg alvast je favoriete koffie bij de Starbucks laten klaarzetten. Kortom: een app die zich in slechts vier jaar tijd stevig in niet alleen de sociale dimensies, maar ook de economische structuur van de Chinese maatschappij heeft weten te verankeren. En als je dat gegeven op zichzelf al niet eng genoeg vindt, bedenk dan dat deze app niet alleen als één van de weinige social media goedgekeurd is door de overheid (Facebook, Twitter, Youtube, Instagram, Dropbox, The New York Times..allemaal verboden), maar dat de overheid ook werkt aan een systeem van ‘sociale kredietverstrekking’ op basis van de gebruikersdata van WeChat dat in 2020 live moet gaan….Oi…

China

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

 

Apps &Tabs

Woensdagavond organiseerde het Nijmeegse Ontwerp Platform de avond ‘Apps & Tabs’ waarmee een onderwerp werd aangesneden dat voor veel ontwerpers erg relevant zal gaan worden de komende jaren: de verschuiving van nadruk op ontwerpen voor papieren publicaties of campagnes, naar ontwerpen voor applicaties. Het programma was een mooie mix van informatie over de technische kant, observaties en overwegingen vanuit de praktijk en presentaties van voorbeelden. In vogelvlucht:

Continue reading