Is onze aandacht wel echt aan het verdwijnen?

Volgens Patricia McDonald, chief strategy officer bij Isobar, is er in het urenlange bingewatching in elk geval bewijs dat onze aandachtsspanne nog niet aan erosie onderhevig is:

We hear a lot about ever diminishing attention spans and the need to instantly engage the swipe right generation whose brains have been reshaped on a diet of Twitter, Tinder and Snapchat.

Yet in parallel, Netflix data shows that half of House of Cards viewers consumed an entire season in just one week, and that a majority of viewers immerse themselves in just one show at a time. Even a casual glance at the TV content that dominates our popular culture shows that complexity – overlapping narratives, expansive casts, elaborate mythologies – is no barrier to engagement. The average YouTube viewing session on mobile is now 40 minutes long.

So perhaps rather than delivering on expectations, we should raise them. Perhaps rather than ruthlessly simplifying, we could believe that our audiences can cope with complexity. If you can follow the plot of Game of Thrones, there’s a decent chance you can follow the pros and cons, ins and outs of richly nuanced political questions. (bron)

Amber Case: We moeten technologie als autorijden ontwerpen

Deze week presenteer ik jullie het werk van iemand met zo ongeveer de tofste jobtitle ter wereld: Amber Case, CYBORG ANTROPOLOOG.
Case is bij het grote publiek bekend door haar TEDtalk ‘We are all cyborgs now’, maar concentreert zich in haar laatste boek uit 2015 op calm technology. Een term die al in 1996 (!!) gemunt werd door Mark Weiser en John Seely Brown in een werkelijk visionair – zeker achteraf bekeken – wetenschappelijk artikel ‘The coming of age of Calm Technology’. Case neemt in haar boek dan ook veel van hun ideeën over bij het formuleren van haar ontwerpprincipes voor kalme tech.
Haar punt? Om een betere relatie met onze technologie te krijgen, moeten we juist MEER technologie toelaten in ons leven. Maar dan uiteraard wel veel slimmere technologie die ook weet wanneer ie z’n mond moet houden (en dat is trouwens ook een goede tip voor relaties tussen mensen…).
desktop

Het probleem? We ontwerpen tech nog als een desktop

Bovenstaande afbeelding toont precies waar het misgaat volgens Weiser en Brown. Onze technologie vraagt continue te veel aandacht van ons, zonder de context in aanmerking te nemen. Of we nu geconcentreerd achter de computer aan een stuk zitten te werken, of door de stad lopen met onze smartphone…technologie vraagt in beide scenario’s evenveel aandacht en concentratievermogen:
We design mobile technologies as if we can give them the same attention as desktop technology. A desktop computer assumes that you will sit in front of it in a chair, rooted to place, with all of your attention on a single screen. A mobile device, on the other hand, may be competing with your environment for attention. Tech shouldn’t require all of our attention, just some of it and only when it’s neccessary.
Gebruik jij nog een desktop? Ik heb al jarenlang geen meer in m’n bezit. Wel heb ik een smartphone, laptop en binnen afzienbare tijd vast allerlei Internet of Things apparatuur. En daarmee ben ik uiterst normaal. Uit onderzoek van Andreas Bulling, van het Max Planck Instituut blijkt dat in 2020 ongeveer 9.7 BILJOEN schermpjes op aarde zijn, wat een 25% stijging is ten opzichte van 2015. En dan heeft ie de schermpjes in apparaten en auto’s nog niet eens meegeteld…
Het moge duidelijk zijn: waar we behoefte aan hebben is een relatieve schaal van aandacht, die context in acht neemt.

De oplossing? Ontwerp tech meer als autorijden

dashboard-auto

Is het je ooit opgevallen hoeveel informatie er eigenlijk in een dashboard van een auto zit? Vast wel een keertje, maar zie je de meters écht continue als je aan het rijden bent, met dezelfde aandacht als waarmee je naar de weg kijkt? Nee. En hetzelfde geldt voor je TomTom of je autoradio. Je auto is een informatiebom, zonder dat je dat doorhebt en zonder dat het je afhoudt van je belangrijkste taak: van A naar B komen.
Autorijden is dus hét voorbeeld van een kalme technologie volgens Weiser, Brown en Case. Een technologie die het minimum van je aandacht vraagt en alleen als het écht nodig is meer aandacht opeist (er begint een rood lampje te knipperen zodra je benzine opraakt).
Als je naar autorijden kijkt – en dat vergelijkt met de multimediaomgeving waarin we ons nu continue begeven, beiden contexten waarin je continue wordt gebombardeerd met informatie – zie je makkelijk het grote verschil. En waarin te winnen valt door anders te ontwerpen.
Maak gebruik van de relatieve schaal van aandacht (mijn formulering). Dat wil zeggen: ontwerp voor de periferie (Case’ woorden).
The periphery of our attention is important because we can’t focus our attention on many different things at once. We can, however, hear sounds, see shapes, and feel objects without having to directly look at them. When a technology forces a low-resolution update into the high-resolution space of your full attention, it wastes your time, attention, and patience. When building technology, we should strive to communicate information to the user without interrupting or distracting them from their primary goal.
Op deze manier kan technologie ‘amplify the best of technology and the best of humanity’:
One of the hallmarks of poorly designed systems is that they force the human user to act like a machine in order to successfully complete a task. […]  A person’s primary task should not be computing; it should be being human. […] You shouldn’t have to be a system administrator to live in your own home.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.