Golden Krishna: Een schermpjesloze wereld

Google-designer Golden Krishna (ja, z’n echte naam) stelt in zijn boek ‘The best interface is no interface’ (2015) dat we vastzitten in een wereld vol schermpjes. Hebben we een probleem? Een slim schermpje om het op te lossen! Willen we innoveren? Slap an interface on it! Een prullenbak met een scherm dat laat zien dat het regent terwijl je in de regen voor die prullenbak staat…wie wordt daar nu niet blij van?
Niet alleen lost het slimmer maken van onze omringende tech door er een schermpje op te plakken onze daadwerkelijke vragen en behoeftes niet op. Maar het reduceert ons ook tot een ‘schermpjes-wereld’ waarin we een hele lijst met digitaal huiswerk krijgen om nog enigzins te kunnen communiceren met onze tech. Op dus naar een wereld zonder schermpjes!

Ons schermpjes-denken: waar is het fout gegaan?

De Ipad-potty…onmisbaar voor een goede start van de opvoeding
Het is bijna 40 jaar geleden sinds de PC werd uitgevonden. En hoewel er sinds die tijd ‘aan de achterkant’ grote uitvindingen – zoals een snelle internetverbinding, verbeterde data-opslag en process power –  het ontwerp van de PC enorm hebben verbeterd, is de innovatie aan de voorkant blijven steken.
We’ve hardly evolved the primary interaction we have with computer […] progress around the front end — what we do see, the graphical interface — has been devolving into psychological tricks.
Wat is de oorzaak daarvan? Het feit dat we User Experience zijn gaan verwarren met User Interface, schrijft Krishna. Dat zijn designtermen, maar je snapt wel wat ie bedoelt als je hiernaar kijkt:
This is UI: Navigation, subnavigation, menus, dropdowns, buttons, links, windows, rounded corners, shadowing, error messages, alerts, updates, checkboxes, password fields, search fields, texts inputs, radio selections, text areas, hover states, selection states, pressed states, tooltips, banner adds, embedded videos, swipe animations, scrolling, clicking, iconography, colors, lists, slideshows, alt text, badges, notifications, gradients, popups etc.

This is UX: People, happiness, solving problems, understanding needs, love, efficiency, entertainment, pleasure, delight, smiles, soul, warmth, personality, joy, satisfaction, gratification, bliss, euphoria, convenience, enchantment, magic, productivity, effectiveness etc.

Kortom: We hebben UX design waarbij behoeftes van consumenten worden opgelost, verward of gelijk gesteld aan UI design: interface design dat draait om communicatie, om het ontwerpen van een schermpje. En zijn zo niet alleen aanbeland bij de geweldige uitvinding van een schermpje op je koelkast waarop je tweets binnenkomen, maar ook bij de zin:
There’s an app for that.
Hoe verkeerd en belachelijk dit ‘schermpjes-denken’ als automatische oplossing voor zo’n beetje alles is, wordt duidelijk uit het volgende voorbeeld:
The New York Post had een prima oplossing voor een uitvallende telefoon door weinig batterij: “Battery Doctor is a mobile app that will tell you the amount of power and time left on your current battery. It will also give you suggestions on how to get more juice when you need it now and in the future”. Geweldig…dus om m’n probleem met een lege accu op te lossen hoef ik alleen maar een stroomverslindende app te downloaden..
Volgens Krishna beginnen steeds meer mensen tot de conclusie te komen dat schermpjes noch apps hun daadwerkelijke behoeftes invullen en dat ze niet meer clicks of swipes in hun leven willen.
According to Quartz, the average American smartphone user downloads zero… yes, zero apps per month. People seem to download a few key apps — like email, maybe a social network, and perhaps a game — when they purchase their phone, and then never really download anything ever again.

Wij dienen onze tech: Inbox zero, wie wil dat nu niet?

Yes! Weer een stap dichter bij Inbox Zero, a.k.a. m’n hoogste doel in het leven
 “The real problem with the interface is that it is an interface. Interfaces get in the way. I don’t want to focus my energies on an interface. I want to focus on the job…I don’t want to think of myself as using a computer, I want to think of myself as doing a job.”
Dit is een citaat van de bekende designer Don Norman. Uit 1990. Au.
Het probleem van schermpjesdenken is volgens Krishna niet alleen dat het onze daadwerkelijke behoeftes niet invult, maar dat we er ook een ellenlange lijst van taken bijkrijgen om in godesnaam maar te kunnen communiceren met onze tech.
On a given day you could have software updates to download and install, passwords to reset, notifications to attend to, files and folders to sort, messages to archive, social media requests to confirm, calenders to update, credit card balances to check, information to verify, storage space to manage and monitor, documents to back up, messages to reply to, photo’s to upload, flights to check in…These are digital chores. The maintenance of our digital lives.
Ok, a new version is available? Yes, I’d love to download it for the next few hours.
We worden gedwongen om te communiceren op de manier van computers. Het onthouden van verschrikkelijk lange wachtwoorden met minstens tien letters, drie cijfers en een uitroepteken. Je weg kunnen vinden in databases. Niet alleen wordt je aandacht zo continue weggetrokken van de zaken die je belangrijk vindt – het échte werk dat je gedaan wilt krijgen – en heb je minder tijd over voor bijvoorbeeld vrienden en familie, maar we snappen daarnaast ook steeds minder hoe onze technologie werkt.
Krishna geeft in zijn boek het voorbeeld van een was- of afwasmachine. Huishoudelijke apparaten waar mensen vaak enorm veel geld voor neertellen, maar waarvan ze vaak maar één of twee programma’s gebruiken (ongeacht wat je wast of hoe vies het is) omdat ze niet begrijpen wat de rest inhoudt. En natuurlijk heb je wel wat beters te doen dan die onbegrijpelijke ellenlange handleiding doorspitten. Bovendien: als je er zoveel geld voor neertelt, mag je toch wel een betere communicatie verwachten van je tech?
Het meest verontrustende is echter dat we ongemerkt ook onze behoeftes en ambities aanpassen aan de computer-communicatie. Heb jij al eens gejuicht toen je je emailbox helemaal leeg had gewerkt? Waar was je toen eigenlijk blij om? Had je toen JOUW behoefte verwezenlijkt, of die van je technologie?
We seeks alluring, aspirational moments like Inbox Zero – a state of having an empty inbox because you’ve deleted, moved or archived them all – with many desire and few attain. But for what? For happiness? The improvement of society? Nope, for the computer. For the interface. So that a count in a numerical badge floating above your application icon can diminish and eventually disappear. So that the application notifications eventually go away. So that your most important documents are preserved. So that your account stays current. So that you don’t get hacked.

Zo kan onze tech ons weer gaan dienen

Waarom je geen twaalf stappen nodig hebt om een deur te kunnen openen
Bedenk eens wat jouw meest snelle informatieverwerkingssysteem is? Iets waardoor je in minder dan een seconde weet of een brood nog goed is of dat je die melk nog kunt drinken. Juist, je zintuigen. Maar onze computers waar we steeds meer op vertrouwen zijn nog uitgerust met hetzelfde informatieverwerkingssysteem als toen ze uitgevonden werden: user input, informatie die wij erin stoppen.
When it comes to computers, we build them with a different information-gathering system. We use a methodology that fuels our bizarre relationship with them. We make them rely on user input. […‘It’s time to teach our powerful machines to sense the world more like we do. The technology exists, it’s prevalent, and yet it remains mostly unused in the consumer marketplace.
Computers die de wereld zien door zintuigen…mmm…wat bedoelt Krishna hiermee? Vooral dat we bij het ontwerpen van User Experience design uit moeten gaan van het observeren van zaken die daadwerkelijk gebeuren en daar een technologie rondom creëren.
Onbevooroordeeld naar de werkelijkheid kijken, in plaats van alles al in de context van een schermpje te plaatsen:
For the last few decades in making digital products, we’ve been drawing rectangles (screen representations) and wondering how we can solve problems inside these lazy rectangles. Instead, a more interesting sandbox is to start with the typical process of our customers.
Krishna geeft het voorbeeld van ontwerpers van Ford die het opviel dat sommige automobilisten, terwijl ze met hun handen vol boodschappen de achterklep open probeerden te doen, hun been uitstaken onder de bumper. Dat bracht ze op het idee om dit ‘typical process’ te omarmen, een set sensoren onder de bumper aan te brengen die een schop van het been kunnen herkennen en daarop de achterklep automatisch openen. Deze goedkope sensoren werden één van de meest gewilde features van bepaalde Ford auto’s.
Of kijk naar het plaatje hierboven. Een tekening van de app Lockitron die het probleem probeert op te lossen dat mensen vaak hun sleutel verliezen. De eerste oplossing was sloten die met een app geopend konden worden. Dat resulteerde in twaalf stappen waarin je eerst je telefoon uit je zak moest pakken, ontgrendelen, de app moest openen, je code invoeren e.d. om maar die deur open te krijgen. Raad eens hoeveel mensen er echt blij waren met deze oplossing?
Dus in de tweede versie van hun ontwerp gooide Lockitron de boel grondig om. Geen twaalf stappen meer, maar een slim slot dat automatisch communiceert met je telefoon in je broekzak zodat jij niets meer hoeft te doen en de deur vanzelf voor je opengaat.

De oplossing: achterzak-apps

Back-pocket apps, dat is volgens Krishna de oplossing voor onze groeiende aversie tegen aandachtsverslindende technologie die ons niet dient, maar onze evenzeer groeiende honger naar technologie die ons leven kan verbeteren en vergemakkelijken. Apps die aan het werk zijn terwijl je telefoon rustig in je achterzak zit. Jij hoeft er geen aandacht aan te besteden, je tech werkt voor jou.
Lockitron, die ik hierboven al noemde, gebruikt dus Bluetooth om met je deurslot te communiceren. En Krishna geeft ook het voorbeeld van Ginger.io, een app voor mensen die zwaar depressief zijn. Zonder te interfereren met hun dagelijks leven is Ginger.io op de achtergrond continue signalen aan het zoeken hoe het met je gaat: heb je je huis verlaten of familie of vrienden gebeld of geappt?
Zelf moest ik aan Amazon Go denken. Een supermarkt waarvan het eerste filiaal op 5 december opende, waarin je rustig shopt terwijl je telefoon in je achterzak bijhoudt wat je allemaal in je mandje hebt gestopt, weer bij nader inzien hebt teruggelegd en automatisch afrekent. Jij hoeft nergens aan te denken, behalve aan wat je voor je avondeten wilt maken. Forbes noemt het dan ook: Amazon Go is about payments, not grocery.
Of aan IFTTT (If This Then That), waarmee je ‘recepten’ creëert om het ene stukje software met het andere stukje software te laten communiceren. Als ik bijvoorbeeld een foto post op m’n Instagram, wordt ie automatisch doorgeplaatst op m’n website.
Krishna voorziet dat deze automatische software-to-software technologie de toekomst gaat zijn waardoor onze digitale klusjeslijst een stuk korter wordt, en technologie eindelijk weer gaat doen waar het voor bedoeld is: ons van dienst zijn.

Het recht om te disconnecten

Franse werknemers hebben nu the right to disconnect

Vanaf 1 januari heeft Frankrijk een wet aangenomen die bedrijven met meer dan 50 werknemers verplicht om een ‘disconnection’ beleid te hebben rondom communicatie na werkuren en in vakanties. Kortom: zodra je het kantoor uitwandelt kun je je email vergeten en je smartphone negeren.
De Franse minister van werk, Myriam El Khomri, hoopt dat de wet de gezondheidsgevaren van ‘info-obesitas’ tegengaat. Steeds meer studies tonen de gevolgen van een ‘altijd-aan’ werkcultuur, die ervoor zorgt dat werknemers niet genoeg rusten en herstellen van het werk. Zo toonde de Franse researchgroep Eleas aan dat meer dan 1/3de van Franse werknemers hun smartphones gebruiken om buiten werktijd te werken, terwijl 60% van de werknemers de wet steunen.
Ook de Universiteit van Brits Columbië vond in een studie dat werknemers die hun emails slechts drie keer per dag checkten minder stress hadden. De Colorado State University bewees het omgekeerde: dat werknemers van wie verwacht werd om na werktijden hun email en telefoon te beantwoorden, verhoogde stress haddenTwee weken geleden schreef ik al over de gevolgen van de continious partial attention, de term die Linda Stone hiervoor gebruikt.

Bedrijven die willen dat je emailloos op vakantie bent

Frankrijk mag dan wel het eerste land zijn dat officieel dit heeft vastgelegd in de wet, er zijn andere landen die ook bezig zijn met beleid hieromtrent. Zo zijn Japanse ambtenaren verplicht om hun werk voor 8 uur ’s avonds af te hebben. Daarna mag je blijven zitten werken, maar sta je wel onder toezicht van een strikt overwerk-preventie-team. En in Duitsland hebben managers een wettelijk verbod om tijdens vakanties hun werknemers te contacten.
Ook verschillende bedrijven hebben al ‘right to disconnect’ beleid. Zo hebben de 100.000 werknemers van de Duitse autofabrikant Daimler de emailfunctie ‘Mail on Holiday’ die automatisch alle inkomende mails tijdens vakantie delete zodat je na je vakantie kunt beginnen met een lekker lege inbox. Volkswagen heeft een beperkte emailserver in de avonden en weekenden en managers van de verzekeringsmaatschappij Allianz Frankrijk met 10.000 werknemers, hebben strikte orders om geen emails te sturen na 6 uur ’s avonds. Ook mogen ze trouwens geen vergaderingen op de late namiddag organiseren. De 7 campussen van de KEDGE Business School laten netjes weten bij mails na 7 uur ’s avonds dat de werknemer ‘out of schedule’ is en je hem of haar pas weer de volgende dag kunt bereiken. Ook hebben ze vastgelegd in hun beleid dat het ontvangen van excessief veel emails een misbruik is waarvoor je als werknemer naar hun human resources afdeling kunt stappen.

Ook recht op verveling, pech en te laat komen

Je kunt je afvragen of de ‘right to disconnect’ een eerste stap is naar digitale burgerrechten. Waar zouden we nog meer recht op hebben bijvoorbeeld? Sidney Vollmer, host van de podcast Digitalisme, beschreef vorig jaar 22 rechten die we volgens hem kwijtraken door digitale technologie. Onze technologie biedt ons vele kansen, maar zet daarmee wel vaak een nieuwe standaard. Zo hebben we volgens hem recht op:
  • * Het recht op verveling: Iedere burger heeft het recht op nietsdoen. Op dromerig uit het raam staren naar ons vlakke, vlakke land in plaats van naar een scherm.
  • * Het recht op pech en toeval: We hebben recht op de toevallige bijkomstigheden die ons leven onvoorspelbaarder maken, die nu door onze smartphones wordt weggenomen, zoals een regenbui.
  • * Het recht op verdwaling: De kortste route van A naar B is geen plicht. We hebben het recht om zélf de route uit te zoeken.
  • * Het recht op te laat komen: We hoeven niet binnen vijf minuten de ander een bericht te sturen om onze vertraging aan te kondigen.
* Het recht op intuïtie: Hoezeer het algoritme ook zegt dat we behoefte hebben aan X, moeten daten met Y, boek Z gelezen zou moeten worden: we hebben het recht algoritmische suggesties naast ons neer te leggen. En voor onze eigen, stomme, ongeïnformeerde, puberale, achteloze, hopeloze keuze te gaan.

Kunnen landen wel een disconnect-standaard zetten?

Wat de Franse wet interessant maakt, is niet alleen dat het een standaard zet voor wat belangrijke culturele waarden zijn en welke plek technologie daarin moet innemen. Maar de wet toont tussen de regels ook de moeilijkheden hiermee. Want: wiens standaard is dit eigenlijk? Hoe kun je als land, cultuur of bedrijf een standaard zetten voor individueel smartphonegebruik?
Dit dilemma wordt goed beschreven door journalist Carly Hoilman die beschrijft hoe de wet vrijheid kan betekenen voor de moeder die zo ’s avonds haar aandacht volledig kan richten op haar drie bloedjes van kinderen (die ondertussen alleen maar zitten te snapchatten met hun vriendjes, maar goed…), maar juist een beperking van vrijheid voor de 23-jarige ambitieuze werknemer die vrije tijd in overvloed heeft en graag overuren wil maken om sneller te kunnen stijgen op de carrièreladder.
Under this provision, individuals like the 23-year-old bachelor could be flagged for violating company policy. In order to comply with the new restrictions, he would have to forego his comparative advantage (i.e. more free time and less out-of-office obligations), and the company would cease to benefit from his (completely voluntary) additional labor.
De ‘right to disconnect’ is ingebed in een werkcultuur waar veel mensen juist profiteren van de flexibiliteit en het ‘work anytime, anywhere’ juist als vrijheid ervaren. (Laat staan het aantal werknemers dat samenwerkt met collega’s uit verschillende tijdzones). Werk heeft nu een andere invulling dan voor voorgaande generaties: werk is zingeving geworden, een onderdeel van je identiteit. Is daar zomaar een on/off knop op te zetten?

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Interessante techtrend: Aural Augmented Reality

Vorig jaar haalde ik in m’n nieuwsbrief ook al het designbureau FROG aan met hun 15 voorspellingen voor 2016. Hun voorspellingen waren toen erg leuk, maar soms nogal far-fetched (bijvoorbeeld filmrecensies die zouden worden geschreven door je hartslag te meten). Dus voor 2017 zijn ze ietwat dichter bij de realiteit gebleven. In het kader van deze nieuwsbrief vind ik twee voorspellingen erg interessant:
  • Dat technologie steeds meer in je omgeving gaat zitten (hallo Internet of Things) is niet nieuw; wel dat deze tech-omgevingen dan mogelijk met elkaar kunnen gaan communiceren om op deze manier zo goed mogelijk voor ‘hun mensen’ te kunnen gaan zorgen. FROG geeft het voorbeeld van een zelfrijdende auto die ervoor kan zorgen dat bij een aanrijding van achteren de stoplichten van het kruispunt op rood komen te staan, zodat er niet nog meer ongelukken gebeuren. En zo kan ik me nog meer tech-omgevingen voorstellen die interessant zijn om aan elkaar te schakelen. Wat gaat dit opleveren? Een verzorgende tech-wereld die ruimte laat om onze aandacht te besteden aan zaken die écht belangrijk voor ons zijn? Zeker is in elk geval dat onze technologie hier misschien al klaar voor is, maar de beveiliging ervan nog lang niet

frog-augmented-audio

  • Weet je nog dat ik schreef over hoe cyborgantropoloog Amber Case pleit voor ambient awareness: technologie die in plaats van ons overvolle visuele blikveld, gebruik gaat maken van onze andere zintuigen om met ons te communiceren? Nou, de ontwikkeling van Audio User Interface (zoals FROG het proces beschrijft waarbij notificaties via je oren binnen gaan stromen) zou hiervoor wel eens interessant kunnen zijn (of een regelrechte nachtmerrie als ze het niet gaan afstemmen op een relatieve schaal van aandacht) . WIRED heeft het trouwens in hun vooruitblik van techtrends over Aural Augmented Reality waarmee ‘real-time’ bijvoorbeeld een vertaling van het Japans naar Nederlands kan plaatsvinden of je jezelf een perfecte gitaarpartij à la Slash hoort spelen terwijl je loopt te stuntelen. Maar buiten deze ‘trucjes’ kun je het ook gebruiken om geluiden uit te filteren, je aandacht te focussen en zo meer mindful te zijn volgens de voorstanders van AAR.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Linda Stone – Essential Self i.p.v. Quantified Self technologie

Vind je het niet gek dat als we het hebben over de invloed van technologie, we het zelden hebben over ons lichaam? Volgens de denker van de week, Linda Stone, hangen ons denkvermogen en aandacht niet alleen onlosmakelijk samen met ons gebruik van onze technologie, maar wordt dit ook indirect gemedieerd door hoe onze technologie onze lichaamshouding en ademhaling beïnvloedt en wij ons hele lichaam vergeten. 
Stone, die jarenlang hoge posities binnen Apple en Microsoft bekleedde, kwam door observaties in haar eigen leven tot haar inzichten. Opeens merkte ze dat ze tijdens het lezen van haar email vaak haar adem inhield, en ging ze op basis daarvan onderzoeken wat dit voor consequenties kon hebben. En toen ze in 2004 na een operatie aan haar kaak getroffen werd door trigeminal neuralgia, een chronische – vaak grote – pijn van je kaak tot aan je hersenen, werd ze zich er pas van bewust hoezeer technologie gericht is op gezondheid – en dan vooral analytische concepten van wat gezondheid zou moeten zijn – in plaats van de wijsheid die al in het lichaam verscholen zit. Tijd om die wijsheid weer een goede plek te geven in onze relatie met technologie! 

Essential Self i.p.v. Quantified Self technologie

quantified-self-essential-self
Wat we nodig hebben om in te tappen in de wijsheid die ons lichaam ons te bieden heeft bij het verbeteren van onze relatie met technologie, is ’Essential Self Technology’, een verbastering van Quantified Self technology – het bijhouden van je gedrag d.m.v. technologie.
De Quantified Self beweging ontstond in de late jaren 2000 als een reactie op een gemis: gedrag kon je alleen in een lab meten en dat waren vaak ingewikkelde en dure testen. De eerste generatie QS technologie zoals de Fitbit of Nike Fuelband was daarmee een grote stap voorwaarts: hiermee werden gezondheids- en fitnessdata beschikbaar voor consumenten.
Het probleem met QS technologie is volgens Stone vooral wat het NIET is: het is niet JOU.
QS is all about sensors like scales and accelerometers. These sensors produce numbers; the numbers must be interpreted by your thinking brain; and only then can they inform decisions about your body. It’s all several steps removed from your lived experience.
To put it another way: a fitness-tracking watch can tell you how far you’ve walked today, but it can’t tell you how you feel. What if the self your devices are quantifying isn’t the same person who feels hungry or sated, energetic or tired, happy or sad? What if it isn’t your essential self? And why are we collecting all this data, anyway? Is it helping us bring meaning into our lives?
Volgens Stone moeten we dus van Quantified Self naar Essential Self technologie gaan:
“that pure sense of presence”—what our bodies are telling us about our experience in the physical world right now, without displays and readouts and spreadsheets in the way.“
En dat betekent dus bijvoorbeeld wel een meter die je ademhaling in de gaten houdt, maar dat vervolgens niet verwerkt tot een prestatie waar je vooruitgang op kunt maken en kunt vergelijken met anderen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Linda Stone: Zet je lichaam in i.p.v. tirannieke technologie

Vind je het niet gek dat als we het hebben over de invloed van technologie, we het zelden hebben over ons lichaam? Volgens de denker van de week, Linda Stone, hangen ons denkvermogen en aandacht niet alleen onlosmakelijk samen met ons gebruik van onze technologie, maar wordt dit ook indirect gemedieerd door hoe onze technologie onze lichaamshouding en ademhaling beïnvloedt en wij ons hele lichaam vergeten. 
Stone, die jarenlang hoge posities binnen Apple en Microsoft bekleedde, kwam door observaties in haar eigen leven tot haar inzichten. Opeens merkte ze dat ze tijdens het lezen van haar email vaak haar adem inhield, en ging ze op basis daarvan onderzoeken wat dit voor consequenties kon hebben. En toen ze in 2004 na een operatie aan haar kaak getroffen werd door trigeminal neuralgia, een chronische – vaak grote – pijn van je kaak tot aan je hersenen, werd ze zich er pas van bewust hoezeer technologie gericht is op gezondheid – en dan vooral analytische concepten van wat gezondheid zou moeten zijn – in plaats van de wijsheid die al in het lichaam verscholen zit. Tijd om die wijsheid weer een goede plek te geven in onze relatie met technologie! 

Zet je lichaam in i.p.v. tirannieke technologie

dog-temptation
Nu Stone bekend is geworden door haar onderzoek naar aandacht en technologie, vragen veel mensen haar om advies hoeveel tijd ze dan voor een scherm moeten doorbrengen of hoeveel pauze ze moeten nemen. Dit is haar advies:
My response is always the same: How do you feel? Your body is wiser than your mind in these matters.The challenge is, most of us, especially those engaged with technology in some way, tend to favor the inclinations of the mind. The mind, for many of us, is often tyrannical towards the body.
Het probleem is volgens Stone dat we onze gebroken relatie rondom aandacht met technologie proberen te verbeteren door ons (gezond) verstand in te zetten. Een veel gebruikte methode is bijvoorbeeld het inzetten van programma’s als Freedom of RescueTime die tijdelijk bepaalde websites of toegang tot de wifi blokkeren, kortom: verleidelijke afleiding blokkeren.
Volgens Stone heb je daarmee wellicht een tijdelijke oplossing om productief te zijn, maar verbeter je daarmee niet op diepere wijze je relatie met technologie. Je leert niets over wanneer of hoe je aandacht aan je ontsnapt en past dezelfde dwang toe als wanneer je je er op wilskracht doorheen zou sleuren:
[..] With technologies like Freedom, we take away, from our mind, the role of tyrant, and re-assign that role to the technology. The technology then dictates to the mind. The mind then dictates to the body. Meanwhile, the body that senses and feels, that turns out to offer more wisdom than the finest mind could even imagine, is ignored.
Wat we nodig hebben volgens Stone is dus conscious computing: technieken en technologie die ons bewust maken van ons lichaam, waardoor we kunnen zien hoe we reageren op bijvoorbeeld email en daarnaar kunnen handelen. Zolang we even machine-achtig met onszelf blijven omgaan als onze technologie dat met ons doet, gaat er niets fundamenteels veranderen.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Linda Stone – Altijd aan: hoeveel tijgers bestrijd jij op een dag?

Vind je het niet gek dat als we het hebben over de invloed van technologie, we het zelden hebben over ons lichaam? Volgens de denker van de week, Linda Stone, hangen ons denkvermogen en aandacht niet alleen onlosmakelijk samen met ons gebruik van onze technologie, maar wordt dit ook indirect gemedieerd door hoe onze technologie onze lichaamshouding en ademhaling beïnvloedt en wij ons hele lichaam vergeten. 
Stone, die jarenlang hoge posities binnen Apple en Microsoft bekleedde, kwam door observaties in haar eigen leven tot haar inzichten. Opeens merkte ze dat ze tijdens het lezen van haar email vaak haar adem inhield, en ging ze op basis daarvan onderzoeken wat dit voor consequenties kon hebben. En toen ze in 2004 na een operatie aan haar kaak getroffen werd door trigeminal neuralgia, een chronische – vaak grote – pijn van je kaak tot aan je hersenen, werd ze zich er pas van bewust hoezeer technologie gericht is op gezondheid – en dan vooral analytische concepten van wat gezondheid zou moeten zijn – in plaats van de wijsheid die al in het lichaam verscholen zit. Tijd om die wijsheid weer een goede plek te geven in onze relatie met technologie! 

Altijd aan: hoeveel tijgers bestrijd jij op een dag?

parcel-attention

Stone heeft naast email apneu nog een andere term bedacht waarmee ze bekend is geworden: continuous partial attention.
Continuous partial attention. is an always on, anywhere, anytime, any place behavior that creates an artificial sense of crisis. We are always in high alert. We reach to keep a top priority in focus, while, at the same time, scanning the periphery to see if we are missing other opportunities, and if we are, our very fickle attention shifts focus. What’s ringing? Who is it? How many emails? What’s on my list? What time is it in Beijing?
Ook dus weer zo’n permanente stress-staat waardoor we in een continue “fight or flight” beweging zitten. Een mechanisme dat geweldig handig is als je door een tijger achterna wordt gezeten. Maar hoeveel van de emails die jij krijgt op een dag zijn echt een tijger?
Continious partial attention moet je trouwens niet verwarren met multitasken. Als we multitasken zijn we gemotiveerd door een verlangen om meer productief en efficiënt te zijn – een redelijk bewuste intentie dus – en doen we vaak dingen die maar weinig cognitieve ruimte innemen en grotendeels automatisch gedaan kunnen worden. Multitasken is dus taakgericht en eindig.
Bij continious partial attention ben je gemotiveerd door een verlangen altijd verbonden te zijn. “We want to effectively scan for opportunity and optimize for the best opportunities, activities, and contacts, in any given moment. To be busy, to be connected, is to be alive, to be recognized, and to matter.” Continious partial attention is dus diffuus, emotioneel en inderdaad: altijd.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Linda Stone – Email apneu: de ziekte die jij ook hebt

Vind je het niet gek dat als we het hebben over de invloed van technologie, we het zelden hebben over ons lichaam? Volgens de denker van de week, Linda Stone, hangen ons denkvermogen en aandacht niet alleen onlosmakelijk samen met ons gebruik van onze technologie, maar wordt dit ook indirect gemedieerd door hoe onze technologie onze lichaamshouding en ademhaling beïnvloedt en wij ons hele lichaam vergeten. 
Stone, die jarenlang hoge posities binnen Apple en Microsoft bekleedde, kwam door observaties in haar eigen leven tot haar inzichten. Opeens merkte ze dat ze tijdens het lezen van haar email vaak haar adem inhield, en ging ze op basis daarvan onderzoeken wat dit voor consequenties kon hebben. En toen ze in 2004 na een operatie aan haar kaak getroffen werd door trigeminal neuralgia, een chronische – vaak grote – pijn van je kaak tot aan je hersenen, werd ze zich er pas van bewust hoezeer technologie gericht is op gezondheid – en dan vooral analytische concepten van wat gezondheid zou moeten zijn – in plaats van de wijsheid die al in het lichaam verscholen zit. Tijd om die wijsheid weer een goede plek te geven in onze relatie met technologie! 

Email apneu: de ziekte die jij ook hebt

email-apnea

Email apnea – a temporary absence or suspension of breathing, or shallow breathing, while doing email.
In 2008 schreef Stone voor het eerst in dit stuk in de Huffington Post over de aandoening waar volgens haar pakweg 80 % van technologie-gebruikers aan lijdt: email apneu. Het inhouden van je adem, en vooral: het niet goed uitademen.
We forget to exhale. It’s the exhale that contributes to the reduction of the stress response and the heightening of the relaxation response. More breathing, less chronic stress and less compulsive consuming.
Hoe wordt dit veroorzaakt? Nou, bekijk jezelf eens hoe je deze nieuwsbrief leest. Grote kans dat je voorovergebogen op je scherm geplakt zit.
Our posture is often compromised, especially when we use laptops and smartphones. Arms forward, shoulders forward, we sit in a position where it’s impossible to get a healthy and full inhale and exhale. Further, anticipation is generally accompanied by an inhale — and email, texting, and viewing television shows generally includes a significant dose of anticipation. Meanwhile, the full exhale rarely follows.
Hoewel Stone het email apneu heeft genoemd, vindt dit niet alleen plaats bij email, maar ook bij videogames, het lezen van je twitterfeed etc. Wanneer er schermpjes involved zijn dus.
Maar wat maakt dat adem inhouden – of dus eigenlijk: niet diep genoeg uitademen – nu eigenlijk uit? Nou, best veel volgens Stone. We komen namelijk eigenlijk in een permanente stress-staat doordat je jezelf vol energie pompt – klaar voor actie – maar die vervolgens nergens naartoe gaat:
“Shallow breathing, breath-holding and hyperventilating trigger the sympathetic nervous system, in a “fight or flight” response. […] The activated sympathetic nervous system causes the liver to dump glucose and cholesterol into our blood, our heart rate to increase, our sense of satiety to be compromised, and our bodies to anticipate and resource for the physical activity that, historically, accompanied a physical fight or flight response. Meanwhile, when the only physical activity is sitting and responding to email, we’re sort of “all dressed up with nowhere to go.”
Kortom: het devies bij het verbeteren van je relatie met technologie is dus eigenlijk heel simpel (in theorie dan): leer beter te ademen, door je neus, waarbij je ervoor zorgt dat je twee keer zolang uitademt als dat je inademt. Wil je meer aandacht? Adem.

Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Digitale detox reclames

Afgelopen tijd werden er door verschillende bedrijven opgeroepen tot een nieuw bewustzijn over wat écht samenzijn met familie en vrienden betekent: welke rol moeten onze telefoons daarin spelen? (Hint: geen)

Ben – #bordjeprik

Het telecombedrijf Ben pleit voor een nieuw besef van telefoonetiquette. Met de ludieke actie #bordjeprik roepen ze Nederlanders op om hun telefonerende tafelgenoten manieren bij te brengen door de lekkerste hapjes weg te pikken.

Rituals – Phone Down Christmas

De cosmeticaketen Rituals voert een campagne Phone Down Christmas, waarbij ze pleiten dat er voor je geliefden geen mooier kerstcadeau bestaat dan je aandacht: “Give from the heart, give your attention”. Daarom hebben ze een smartphone candle ontwikkeld die symbool staat voor die onverdeelde aandacht voor je geliefden. Zet de zaklamp van je smartphone aan, zet de kaars op je smartphone en share your light.

Nike – Time is precious

Ook het sportmerk Nike richt zich in haar laatste reclame die 10 december gelanceerd werd op smartphoneverslaafden. “This commercial is just 1 minute out of the 10 hours a day you spend glued to your screens,” opent de commercial. Daarna wordt een rijtje opgesomd van onzinnige dingen waaraan mensen online hun tijd besteden, dat uitmondt in de vraag: “Are we scrolling, watching, and clicking or ARE WE RUNNING TODAY?”

Nike heeft van deze reclame ook nog een reeks kortere reclamespots gemaakt met de topics Friends, ZombiesCelebrities, Pictures, Opinions, Holidays, Reality TV

Dolmio Pepper Hacker

Deze commercial switcht een complete familie om met andere mensen zonder dat de kinderen die verdiept zijn in hun Ipad dat in de gaten hebben. De slogan: “Family time is important, let’s not ruin that with tech.”

Amber Case: Meer technologie voor een kalmere omgeving

Deze week presenteer ik jullie het werk van iemand met zo ongeveer de tofste jobtitle ter wereld: Amber Case, CYBORG ANTROPOLOOG.
Case is bij het grote publiek bekend door haar TEDtalk ‘We are all cyborgs now’, maar concentreert zich in haar laatste boek uit 2015 op calm technology. Een term die al in 1996 (!!) gemunt werd door Mark Weiser en John Seely Brown in een werkelijk visionair – zeker achteraf bekeken – wetenschappelijk artikel ‘The coming of age of Calm Technology’. Case neemt in haar boek dan ook veel van hun ideeën over bij het formuleren van haar ontwerpprincipes voor kalme tech.
Haar punt? Om een betere relatie met onze technologie te krijgen, moeten we juist MEER technologie toelaten in ons leven. Maar dan uiteraard wel veel slimmere technologie die ook weet wanneer ie z’n mond moet houden (en dat is trouwens ook een goede tip voor relaties tussen mensen…).
fluitketel

Meer technologie voor een kalmere omgeving

Voila, hier is dan hét perfecte voorbeeld van een kalme technologie volgens Case. De fluitketel die alleen fluit wanneer ie je nodig heeft en waar je verder weinig aandacht aan hoeft te besteden. Bovendien maakt hij niet gebruik van visuele cues om je aandacht te trekken, zoals de meeste tech, maar van haptische signalen om gebruik te maken van je andere zintuigen.
Of je nu gebruik maakt van visuele of haptische cues, we moeten toe naar een staat van ‘ambient awareness’.
Ambient awareness is not a different kind of notification; it is a principle that says, when possible, load things into the environment so that all of the attention doesn’t need to be constantly checking for a state change.
Want denk eens na over dit nachtmerrie-scenario:
a smartphone sends the same notification when:
• your Mom sends you a text that your Dad is going to the hospital
• the video game that you played once has a free gift available
• you matched on Tinder (congratulations!)
Now imagine the coming world of Trillions, where you also receive notifications from:
• the refrigerator, because the water filter needs to be changed
• the apartment door, because your roommate just got home from work
• the DVR, because AMC just released another Walking Dead spinoff
• the remote control, because the batteries are running low
Dat is wel even slikken nietwaar? Dus hoe meer onze omgeving uit slimmere tech gaat bestaan, hoe meer we onze omgeving moeten gaan inzetten bij het bewaken van onze aandacht.
En dat betekent dus volgens Case dat als je meer aandacht wil overhouden, je juist MEER technologie nodig hebt, dan minder. Maar dan wel technologie die voornamelijk op je secundaire niveaus van aandacht werkt:
[for a] “more natural” future: imagine living in an absolutely fluid and intelligent environment, where technology can anticipate our gestures and our actions, in order to facilitate them, without any interfaces, apps, or remote controls.
trust-vertrouwen

Kalme tech vereist absolute betrouwbaarheid

Wat Case schetst voor kalme technologie, is dus technologie die ontzettend dicht op je huid zit, een omgeving die vol zit met tech. Soms letterlijk in een wearable die waarschuwt wanneer je te weinig gelopen hebt, soms in je omgeving zoals een lampje bij je voordeur dat geel oplicht wanneer kans op regen is zodat je een paraplu mee kan nemen. Om dit te laten werken, moet de kalme tech voldoen aan twee voorwaarden:
  • * Het moet absoluut persoonlijk zijn. Ik persoonlijk heb bijvoorbeeld totaal geen behoefte om te weten hoeveel ik gelopen heb op een dag, terwijl dat voor een vriend die voor een marathon aan het trainen is, overeenkomt met één van zijn belangrijkste doelen. En ik hoef eigenlijk nooit een notificatie te krijgen van wanneer vrienden in mijn buurt zijn, terwijl anderen dat weer heel fijn vinden. Kalme tech is technologie die je precies zó persoonlijk kunt instellen dat het smooth sailing is, anders kweek je alsnog geen vertrouwensrelatie.
  • * Met Artificial Intelligence kan er volgens Case een grote slag worden gemaakt in het creëren van een kalmere relatie met technologie. Maar dat betekent dus dat er heel veel persoonlijke data in gaan zitten.
 “This means relinquishing personal information—passwords, credit card numbers, activity tracking data, browsing histories, calendars—so the system can make and execute informed decisions on your behalf. ”
En laten we wel wezen, de meeste technologie is gewoon nog zo lek als een mandje. Dus (privacy)veilige technologie is niet alleen een belangrijk doel op zich, maar ook onmisbaar in het creëren van kalme technologie.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.

Amber Case: We moeten technologie als autorijden ontwerpen

Deze week presenteer ik jullie het werk van iemand met zo ongeveer de tofste jobtitle ter wereld: Amber Case, CYBORG ANTROPOLOOG.
Case is bij het grote publiek bekend door haar TEDtalk ‘We are all cyborgs now’, maar concentreert zich in haar laatste boek uit 2015 op calm technology. Een term die al in 1996 (!!) gemunt werd door Mark Weiser en John Seely Brown in een werkelijk visionair – zeker achteraf bekeken – wetenschappelijk artikel ‘The coming of age of Calm Technology’. Case neemt in haar boek dan ook veel van hun ideeën over bij het formuleren van haar ontwerpprincipes voor kalme tech.
Haar punt? Om een betere relatie met onze technologie te krijgen, moeten we juist MEER technologie toelaten in ons leven. Maar dan uiteraard wel veel slimmere technologie die ook weet wanneer ie z’n mond moet houden (en dat is trouwens ook een goede tip voor relaties tussen mensen…).
desktop

Het probleem? We ontwerpen tech nog als een desktop

Bovenstaande afbeelding toont precies waar het misgaat volgens Weiser en Brown. Onze technologie vraagt continue te veel aandacht van ons, zonder de context in aanmerking te nemen. Of we nu geconcentreerd achter de computer aan een stuk zitten te werken, of door de stad lopen met onze smartphone…technologie vraagt in beide scenario’s evenveel aandacht en concentratievermogen:
We design mobile technologies as if we can give them the same attention as desktop technology. A desktop computer assumes that you will sit in front of it in a chair, rooted to place, with all of your attention on a single screen. A mobile device, on the other hand, may be competing with your environment for attention. Tech shouldn’t require all of our attention, just some of it and only when it’s neccessary.
Gebruik jij nog een desktop? Ik heb al jarenlang geen meer in m’n bezit. Wel heb ik een smartphone, laptop en binnen afzienbare tijd vast allerlei Internet of Things apparatuur. En daarmee ben ik uiterst normaal. Uit onderzoek van Andreas Bulling, van het Max Planck Instituut blijkt dat in 2020 ongeveer 9.7 BILJOEN schermpjes op aarde zijn, wat een 25% stijging is ten opzichte van 2015. En dan heeft ie de schermpjes in apparaten en auto’s nog niet eens meegeteld…
Het moge duidelijk zijn: waar we behoefte aan hebben is een relatieve schaal van aandacht, die context in acht neemt.

De oplossing? Ontwerp tech meer als autorijden

dashboard-auto

Is het je ooit opgevallen hoeveel informatie er eigenlijk in een dashboard van een auto zit? Vast wel een keertje, maar zie je de meters écht continue als je aan het rijden bent, met dezelfde aandacht als waarmee je naar de weg kijkt? Nee. En hetzelfde geldt voor je TomTom of je autoradio. Je auto is een informatiebom, zonder dat je dat doorhebt en zonder dat het je afhoudt van je belangrijkste taak: van A naar B komen.
Autorijden is dus hét voorbeeld van een kalme technologie volgens Weiser, Brown en Case. Een technologie die het minimum van je aandacht vraagt en alleen als het écht nodig is meer aandacht opeist (er begint een rood lampje te knipperen zodra je benzine opraakt).
Als je naar autorijden kijkt – en dat vergelijkt met de multimediaomgeving waarin we ons nu continue begeven, beiden contexten waarin je continue wordt gebombardeerd met informatie – zie je makkelijk het grote verschil. En waarin te winnen valt door anders te ontwerpen.
Maak gebruik van de relatieve schaal van aandacht (mijn formulering). Dat wil zeggen: ontwerp voor de periferie (Case’ woorden).
The periphery of our attention is important because we can’t focus our attention on many different things at once. We can, however, hear sounds, see shapes, and feel objects without having to directly look at them. When a technology forces a low-resolution update into the high-resolution space of your full attention, it wastes your time, attention, and patience. When building technology, we should strive to communicate information to the user without interrupting or distracting them from their primary goal.
Op deze manier kan technologie ‘amplify the best of technology and the best of humanity’:
One of the hallmarks of poorly designed systems is that they force the human user to act like a machine in order to successfully complete a task. […]  A person’s primary task should not be computing; it should be being human. […] You shouldn’t have to be a system administrator to live in your own home.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘CTRL, ALT, DELETE’ waarin ik elke week onderzoek hoe we een betere relatie kunnen krijgen met onze tech. Herontwerp van ons tech én van onszelf: hoe doe je dat? Ook de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.