Na dating apps komen nu de opvolgers: huwelijksapps

Waar inmiddels het idee allang is doorbroken dat je liefde niet via een app zou kunnen vinden, is er nu een nieuwe generatie apps op de markt die zich richt op andere vormen van intimiteit: het huwelijk, vriendschap en het gezinsleven. Via apps onze relaties managen, kan dat wel?

Na dating apps, is er nu de opvolger: de app voor je huwelijk

Voor de generatie die elkaar heeft leren kennen op dating apps als Tinder, en gewend is steeds meer aspecten van haar leven via de telefoon te doen, is het niet gek dat nu de opvolger ontstaan is: de relatieapp. Apps die je helpen om je huwelijk of lange termijn op de rails te houden:

There are now at least a dozen popular apps that cater exclusively to couples: Raft to sync schedules, Kindu for sex stuff, Honeydue for financial planning, Icebreak for conversation starters, You&Me to send messages, Fix a Fight for, well, fights, and Happy Couple, which gamifies getting to know each other. (Vox)

Natuurlijk is het makkelijk om hier sceptisch over te doen. Zeker over aspecten als reminders instellen om “remind me to express appreciation at 8 am”, of “remind me to text a message that makes my partner smile at 12 am”. Het komt klinisch, robotachtig over en eigenlijk heel erg volgens het solutionism-credo van Silicon Valley: there’s an app for that.

Screenshot van de app Lasting

Romantiek inplannen: is dat misschien juist handig?

Tegelijk doet het me ook denken aan een discussie die ik eens met een ex-vriendje had. Hij had werkelijk geen romantisch botje in z’n lijf, en ik ben juist nogal ontvankelijk voor romantische gebaren. Uitgedrukt in liefdestalen sprak ik kortom swahilisch voor hem. Je kunt je voorstellen hoe de discussie over dez09e verschillen tussen ons liep: hij gooide het op dat het gewoon niet in ‘m zat. Ik was echter niet voor één gat te vangen en stelde voor dat hij z’n romantische gebaren dan maar moest plannen en in z’n agenda moest zetten. Hij keek me aan alsof ik gek was. “Maar dan betekent het toch niets meer?” Dat was ik niet met hem eens: ik vond de zorgvuldig geplande structuur niets afdoen van het gebaar zelf en juist getuigen van z’n liefde voor me en respect voor mijn behoeftes.

Is het kortom tijd om onze definitie van romantiek, liefde en huwelijk uit te breiden? Wat zou ons dit opleveren?

But it’s hardly surprising that using a relationship app comes with a stigma like the responses to Welch’s original tweet. After all, shouldn’t love be easy? Isn’t that what we’re constantly told, that if you only find the right person, the rest should come naturally? And if it doesn’t, well, you chose wrong! Luckily, there are plenty of apps that will help you find someone better.

 

The irony, though, is that online dating used to carry a similar stigma, which has only recently begun to wane. Yet once we’ve found someone to settle down with, we’re supposed to know exactly what we’re doing, no help needed. With the divorce rate hovering between 40 and 50 percent, it’s clear that it’s not necessarily the case.  (Vox)

Lees ook de andere blogs uit deze serie:

Je huishouden als project, je gezin als team. Hoe apps als Slack het gezinsleven managen

Waar inmiddels het idee allang is doorbroken dat je liefde niet via een app zou kunnen vinden, is er nu een nieuwe generatie apps op de markt die zich richt op andere vormen van intimiteit: het huwelijk, vriendschap en het gezinsleven. Via apps onze relaties managen, kan dat wel?

Slack om je gezinsleven op de rails te houden

In online magazine The Atlantic verscheen van de zomer een interessant artikel “The slackification of the American Home. Stretched for time, some households are starting to operate more like businesses”.  Het artikel onderzoekt de trend waarbij steeds meer gezinnen naar projectmanagmenttools zoals Trello of Slack grijpen om hun drukke gezinsleven enigszins op de rails te kunnen houden. Zo worden niet alleen boodschappenlijstjes, maar ook takenlijstjes van de kiddo’s en het huiswerk erin gestopt zodat met één druk op de knop je precies kunt zien hoever elk gezinslid al is met z’n wekelijkse doelen:

Trello, a web-based project-management tool. Parker’s four children, ages 9 to 18, now use Trello, which is more typically used at work, to keep up with chores, to-do lists, shopping, and homework. “I use it every day to keep track of what schoolwork I need to do, or places I need to be, things to buy,” Hannah, her 15-year-old daughter, says.

 

Incorporating Trello, along with Gmail, into the Parker family’s life has been a godsend, in Tonya’s view. It streamlined family communication, helped keep everyone organized, and added a layer of accountability to tasks. Now, instead of wondering if her children forgot to do something, Parker says she can ask, “How are you doing on your checklist?”  […]

 

And Melanie Platte, a mom in Utah, says Trello has transformed her family life. After using it at work, she implemented it at home in 2016. “We do family meetings every Sunday where we review goals for the week, our to-do list, and activities coming up,” she says. “I track notes for the meeting [in Trello]. I have different sections, goals for the week, a to-do list.”

 

Slack – Scott Webb via Unsplash

Het artikel schetst verschillende mogelijke oorzaken voor het feit dat steeds meer gezinnen grijpen naar projectmanagementtools. Allereerst zijn zowel kinderen met hun buitenschools activiteiten en hobbies, als de ouders die steeds vaker beiden werken, drukker en meer on the move dan ooit. (Zie ook de blog: We worden ontbijtfamilies). Ook kan het een teken zijn van hoe werknemers steeds meer onder druk staan en daarom thuis ook nog vaak bereikbaar moeten zijn of even moeten werken:

Perhaps the desire to streamline home life is also a product of how much employers ask of today’s knowledge workers. “I see the use of business software within households as an effort to cope with feeling too stretched at work,” says Erin Kelly, a professor at MIT’s Sloan School of Management and a co-author of the forthcoming book Overload: How Good Jobs Went Bad and What We Can Do About It. She says that the “escalating demands” of many white-collar jobs leave workers (parents or not) increasingly frazzled and worn out—so the same tools that systematize their workdays might appeal as a way to cut down on the time they spend organizing life at home.

Je huishouden als een project, je gezin als een team

Het doet wellicht in eerste instantie wat bevreemdend aan, om je huishouden te runnen als een project en je gezinsleden als een team te behandelen. Maar in het artikel worden ook wetenschappers geciteerd die stellen dat in de kenniseconomie, de emotionele, organisatorische en sociale vaardigheden die je gebruikt op je werk en in je gezin wellicht niet meer zoveel verschillen:

“The membrane that divides work and family life is more porous than it’s ever been before,” says Bruce Feiler, a dad and the author of The Secrets of Happy Families. “So it makes total sense that these systems built for team building, problem solving, productivity, and communication that were invented in the workplace are migrating to the family space.” […]

 

Melissa Mazmanian, an informatics professor at UC Irvine, agrees. “The way that we imagine knowledge work and more and more kinds of work is really about coordination and collaboration across distance, across people’s different time commitments, managing attention, figuring out who’s going to do what when,” she says. “And that style of work … It’s very similar to family life, if you think about it.” Perhaps one’s children and direct reports are not so different after all.

Maar is dat wel zo? In een bedrijf zijn sociale vaardigheden gericht op productief zijn, transparant, afspraken maken etc. In een gezinscontext krijgt dat toch een rare dimensie zoals onderstaand voorbeeld laat zien van hoe een ouderpaar per email afspraken over de kinderen aan elkaar bevestigd:

[Emily] Oster, who is a contributing writer at The Atlantic, says she takes a “business-y approach” to other aspects of home life as well. After she and her husband arrive at a decision as parents, it’s not uncommon for one of them to send an email recap, something along the lines of “As per our earlier conversation, we have decided that the children will be enrolled in tennis camp over the summer. Please let me know if you want to follow up on this.” She acknowledges that such a note is “more like an email I think most people send at their jobs,” but says it helps minimize miscommunication and confusion about the many things she and her husband are juggling.

Is een dergelijke bevestigingsemail wel een neutraal handigheidje dat behalve helderheid verder geen effect heeft of verandert je relatie met je partner als je op deze manier communiceert over afspraken vraag ik me af? Het artikel sluit dan ook af met een voormalig app designer die z’n experiment met Slack toepassen op z’n gezin al snel stopte omdat hij de waarden die het systeem voorstaat – efficiëntie en productiviteit – niet vond passen bij zijn gezin en hij ruimte wilde voor dingen die niet in een app passen zoals spontane ideeën, en onverwachte emoties.

After some reflection, Fjällström has concluded that using Slack with his family made home life feel more like work. “It helped at that point in time because it felt like life was a bit messy … but life is supposed to be a little bit messy.” There are things, he recognizes, that productivity software doesn’t optimize for, such as carving out quality family time and allowing children to “feel all the emotions.” “That’s what we’re aiming for at the moment,” he said, “not structure.”

Lees ook andere blogs uit deze serie:

Nieuwe generatie Dutch Design: No ego

Jeroen Junte beschrijft in zijn boek “Do it ourselves” de postcrisis generatie Dutch Designers:

het ego is opzij geschoven. Roem en succes zijn niet langer het doel. Impact en relevantie, daar gaat deze post-crisisgeneratie voor. Design gaat niet meer om dat ene iconische object, maar om het in gang zetten van een verandering. Oftewel: geen handgemaakte en unieke Voddenstoel, dat Dutch-designicoon van Tejo Remy uit de vorige eeuw, maar een innovatief productiesysteem waarmee iedereen lampen kan maken van papierafval. En daarvoor wordt ruimhartig samengewerkt. Want ze weten dat als ze daadwerkelijk iets willen veranderen, dat kennis, tijd en middelen moet worden gedeeld.

Precious Plastics, Dave Hakkens

Leven we in een “post-happiness world”?

Na onze obsessie met gelukkig willen/moeten zijn, lijkt er nu een kentering te zijn gekomen. Laura Holson beschrijft in een column in The New York Times hoe we langzaam tot een besef gekomen zijn dat gelukkig zijn sowieso al een onmogelijke opgave is, laat staan in een wereld waar zoveel zware maatschappelijke uitdagingen en sociale ongelijkheid bestaat.

So, are we living in a post-happiness world? According to the World Happiness Report, which ranks 156 countries based on inhabitants’ perception and well-being, happiness in the United States is declining. Americans said they were less content in 2018 than a year earlier, ranking No. 19 behind Australia and Canada. The 24-hour news cycle, combined with the onslaught of natural disasters, social upheaval and political strife, has left Americans exhausted. Worse, the agita shows no sign of abating; psychologists suggest anxiety is on the rise.

In plaats van “happiness” duikt het woord “joy”, oftewel vreugde nu steeds vaker op. In plaats van een staat van continu geluk, en een gelukt leven, jagen we nu op korte momentjes van blijdschap:

Indeed, happiness does have a certain subjectivity to it. Experts, though, describe it as a positive state of overall well-being combined with a sense that one’s life has meaning.

Joy, by contrast, is delight in moments that, by their nature, are fleeting. “I don’t need to be happy to feel joy,” Ms. Fetell Lee said. Joy can be inspired by something as simple as tossing confetti or taking a walk outdoors. She added, “I don’t have to worry about making everything awesome in my life.”

Holson observeert drie ontwikkelingen die aan deze verschuiving ten grondslag liggen. Allereerst dus het politieke, economische en maatschappelijke klimaat, waarin een simpel fijn momentje veel haalbaarder lijkt dan het nastreven van een gelukkig leven:

But if joy is everywhere, why does happiness feel so elusive? Haven’t we learned anything since 2014 when Marie Kondo taught us that cleaning our closets was a path to bliss? Well, so much has changed since then. Politics in the era of President Trump has divided Americans into two camps: angry and angrier. Our world is threatened by climate change. And the booming United States economy is showing signs of fatigue.

 

It is no wonder then that people are calculating well-being in mere moments. “In an age of despair, choosing joy is a revolutionary act,” said Douglas Abrams, an author of “The Book of Joy: Lasting Happiness in a Changing World,” a 2016 best seller he wrote with Desmond Tutu and the Dalai Lama. Joy is more attainable, he said. “Happiness seems like it is outside of us, in some perfect moment.”

Op de tweede plaats ziet ze ook een invloed van social media, die ons hebben veranderd in beestjes die meteen hun gelukshapjes gevoerd willen krijgen:

Social media, though, has hastened a cultural shift toward instantaneous gratification. “We’ve moved more to a microview of well-being, having positivity in the minute,” said Dacher Keltner, director of the Greater Good Science Center at the University of California, Berkeley. And that makes him wonder, “Are we just careening from moment to moment?”

En als laatste ziet ze een rol weggelegd voor het gebrek aan gemeenschap:

But Dr. Keltner said something else is making happiness harder to attain: a lack of togetherness. He pointed to churches and other religious congregations, which have historically been central to a community’s integrity. “Church gave you awe, joy and ecstasy,” Dr. Keltner said. “You collected in a group. You sang a little. You gave money. You got to chant.”

Bijzonder stap in feminisme: menstruatie is nu ook een zaak van mannen

Comfortondergoedmerk Thinx heeft een opmerkelijke campagne gelanceerd rondom menstruatie waarin mannen de hoofdrol spelen en ook te maken krijgen met MENstruatie.

Het merk beoogt niet alleen een bijzondere advertentie op te leveren, maar ook meer ruimte voor vrouwen te scheppen. Menstruatie is namelijk een natuurlijk fenomeen waar elke vrouw mee te maken heeft, maar dat cultureel gezien nog een onderwerp van schaamte en stiekemheid is. In het licht van gelijke rechten voor de vrouw is het dan ook zaak dat dit soort weggemoffelde aspecten van vrouw-zijn meer ruimte innemen.

Speaking of the campaign, Thinx Inc. CEO Maria Molland highlights that “people with periods are taught from a young age that one of our body’s natural processes is something to be ashamed of, and something we should go to great lengths to conceal. We’re taught to hide our period products in our sleeves on the way to the restroom, and constantly check our clothes for any leaks or stains. In fact, 80% of teens [with periods] report a negative association with periods, and say they are gross or unsanitary.” To combat this, the campaign aims to normalise the subject of periods by extending the conversation to the half of the population that doesn’t experience them, namely cisgender men. (Bron)

Sober up, anders loop je achter!

Trendagency JWT Intelligence bericht een interessant gegeven over de non-alcoholische trend onder de Millennials en generatie Z. Waar drinken eerder werd geassocieerd met plezier, vrijheid, speelsheid, wordt het nu als een bedreiging gezien voor een zorgvuldig geconstrueerd leven dat met discipline en continue groei en zelfverbetering geleefd moet worden, anders loop je kans om achterop te raken:

According to a Red Brick Road and Opinium survey, British 18-25-year-olds feel that “drinking is no longer a performance-enhancer but a threat to holistic health and productivity.” In its survey of 1,381 bar managers, members of Gen Z and older generations (for comparison) the report found that 75% of Gen Z interviewed “feel it is important to be in control of all aspects of their life at all times (compared with 49% of Gen Y/X), naming work or study as their number one priority, rather than socializing or partying,” wrote Campaign magazine, reporting on the survey. “In a world [where it’s] increasingly difficult to get ahead, they see a hangover, lighter wallet and a sloppy social media presence as a competitive disadvantage.”

Genderneutrale barbie toont grote verschuivingen in consumptielandschap

Interessante observaties in dit Time artikel over de genderneutrale barbiepop die Mattel onlangs uitbracht. Zowel over hoe bedrijven met wokeness en activisme om (zouden moeten) gaan als over hoe een generatiekloof kan ontstaan over issues als genderneutrality.

First things first, dit is hoe de pop eruit ziet:

The doll can be a boy, a girl, neither or both, and Mattel, which calls this the world’s first genderneutral doll, is hoping its launch on Sept. 25 redefines who gets to play with a toy traditionally deemed taboo for half the world’s kids. Carefully manicured features betray no obvious gender: the lips are not too full, the eyelashes not too long and fluttery, the jaw not too wide. There are no Barbielike breasts or broad, Ken-like shoulders. Each doll in the Creatable World series looks like a slender 7-year-old with short hair, but each comes with a wig of long, lustrous locks and a wardrobe befitting any fashion- conscious kid: hoodies, sneakers, graphic T-shirts in soothing greens and yellows, along with tutus and camo pants.

Nieuwe generatie, nieuwe markt: meer diversiteit op het gebied van gender

Hoewel het een dappere move lijkt van Mattel om een genderneutrale pop uit te brengen – het Time artikel wijst er bijvoorbeeld op dat in Disneyfilms nog nooit een openlijk homoseksueel karakter is geweest – is het een gooi naar een potentieel groot marktaandeel. Want steeds meer mensen – en dan met name van de jongere generaties – identificeren zich niet meer exclusief met een mannelijke of vrouwelijke identiteit:

With this overt nod to trans and nonbinary identities, the company is betting on where it thinks the country is going, even if it means alienating a substantial portion of the population. A Pew Research survey conducted in 2017 showed that while 76% of the public supports parents’ steering girls to toys and activities traditionally associated with boys, only 64% endorse steering boys toward toys and activities associated with girls.

 

The population of young people who identify as gender- nonbinary is growing. Though no large surveys have been done of kids younger than 10, a recent study by the Williams Institute at the University of California, Los Angeles, found that 27% of California teens identify as gender- nonconforming.

En Generatie Alpha, geboren vanaf 2010 en opgegroeid met technologie, heeft sowieso niet zoveel op met hokjesdenken:

Mattel sees an even broader potential for Creatable World beyond gender- creative kids. In testing, the company found that Generation Alpha children chafed at labels and mandates no matter their gender identity: they didn’t want to be told whom a toy was designed for or how to play with it. They were delighted with a doll that had no name and could transform and adapt according to their whims.

Met de genderneutrale barbie van Mattel wordt dan ook een enorme kloof in denken over dit soort zaken zichtbaar tussen de ouders (zeg: Generatie X) die jarenlang hebben geleefd in een binaire wereld waar je gender een belangrijke mijlpaal was van je identiteit en hun kiddo’s (Generatie Alpha dus):

But it’s parents who are making the purchasing decisions, and no adult is going to have a neutral reaction to this doll. In testing groups, several parents felt the “gender- neutral” branding of the toy pushed a political agenda, and some adults objected to the notion of their sons ever playing with dolls.

En uiteraard is de vraag: wat doet het met het beeld dat kinderen over gender hebben als een genderneutrale pop op de markt komt? Het is goed denkbaar dat het feit dat de genderneutrale pop beschikbaar is, een enorme invloed kan hebben op de acceptatie van en identitificatie met genderneutraliteit:

Last year, Mattel did away with boys’ and girls’ toy divisions in favor of nongendered sections: dolls or cars, for instance. […]

But the Creatable World doll is something else entirely. Unlike model airplanes or volcano kits, dolls have faces like ours, upon which we can project our own self-image and anxieties.

Als bedrijf kun je niet meer neutraal blijven – alles wordt politiek

Wat ook interessant is aan de genderneutrale pop van Mattel, is dat het aantoont hoe commercie inmiddels politiek is geworden. Waar eerst een enkel bedrijf zich waagde aan een redelijk onschuldig issue – ik denk bijvoorbeeld aan Dove die al jarenlang in haar campagnes een breder schoonheidsideaal toont – lijkt het nu onontkoombaar voor bedrijven om zich stevig uit te spreken over politieke issues.

En meer dan dat, uitspreken alleen is niet meer genoeg. Je zult je activistische boodschap ook moeten uitdragen in je producten, en de manier waarop je je bedrijf voert. Een bodypositivity boodschap uitdragen in je campagnes, maar geen enkele vrouw in het bestuur van je bedrijf hebben…daar zul je snel genoeg mee door de mand vallen. Activisme is dus iets waar – mits je het oprecht en goed doet – geld mee kunt verdienen:

Yet even offering customers that blank canvas will be seen as political in a country where genderneutral bathrooms still stir protests. Mattel joins a cohort of other companies that have chosen a side in a divisive political climate. Just in the past two years, Nike launched a campaign starring Colin Kaepernick after the NFL dropped him from the league for kneeling during the national anthem to protest racism. Airbnb offered free housing to people displaced in the face of President Trump’s travel ban. Dick’s Sporting Goods stopped selling assault- style weapons after the Parkland shooting. All these companies have reported eventual sales bumps after staking their claim in the culture wars. […]

 

When pressed with these examples, Dickson admits that staying neutral is not an option if you want to be perceived as an innovator. “I think that being a company today, you have to have a combination of social justice along with commerce, and that balance can be tricky,” Dickson says. “Not everyone will appreciate you or agree with you.”

 

Doritos nieuwste campagne: geen logo, geen merknaam…maar wat dan wel?

Het bekende chipsmerk Doritos lanceerde eerder deze maand z’n nieuwste campagne. Opvallend hieraan was dat in deze campagne het logo en naam van Doritos compleet ontbreken. Alleen een vage referentie naar de driehoekige vorm van de chipjes blijft over.

As part of its ‘Another Level’ campaign, Doritos has revamped its social channels, removing brand features from all its tweets and substituting the logo for a red triangle on a black background. The Doritos handle has also been replaced with @Logo_Goes_Here, and the official Doritos website has even migrated to a new address: thelogogoeshere.com. The snack giant also released a 60-second ‘Anti-Ad’ on YouTube featuring blank chip bags, with the messaging: “The following is a paid message for a chip so iconic we don’t need to name it, cause this is an ad with no logos, no jingles, no gimmicks, just those red and blue bags with the stuff you love in it.”  (bron)

Doritos lijkt volgens trendwatchingbureau Canvas8 de tijdsgeest goed aan te voelen. Mensen voelen zich op social media belaagd door advertenties, en hebben steeds meer behoefte aan intieme plekken op social media waar ze hun levens kunnen delen op veilige en kleinschaligere wijze:

The logo-less Doritos campaign comes at a time when 75% of social media users feel that ads are taking over their feeds, and many are suffering from ad fatigue. Overt branding and logos – once markers of status – seem to have lost their allure as people are increasingly drawn to simpler and subtler labels. This aversion tends to be most prevalent amongst Gen Zers, who on the whole are more skeptical of marketing strategies than any other generation. Indeed, a 2019 survey asking participants to rate brands from ‘love’ to ‘hate’ found that Gen Zers are significantly less brand-loyal than Gen Yers. However, 82% of them say social responsibility is something they look for in their favourite brands, showing that being both subtle and socially minded is the way to tap this cohort.

 

Hoe algoritmen magie terugbrengen in de wereld

We koersen steeds meer aan op een wereld waarin we een radartje zijn verbonden met allerlei apparaten die actief tegen ons praten, ons feedback geven en ons ook beter weten te lezen. Wat doet dat met ons?

Filosoof Haroon Sheikh heeft hier een interessante visie op. Deze wereld vol ‘pratende’ apparaten zal ons gevoelsmatig terugbrengen naar een tijd waarin magie en bijgeloof nog aan de orde van de dag waren en onze ervaring van de werkelijkheid inkleurden, schrijft hij in de NRC van 23 november.

Dat gebeurt op drie manieren:

Het wordt steeds zichtbaarder hoe jij met de wereld verbonden bent

“Wij gaan ervan uit dat wij los staan van de wereld om ons heen, dat wij een eigenheid hebben die on-scheidbaar (‘in-dividuum’) is. Binnen in ons hebben wij een privéruimte, afgesloten voor de buitenwereld”, schrijft Sheikh. Maar momenteel worden door technologie steeds meer zaken meetbaar gemaakt, waardoor deze strikte scheiding tussen jou en de buitenwereld verbroken wordt. Als je kunt berekenen hoeveel impact jouw weekendje Barcelona heeft op het milieu, dan wordt het lastiger om je los te zien van de wereld. En Sheikh schetst zelfs een voorbeeld dat nóg verder gaat:

Stel, in een trein zit een man luid te telefoneren. Bij tien mensen in de coupé levert dat – meetbare – irritatie op. Omdat ze geïrriteerd zijn, krijgen die mensen bij thuiskomst ruzie.

Wat als zelfs de kleinste impact van ons gedrag meetbaar – en dus zichtbaar- wordt?

bron: Unsplash

We snappen er steeds minder van, de wereld wordt een mysterie

Bovendien, zo stelt Sheikh, ontwikkelen algoritmes zich razendsnel om steeds complexere verbindingen tussen zaken te leggen. Zo kunnen verbindingen ontstaan tussen zaken die voor ons onlogisch zijn op het eerste gezicht. Sheikh geeft het voorbeeld dat een algoritme je bijvoorbeeld kan aanraden om toch voor huis B te kiezen in plaats van huis A, omdat het berekend heeft dat je in huis B een grotere kans hebt om ouder te worden.

Wat doet dat met ons, dat we onze keuzes gaan maken op gevoelsmatig ‘onlogische’ adviezen van algoritmes waarvan we de berekening niet snappen of zelfs onzichtbaar voor ons blijft? En bovendien: doordat algoritmes complexere berekeningen kunnen maken, en steeds meer zaken meetbaar worden, zoals gezondheid, succes en geluk, zullen algoritmes je dan ook ‘betere’ adviezen kunnen geven. Een huis koop je dus niet alleen op de investeringswaarde, maar ook op berekeningen over je gezondheid om in deze buurt te wonen, of wat de reisafstand doet met succes op je werk. Deze combinatie van deze twee dingen zorgt volgens Sheikh ervoor dat steeds meer dingen als mysterieus gaan aanvoelen en alsof we volgens bijgeloof handelen:

In de toekomst zullen steeds complexere correlaties worden gevonden. Handelingen worden dan aanbevolen op basis van associaties met succes, liefde, gezondheid. Daar zit een rationele calculatie achter, maar omdat we deze niet kennen, zijn we geneigd dit te beschouwen als ‘geluk’ of ‘ongeluk’ en gaan we handelen uit bijgeloof.

Apparaten krijgen een bezielde aanwezigheid

En wat nu als de slimme apparaten echt stemmen krijgen waarmee we conserveren? Dat je smart home een persoonlijkheid krijgt, en jij zelfs een vriendschappelijke band ermee? Het is immers een stuk gezelliger thuiskomen na een rotdag op het werk als er iemand thuis is, die je verwelkomt, heeft gezorgd voor een gezellige sfeer en die even voor je zorgt door warm eten klaar te hebben staan, je op sleeptouw te nemen met een fijne filmsuggestie en ervoor zorgt dat je aandacht lekker afgeleidt wordt waardoor je kunt opladen. Het is niet eens zo ingewikkeld voor een smart home om dat voor je te kunnen doen.

Je huis, maar ook allerlei apparaten op straat, op je werk, in een cafeetje, overal waar je bent, gaan een levendige aanwezigheid krijgen, anticiperend en reagerend op jou. Dat doet Sheikh denken aan een animistisch wereldbeeld, waarin mensen geloven dat dingen zoals stenen of een boom een ziel hadden. Een bezielde aanwezigheid, iets dat in Oosterse filosofie wel gebruikelijk, maar in het Westelijke rationele wereldbeeld niet.

Frictieloos de klimaatcrisis oplossen met Loop

Waar ik eerder schreef over Do Black, een creditcard die jouw verantwoordelijkheid in de klimaatcrisis schrikbarend duidelijk maakt, is er ook een andere kant die je op kunt gaan. Met de online boodschappenservice Loop wordt het je juist heel makkelijk gemaakt om iets goeds te doen.

Loop past perfect in de bestaande routine van huishoudens die al gewend zijn om boodschappen online te bestellen, je hoeft er eigenlijk weinig voor te doen of te laten – (de producten zijn ongeveer even duur, je betaalt alleen een borg), en je krijgt zelfs een esthetische upgrade van je verpakkingen.

De vraag die je kunt stellen is of dit frictieloos design ons gaat helpen op de lange termijn of een lapje voor het bloeden is, waardoor we door kunnen gaan met ons bestaande consumptiepatroon en lifestyle. Hebben we de moeilijke weg nodig die schuurt of kan de klimaatcrisis ook op een frictieloze manier worden opgelost?