Ode aan het offline zijn

Het effect van continue online kunnen zijn merkte ik tijdens mijn eerste dag van mijn reis naar Tokyo die ik laatst maakte. Ik had zo’n handige draagbare router gehuurd, waardoor je verzekerd bent van wifi onderweg. In Japan geen overbodige luxe dacht ik zo. Wat ik niet had voorzien, was in welke enorme comfortbubbel ik daardoor terecht kwam. Zo gebeurde het dat ik in die vreemde megastad amper een uur na aankomst – al navigerend op googlemaps en druk aan het appen met het thuisfront – zo de deur uitrende, de metro insprong en bijna m’n halte miste omdat ik foto’s op Instagram aan het zetten was. Alsof ik in de metro in Amsterdam zat in plaats van een mij compleet onbekende, complexe stad.
Bianco Shock
David van Reybrouck schreef er vorig jaar voor de Correspondent een essay over: ’Ode aan het offline zijn’. Hierin beschrijft hij hoe zijn smartphone zijn reizen zo beïnvloedde dat hij twee weken eerder terugkwam dan gepland, omdat hij door de continue virtuele aanwezigheid van zijn eigen leven thuis, niet meer het gevoel had echt weg te kunnen zijn. Niet voor niets betitelt het televisieprogramma Tegenlicht in de komende aflevering van zondag het offline kunnen zijn dan ook als luxe.
Bovenstaande foto is afkomstig uit de fotoserie ‘Web 0.0’ van de kunstenaar Biancoshock, die in het piepkleine Italiaanse dorpje Civitacampomarano traditionele sociale functies ‘vervangt’ door technologische oplossingen. Zo is het mededelingenbord van het dorp vervangen door Facebook events, wordt het tvscherm van de lokale kroeg betiteld als youtube en is de wijze oude dame van het dorp de ‘Wikipedia’.
Bianco Shock2
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologiche ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in

“De bedoeling van kunst is onze geest te bevrijden, en de taak van de recensent is om uit te zoeken…”

“De bedoeling van kunst is onze geest te bevrijden, en de taak van de recensent is om uit te zoeken wat we met die vrijheid kunnen doen. Dat we allemaal recensent zijn, betekent dat we allemaal in staat zijn om onze eigen vooroordelen te heroverwegen, om scepticisme te compenseren met een onbevooroordeelde houding, om onze afgestompte en overvoerde zintuigen aan te scherpen en te vechten tegen de intellectuele matheid die ons omringt. We moeten onze bijzondere hersens gaan gebruiken en onze eigen ervaring serieus gaan nemen.”

A.O. Scott is de filmcriticus van The New York Times en auteur van het boek Better Living Through Criticism

http://ift.tt/1oixQBd

Dutch designer Joris Laarman has created an incredible…

Dutch designer Joris Laarman has created an incredible living lamp made out of (get this) bioluminescent, living, glowing hamster cells. Called the “Half Life” his lamp produces a soft, ambient glow using cells from a Chinese hamster enriched with firefly genes (which are what make it light up). Biochemistry, meet interior design. (via)

http://ift.tt/1NULmFU

“The conversation around urbanism these days is like the Latin mass, laden with jargon, reinforcing…”

“The conversation around urbanism these days is like the Latin mass, laden with jargon, reinforcing the barriers around a professional guild. The debates of the planners sound like buildings talking to buildings.[…] I know of very few writers or journalists who really understand the workings of cities. And the ones that do don’t know how to translate it into a story that will grab ordinary readers leafing through the gossip pages. Meanwhile the real-estate developers invest in professional storytellers to sell their sugared dreams of swimming pools and towers in the park to an uninformed populace.”

Suketu Mehta about why inequality and gentrification in cities is booming. 

http://ift.tt/1IotcKc