Als Thelma en Louise in een zelfrijdende auto hadden gezeten

“Seated in their car on the rim of the Grand Canyon, surrounded by police, with their only choices prison or freedom by annihilation, Thelma turns to Louise in the seat next to her and says, “Just go.”
“I can’t go,” says Louise.
“What do you mean, you can’t go?”
“This thing doesn’t have a gas pedal. Or a steering wheel.”
“Oh, for God’s sake. What if you type on the screen, ‘Drive fast toward the edge, we want to go out in a blaze of glory?’ ”
“I tried that. I got a 404 error message.”
“I told you not to steal a driverless car, Louise. Okay, fine. Let’s just go to prison. I hear they’re showing the 20th season of Orange is the New Black.”
Thelma Louise
Als we het hebben over zelfrijdende auto’s, dan praten we over efficiëntie, veiligheid, kostenbesparing, milieu, etc. Maar is dát werkelijk waar autorijden om gaat? Elizabeth Renzetti schrijft dat we één belangrijk ding vergeten, namelijk: het rijden zelf. Hoe geweldig veel plezier je kunt halen uit die ‘dans met de machine’.
En je begint nog meer te verlangen naar dat nostalgische plaatje van rijden in een Ford Thunderbird in een verlaten woestijnlandschap als je de blog ’15 driver behaviours in world of autonomous mobility’ leest.
Dit bericht komt uit m’n wekelijkse nieuwsbrief ‘Curated Culture’ waar ik elke week de laatste berichten rondom ‘future affairs’ naar je opstuur: wat zijn dé technologische ontwikkelingen die jouw toekomst gaan bepalen? Elke zaterdagochtend de nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je hier in.