Tokyo plog – Sushiverpesterij

Vandaag was m’n Stephen-dag. Stephen woont hier drie maanden om de stad te leren doorgronden – en nu ik hier drie dagen heb rondgehuppeld kan ik best stellen dat ik daar jaloers op ben. Hij nam me op sleeptocht om Tokyo door zijn ogen te leren kennen en verpestte me voor het leven qua sushi. Meer over dat later. Eerst beginnen bij het begin.

Het was zonnig, hoera! En dus kon ik m’n awesome jurk uit de koffer trekken waar ik later nog letterlijk applaus voor kreeg van een Japans dametje. Dan weet je dat je het gemaakt hebt.


Ik dacht dat ik een goede outfitdag had, maar zie dit hummeltje eens haar konijnentrui rocken.


Terwijl ik op Stephen wachtte verkende ik de omgeving. Ik kon niet alles lezen, maar belangrijke zaken des levens waren gelukkig kristalhelder benoemd.


Dacht ik dat ik een minihuisje in Amsterdam heb (en ja dat klopt nog steeds) hier blijkt 30 m2 de gemiddelde grootte te zijn voor een appartement…voor een gezin dan he. De single ladies hebben de helft daarvan.

Toen was Stephen er. Hoi Stephen!

  
Met Stephen liep ik door Yanaka, een oude wijk met veel shintoïstische en buddistische tempels. Al is oud wel relatief hoor, de gemiddelde leeftijd van een gebouw in Tokyo is 25 jaar. Zo kan iedere nieuwe generatie zich de stad weer eigen maken. En zie hierboven ook m’n eerste zentuin trouwens. De patronen in het zand symboliseren water dat om de rotsen heengaat als houding voor hoe je in het leven moet staan. Neem dat maar even mee je dag in.


  
Ook hier weer was de kattenverering niet voor de poes. (Sorry for that, ik kon mezelf niet tegenhouden)


We bezochten het prachtige huis van een lokale beeldhouwer. Voordat we naar binnenmochten moesten we eerst duizend regels doornemen. Ik mocht oa geen foto’s maken binnen en geen bloemen meenemen.



Aan één van de twee heb ik me niet gehouden.


  
Nog meer vensterbankbeestjes voor m’n opdracht. Letterlijke vensterbankbeestjes zijn hier niet trouwens, alles zit potdicht en dit zijn de enige eyes on the street die je zult zien.

  
  
S middags ging ik even hangen in de Tokyo midtown gardens. Moet ik nog zeggen hoe verschrikkelijk mooi het daar was?


Ik probeerde een zelfvoldane selfie om jullie jaloers te maken. Ik geef hem een 6,5.


En weer werd ik outfitgewijs compleet overruled.



Omdat Stephen iets toeristisch wilde doen gingen we naar het observatiedek van het Mori Art Museum waarvandaan je de stad aan je voeten had liggen. Ja, Tokyo heeft een kopie van de Eiffeltoren die nét 17 meter hoger is. En Stephen bekende bovenin opeens dat hij geweldige last van hoogtevrees heeft, maar we hebben ons er dapper doorheengeslagen.

We kregen even ruzie over of je Mount Fuji kon zien liggen. Ja, dat kun je (de berg achter de bergen) en ja, daarmee kreeg ik gelijk.


Na het observatiedek gingen we nog even voor de serieuze kunstkijkervaring. Hier zie je m’n triomfantelijke blik omdat ik net een knoop tegen de bovenkant van een paaltje wist te gooien.

In de museumshop verkochten ze een band gemaakt van moederboards en plectrums met Mount Fuji erop. Only in Tokyo jongens,



Ook zag ik nog een moederdagcadeau dat ik niet voor m’n moeder ga kopen aangezien het 150 euro kostte.  

En toen begon het grote verpesten. Stephen nam me mee naar een ieniminiesushirestaurant in zijn buurt waar maar 9 mensen konden eten. Ik at alles wat ik in Nederland niet lekker vind – slakken, wasabi, sake – en heb nog nooit zoiets verrukkelijks gehad. Al mijn sushi en sashimi in Nederland  zal voor altijd verpest zijn. Bedankt Stephen!