Tokyo plog – Rozenamandellattemachiato

M’n dag begon ik, zoals altijd, met een stukje metro. Als strategie om Tokyo een beetje behapbaar te houden, kies ik elke dag een wijk uit waar ik dan naartoe metro. Een goed begin is het halve werk en een halve Sanne is een goed begin.

Vandaag ging ik naar Ginza, een wijk vol dure winkels, hippe conceptstores en galeries – een combinatie die meestal goud waard blijkt te zijn. Ik begon in een überhip warenhuis waar meisjes met roze haren en mannen in rokken me bedienden, er artistieke kakkerlakken over de muur kropen en sommige stukjes zo hip waren dat je daar alleen mocht shoppen als je op een lijst stond.


  
Een perfect plek dus om de opdracht uit te voeren die Roos me had meegegeven ‘Geef een welgemeend complimentje aan een Japanner’. Ik koos deze dame met haar te gekke schubbentas uit, wat resulteerde in veel handen- en voetenuitleg en dankgebuig.

Daarna sprong ik een kimonoverhuurshop binnen om even mee te gluren naar dames die voor een speciale gelegenheid zoals een feest of bruiloft tot in de puntjes daar gekleed worden. Veel Japanners bezitten nog een eigen kimono, maar het begint steeds minder te worden bij de jongere generatie – als ik het JapEnglish van de winkeldame tenminste juist geïnterpreteerd heb.

Weer op naar een überhippe winkel. Het hipste van het hipste zit tegenwoordig in de parkeergarage van nerdcity, oftewel het Sonygebouw. Waar de game-fanaten de lift naar boven nemen, gaan de hipsters naar beneden. En geloof me, die twee crowds zijn precies uit elkaar te houden.

  

Qua stedelijke planning is Tokyo trouwens een grappig ratjetoe: er zijn geen duidelijke regels en dus verschijnt opeens een hoog appartementengebouw naast een tradioneel huisje. Of dit gebeurt:

Toen ging ik even wandelen in de Hamarikyu tuinen. En slapen op een bankje. En verder wandelen. Ze hadden er ook een sluis. Die was niet zo groot. Het meer in het park wel. En er waren veel Japanners joh.


  
  

Toen ging ik weer verder. Het waaide een klein beetje.


Ik kwam onderweg wel de Lucky Luke van Tokyo tegen. Japanners in cowboyboots, that was a first.


Om even van de schrik te bekomen zocht ik een hip koffietentje op. Het was zo hip dat ik er rozenamandellattemachiato dronk. En dat was best lekker.


Ook kwam ik weer een vreemd verkeersbord tegen. Ik denk dat het betekent: ‘gelieve geen explosieven in het gezicht van baby’s gooien’.


Toen huppelde ik langs een boekwinkel die maar één boek per week verkoopt, een oud appartementengebouw waar allemaal galerietjes met afgrijselijke kunst in zaten en een expositie over droomsteden met alien-invasies. Ik weet het, walgelijk hip allemaal.

Verder kwam ik er nog achter dat dit ontwerp een eervolle vernoeming had bij de Tokyo Midtown ontwerpwedstrijd van 2015: een bedje in de vorm van sushi voor je kat. Onmisbaar mensen, onmisbaar.


Toen ging ik nog even allerlei hippe winkels afstruinen in een winkelcentrum. Ik zag konijntjesthee, een hele winkel voor zakdoeken, at een cheddarhotdog (het smaakte zoals het klinkt), een prachtige bento-boxwinkel, eitjes en de meest fancy kroepoek ooit.


  
  

Waarom ik al deze dingen heb laten staan begrijp ik ook niet, maar wat ik wel heb meegenomen is een boek over de geschiedenis van Tokyo. In het Japans dus geen quizvragen graag. Maar mooi is het wel.