Tokyo plog – Kattentanks en regen

Technisch gezien begon m’n dag vandaag om 0.30 uur, toen ik m’n opdracht om een haiku te schrijven was aan het vervullen. Of liever: dat Saskia dat voor me aan het doen was.


But I got there, dus technisch gezien heb ik niet meer valsgespeeld.


Met zo’n vliegende start moest het wel een goede dag worden. Ware het niet dat ik even buiten de weergoden gerekend had.


Dikke druppels, mehness alom. Gelukkig waren er wel wat dingen op straat waar ik om moest lachen. Zo verkochten ze in deze winkel blijkbaar 4 poppetjes en een heleboel gebakken lucht.


En jee, iemand zou toch zomaar kunnen denken dat ze in een Japanse drankwinkel alleen maar Franse wijn zouden verkopen.


Ook spotte ik m’n eerste echte vensterbankbeestjes. En hoe. Deze compenseren helemaal voor het gebrek aan vensterbankbeestjes in de rest van Tokyo vind ik.


Na m’n ontbijt ging ik op weg naar het National Museum of Emerging Technologies and Innovation. Zo. Ik hoopte vooral op leuke robots. Het eerste wat ik er voor de deur spotte was echter een compleet tulpenfestival.


Toen was het letterlijk game on, want de huidige expositie ging over de ontwikkeling van games. 6 zalen vol arcade spelletjes. Ik probeerde ook, maar m’n beginnergeluk heeft blijkbaar wel een Engelstalige instructie nodig. Kortom: ik werd keihard ingemaakt door een schattig vierjarig Japans meisje waarvan je zou denken dat ze qua motorische vaardigheden toch enigzins op me achter zou moeten liggen. Zo erg was het. Ze was trouwens ook meester in het worstelen met dikke mannen.


Dan maar op naar het volgende spelletje. Hopelijk ben ik daar beter in, al ben ik daar ook nog steeds aan het zoeken naar een heldere instructie.


Games zijn fun voor iedereen. Echt iedereen.


Niet iedereen had er zin in.


Maar ik vermaakte me wel. Allerlei interessante dingen over quantummechanica, biomimicry en ….Uiteindelijk ben ik vooral bezig geweest om uit te vogelen hoe ik mijn hoofd tussen 50 japanners kon proppen. Score!


En daar was tie, m’n robot! Hij gaf een demonstratie voor een kleuterklas, maar ik gluurde stiekem mee. Een seconde na deze foto werd ik in m’n kraag gesnapt door de suppoost die me alleen maar hoofdschuddend aankeek. Oi.


Ik zag ook Japans eten dat astronauten mee de ruimte innemen. Ik zal nooit meer klagen over vliegtuigvoedsel.


En een heel slechte google translate vertaling.


Omdat het nog steeds spetterde en spatterde besloot ik om terug te keren naar Roppongi Midtown shopping center om de Muji te gaan zoeken. Soort Japanse Hema, maar dan beter. Toen ik hem na 20 minuten zoeken eindelijk gevonden had was ik zo blij dat ik vergat een foto te maken. Behalve dan van de xs-hemdjes die allemaal, zonder uitzondering, pushup vulling hadden. Over trauma’s creëren gesproken..


Daarna had ik het even helemaal gehad met het stomme weer, het museum wat niet zo tof was als ik had gedacht en het zoeken. Dus wat doe je dan? Juist, citroencake.


En warempel, na de cake bleek de regen opgehouden te zijn, waardoor ik op weg naar het volgende museum een uiterst artistieke foto van natte bloesemblaadjes kon maken.


De expositie in 21_21Design Hub ging over zakka, of in Saniaans, dingetjes.  En er was een tapijt gemaakt van haken. Uiterst cultureel verantwoord van mezelf dit.

  
Daarna ging ik naar Don Quixote, een bizar warenhuis waar ik van Liane naar de derde verdieping moest gaan om een souveniertje voor mezelf te kopen. Het was een moeilijke keuze. Ik heb nog even getwijfeld over deze:


Een boterhammenzakje voor sushi. Dit was ook een serieuze kanshebber:


Een kussen verkocht door een bizarre Japanse travestiet. En zou mijn leven ooit nog compleet zijn zonder dit:

 Als ik een kat had gehad was de keus in elk geval snel duidelijk geweest:


En ook al heb ik dit wel, toch is m’n keuze hier niet op gevallen:


En na lang twijfelen toch ook maar niet deze:


Zoals jullie zien was de keuze uiterst moeilijk (en heb ik me rotgelachen daar) maar na lang wikken en wegen werd het dit onmisbare huishoudartikel:


Ik zeg: missie geslaagd!