Tokyo plog – Katten- & hanamigekte

Om m’n ervaringen in Tokyo te delen en te onthouden heb ik besloten te gaan ploggen. Of in de minder hippe benaming: een fotodagboek bij te houden. Omdat ik dat pas vandaag heb besloten is er van gister niets verschenen. Misschien komt dat nog. Misschien niet. Oja, en als ik refereer ernaar dat ik een opdracht uitvoer: ik heb van vrienden en familie kleine opdrachten meegekregen om me buiten m’n (on)gebaande paden te laten treden.

Goed, ik stond vandaag geheel jetlag vrij op en wandelde naar een koffietentje voor een ontbijtje.  Een lokaal buurtwinkeltje. De hanami, oftewel bloesemseizoen, is nogal een big thing hier (understatement) en dat geldt niet alleen voor de real thing, ook dit soort nepperds vinden gretig aftrek.

 De straten hier zijn ongelofelijk schoon en georganiseerd. Zelfs het vuilnis. 

Beste speelplaats ever, links een vliegtuig, rechts een sprookjeskasteel. Deze schoolkinderen kunnen met recht niet wachten totdat het pauze is. #onlyintokyo


Ik ontbeet in een tentje met een boom en las over hoe Japanners een heel ander concept van waarheid kennen waarin feiten en onwaarheden gewoon naast elkaar kunnen bestaan.  Na al deze kennis vergaard te hebben ging ik weer op pad. Op m’n wandeling kwam ik een lokale begraafplaats tegen. Japanners worden bijna allemaal gecremeerd wegens – jawel – ruimtegebruik, maar dan wel op een boeddhistische begraafplaats bij elkaar geplaatst.


Daarna liep ik binnen bij een lokale shinto-tempel waar ik deze instructie heb uitgevoerd om een dankbaarheidsgebedje te doen. Al dat geklap en gebuig voelde een beetje vreemd, maar de plek zelf was zeer rustgevend en mooi. En daarmee beschouw ik de opdracht van m’n ouders om een plek te zoeken waar ik tot rust kon komen als vervuld.


Als opdracht van Saskia moest ik een vreemd verkeersbord fotograferen. Nu is het lastig dat veel borden natuurlijk in het Japans zijn en ik geen idee heb wat erop staat, maar dit vond ik wel een opmerkelijke. Het is trouwens zo dat roken op straat niet is toegestaan, alleen in bepaalde rookzones, terwijl er in restaurants regelmatig binnen wordt gerookt. Gekkies.



Als andere opdracht van Saskia moest ik naar een kattencafé. Ik besloot vals te spelen en in plaats daarvan naar een knotsgekke kattenexpo te gaan in een hippe galerie. Ik begreep er geen jota van en niemand sprak genoeg engels om ‘t me uit te leggen, maar de Japanse bezoekers gingen er helemaal los op en leken wel als ultieme groupies bij hun favoriete band te zijn.


Ik heb me vooral rotgelachen. Deze foto links was mijn favoriet.

  

Ik kreeg van de niet engels sprekende, doch zeer behulpzame galeriemedewerker het blad ‘Happy life paw’ in m’n handen gedrukt met de laatste trends in honden en katten. Ik weet niet wie daar een happy life heeft, maar deze beestjes in elk geval niet.


Als opdracht van Marieke moest ik een geluid opnemen dat ik nog nooit gehoord had. In Tokyo zijn er regelmatig luidsprekers met keiharde heppie-de-peppie muziek op straat waarmee ze vast veel mensen verblijden..


Ik lunchte in een zaakje waar je al schommelend je noodles kon eten.


Uiteraard heb ik net zo lang gewacht totdat er eentje vrijkwam en heb ik zo heerlijk geluierd dat ik bijna ter plekke in slaap viel.


  
  
Op m’n luie beentjes kuierde ik naar Ueno park om de hanimi picknicks te aanschouwen. Tijdens bloesemseizoen wordt iedereen gek en MOET er gepicknickt worden onder een sakuraboom. Maakt niet uit of er zon is. Of rust. Of gras. Als één van de belangrijkste regels is dat je voorzichtig moet zijn met je selfiestick weet je wel hoe laat het is.


Als opdracht om iets te eten wat ik nog nooit gegeten had nam ik een sticky rice marshmellow fluf ding. Viesheid op een stokje. De opdracht om vreemds te eten hier is trouwens een makkie, vooral omdat je de helft van de tijd geen idee hebt wat je bestelt. En zo zat ik gister per ongeluk sardientjes noodles te eten.



Ook moest ik een paar vreemde vensterbankbeestjes fotograferen. Ze staan strikt genomen niet in een vensterbank maar ik vond dat ze creepy genoeg waren om wel te tellen.


Bij Yanaka kerkhof waren er trouwens ook Sakurabomen. Veel mooier en veeeeel minder druk dan in Uenopark.



Ik ging naar Akihabara, nerd city. Het stuk van de stad waar ze alles hebben op het gebied van elektronica, manga en comics dat je nodig zou kunnen hebben. Ik kocht een internationale plug. Omdat dat alles was wat ik nodig had.

Daarna stapte ik een pachinkohal binnen. Één van de populairste gokspellen hier en erg bizar om te zien. Tijdens een oorverdovend lawaai van de machines en de heppie-peppie Japanse muziek zitten de spelers onverstoorbaar naar het scherm te kijken. Ik hen m’n best gedaan om te begrijpen waar het spelletje om draait maar kon er geen wijs uit worden.


M’n dag sloot ik af met take-out sushi op m’n hotelkamer. In opdracht at ik het met een vork. M’n toetje waren groene thee kitkatballetjes. Leuk, maar mwah. En ja: ik keek Lost in Translation over Bill en ScarJo die in Tokyo in een hotel zijn. Hoe meta van me.

Oja, lees hier de plog van dag 1, die ik inderdaad toch meteen na deze plog heb gemaakt.