Tokyo plog – Eerste indrukken

Okok, toch ook een plog van m’n eerste dag (zie plog van dag 2 waarmee ik eigenlijk m’n plogdagboek begon). Ook al had gisteren ik niet bedacht dat ik dit zou doen en was ik daardoor (en door slaapgebrek) niet helemaal scherp.

Beginnen bij ‘t begin: station Amsterdam Muiderpoort. Dit is trouwens de beruchte grabbelton envelop aan opdrachten van vrienden en familie waarmee ik de komende dagen door Tokyo struin.


Vlak voordat we opstegen zag ik dit bord. Negeer dit Sanne, negeer dit.


Ik vermoed dat dit een stukje Rusland is, maar zeker weten doe ik ‘t niet. Wat ik wel zeker weet is dat dit ongeveer het enige was dat ik door de wolken kon zien. Daar ging m’n raampjesvoordeel.


  
Aangekomen in een regenachtig Tokyo zag ik m’n eerste Japanse robot. En Japanse vending machine. En Japanse baby.


Omdat ik toch moest douchen na met koffers door een bloedvochtig Tokyo te hebben gesjouwd besloot ik meteen maar de Japan-look ertegenaan te gooien.


Ik zwaaide m’n bedgenoot gedag en ging op pad om Evelyn en haar vriend Kay te ontmoeten, die ik ken uit Amsterdam.


Daarvoor ging ik met de metro. Aan de vele ringen die boven m’n hoofd hingen zag ik al het onheil wat me later boven het hoofd zou hangen qua drukte.


We hadden bij een geweldig rustige plek afgesproken waar je elkaar makkelijk tussen de mensen kunt vinden: Shibuya.


Omdat ik wat vroeg was heb ik een half uur zitten kijken hoe mensen een selfie maakten met dit beeld van een hond. Dat er al een beeld voor een hond wordt opgericht (al is ie jarenlang naar deze plek gehuppeld om z’n baasje op te wachten), is nog tot daar en toe maar dit kan zelfs deze hondenliefhebber (hum) niet begrijpen.


Ik ging heel rebels ook op de foto met de hond. In de foto’s van andere mensen.


Ik vergat net helemaal om de balonnenwinkel te noemen die pal naast m’n hotel zit. Waarom heeft niemand de dinosaurusbalonnen in hun recensie op Booking.com genoemd? Onbegrijpelijk.



Met Evelyn en Kay heb ik vooral veel gewandeld door Shibuya, Harayuka en een wijkje waarvan ik de naam vergeten ben maar ze wel toffe muren hadden.


Ook zag ik m’n eerste geisha. Van achteren weliswaar maar daar hebben ze dat leuke kussentje dus dat was ok.



Ook al kijk ik vreemd, ik was toch heel blij om even lekker koffie te drinken bij dit plekje met mooie bloesem. Evelyn had groene koffie die minder erg smaakte dan ik verwachtte.


Ja hoor, she’s got it.


Kay wist alle hippe designwinkels waar ze zelfs van sla iets moois weten te maken.


Ik durf er iets om te verwedden dat dit het smalste gebouw van Tokyo is. Het was een kebabzaak.


  
Toen gingen we eten. Ik moest en ik zou m’n eerste avond in Japan iets Japans eten. Dat heb ik geweten. Door het enorm eenvoudige bestelsysteem waar je op miniplaatjes en in ‘t Japans je gerechten kiest at ik opeens sardientjesramen. Eigen schuld, had ik maar naar de overheerlijke plastic voorbeeldgerechten moeten kijken die ze overal in restaurants hebben staan.

En toen was m’n laatste restje energie echt op en ging ik al knikkebollend naar m’n hotel. Ik had een tof filmpje gemaakt van het oversteken op de Shibuya crossing, maar blijkbaar is dat too much to handle voor m’n plog. In plaats daarvan een snapshot van een weddingfotoshoot die midden op de crossing plaatsvond.