Gisteravond was ik hier – Virtual Reality Lab IDFA 2015

Gisteravond was ik hier …U2 – Song for someone

Bono zit misschien op een meter afstand van me. Met z’n zonnebril en z’n leren jasje is hij nog steeds heel erg Bono, maar omdat ik zo dicht bij hem ben, krijgt hij ook wat kwetsbaars. Dat is misschien ook de reden dat z’n zang, waar in de loop der jaren steeds meer kraakjes in zijn gekomen, extra intens bij me binnendringt. Opeens hoor ik de stem van een jong meisje meezingen. Ik draai me naar rechts en zit in haar bescheiden woning. Als ik een ijle jongensstem en piano hoor, verandert m’n omgeving in een villa waar overduidelijk alleen maar dure spullen staan. Als ik te midden van een Afro-Amerikaans koor zit en de emoties hoor waarmee zij het lied zingen, raak ik ontroerd. Om weer een paar regels verder te zitten tussen prachtig uitgedoste mannen met trommels middenin de woestijn. Ik reis de hele wereld over in één lied.

U2-Song-For-Someone-640x336

En hier…LoVR – Aaron Bradbury

Ik zweef in een zwart universum. Via data van neurale reacties, die ik voor me zie ontwikkelen, reis ik mee met de ontmoeting van een man en een vrouw. Als de aantrekkingskracht tussen hen sterker wordt, word ik opeens in de data gezogen die zich onder, boven, voor en achter me bevinden. Ik voel m’n eigen hart ook harder kloppen en bedenk me dat ik data nog nooit als zo magisch heb ervaren.

En hier… Witness 360 7/7 – Darren Emerson

Zodra ik de metrolijn instap voel ik de spanning. Het lijkt een normale rit te zijn, zoals ik zelf ook al honderden keren heb meegemaakt, maar aan de stem van de vrouw met wiens lichaam ik meereis hoor ik dat ze weet wat er te gebeuren staat. En dan gaat de bom af. Het moment is minder cinematisch dan ik me had voorgesteld – een klap, wat flikkerende lichten en dan ben ik omringd door verstikkende stofdeeltjes, vuil dat door de klap van de bom van de tunnelwanden is losgekomen en nu mijn longen binnendringt. Terwijl ik de vrouw hoor praten over hoe ze aan haar dochter denkt en dat ze niet wil dat het meisje denkt dat ze geleden heeft toen ze stierf, denk ik aan de beklemming die ik voelde bij het zien van de beelden uit de concertzaal in Parijs waar enkele dagen geleden een terroristische aanslag is geweest. Ik voel me verstikt en wil weg.

Witness

En hier…Walking New York – JR & The New York Times

Ik zit met JR in een helicopter. Ik ken hem, bewonder hem voor hoe hij grenzen tussen culturen probeert te doorbreken met zijn werk. We vliegen over Manhatthan, dat ik makkelijk herken aan die iconische gebouwen waarnaar ik alleen vanaf de grond halsreikend naar boven heb gekeken. JR is geconcentreerd, hij zoekt iets. De plek waar hij de nacht tevoren z’n laatste werk heeft gemaakt, een enorme afbeelding van een migrantenjongen die door de stad wandelt. Op de grond spreidt het werk zich zo uit dat het moeilijk te herkennen is, maar vanuit de lucht is de afbeelding kristalhelder. En ook hoe de mensen die als miertjes over hem heen lopen, het werk totaal niet in de gaten hebben, zoals migranten in deze wereldstad ook onzichtbaar voor hen zijn. Ik hoor een klik, JR grijnst tevreden, hij heeft zijn cover voor de New York Times.

En hier…The Unknown Photographer – Loïc Suty

Ik loop in een desolaat landschap, grauwe kleuren, waar geen leven is, enkel dood. Langs grafstenen, tussen enorme tanks door en onder verwoeste constructies van wat ooit gebouwen waren. Dode soldaten kijken me zwijgend aan, gezichtsloze, abstracte vormen, maar desalniettemin voel ik me schuldig alsof ik hun dood op hun geweten heb. Enorme menselijke gestaltes stappen over me heen op weg naar een toekomst die vast niet veel beter was dan waar ik me nu bevind. En altijd die foto’s van de eerste Wereldoorlog, die me maar dwingen voort te gaan, op weg naar het volgende kerkhof.

De IDFA docLab expositie ‘Seemless Reality’ toont 30 virtual reality en digital storytelling projecten en is nog tm 29 november te zien in de Brakke Grond.