5 #7

Het concept? 5 tips voor artikelen, boeken of lezingen die in mijn opinie ‘timeless and timely’ zijn. Zaken die het waard zijn om even een slowweb momentje in te lassen in het hectische bestaan waarin alles op tweetspeed moet en blogjes maximaal 400 woorden mogen bevatten.

In deze editie: Evgeny Morozov laat op weergaloze wijze z’n licht schijnen op het PRISM-schandaal, Tim Wu stelt dat de computer en het internet zo ontworpen zou moeten worden dat het recht doet aan de menselijke natuur, een voorpublicatie in The New York Times van het nieuwste boek van Dave Eggers die een soort enge Supergoogle schildert, de storm van kritiek die Jonathan Franzen over zich heen kreeg na z’n kritiek op de techno-gekke samenleving en de serie Real Humans die zich afspeelt in een wereld bevolkt met robots.

SLowweb

Information Consumerism – The prize of hypocrisy – Evgeny Morozov – De bekende en belachelijk productieve internetcriticus Evgeny Morozov laat z’n licht schijnen over het PRISM-schandaal, en hoe! Zonder genade schetst hij de gevolgen ervan voor onze ideeen rondom digitale democratie, mogelijke scenario’s hoe dit -positief en negatief – zou kunnen uitwerken naar de toekomst en vooral: waarom het ons allemaal wél wat aangaat en we de VS of NSA niet langer veilig als enige schuldige in een hoekje kunnen drukken.

European politicians can try imposing whatever laws they want but as long as the consumerist spirit runs supreme and people have no clear ethical explanation as to why they shouldn’t benefit from trading off their data, the problem would persist

What we need is the mainstreaming of “digital” topics – not their ghettoization in the hands and agendas of the Pirate Parties or whoever will come to succeed them. We can no longer treat the “Internet” as just another domain – like, say, “the economy” or the “environment” – and hope that we can develop a set of competencies around it. Rather, we need more topical domains – “privacy” or “subjectivity” to overtake the domain of the network. Forget an ambiguous goal like “Internet freedom” – it’s an illusion and it’s not worth pursuing. What we must focus on is creating environments where actual freedom can still be nurtured and preserved.

How today’s computers weaken our brain – Tim Wu – Iedereen kent het wel. De vervloeking aan je eigen adres als je weer eens drie uur bent ‘kwijtgeraakt’ door het bekijken van schattige katten youtube filmpjes of de megamultitask modus waardoor je aan het einde van je dag toch het gevoel hebt dat je niks hebt uitgevoerd. Ligt dit aan ons gebrek aan discipline? Tim Wu schrijft dat we het onszelf in elk geval niet geheel kwalijk hoeven te nemen, maar dat het ook (gedeeltelijk) ligt aan de manier waarop de computer of de structuur van het internet ontworpen is die inspeelt op onze slechte kanten:

The designers of the Freedom program give users a way to boost productivity by switching off the Internet, the chief source of distraction in our times. Some people turn to caffeine or Adderall as an aid to concentration, or achieve similar effects through the use of emotions like the fear created by deadlines or the possibility of being fired.

But we should be searching for solutions that don’t rely on drugs or imminent job loss. What we need are machines that are built from the ground up purposely to minimize distraction and help us sustain attention for hard tasks. We need computers and devices that return to the project of human augmentation by taking the brain’s limits seriously, and helping us overcome them.

We like you so much and want to know you better – Dave Eggers – Dave Eggers is niet bepaald een onbekende in de literaire wereld met klinkende titels als ‘A heartbreaking work of staggering genius’,  ‘What is the what’ en als hoofdredacteur van het tijdschrift McSweeneys. In z’n nieuwste boek ‘The Circle’ waagt Eggers zich aan een kritiek op de cultuur van ‘oversharing’ die hij waarneemt in dit mediatijdperk. The Circle is een soort Google, een bedrijf dat al je online gegevens publiceert, van sociale contacten tot bankgegevens, in één online identiteit. Eggers schildert een Orwelliaans big brother scenario waarin de The Circle bepaald not amused is als je op de één of andere manier buiten de cirkel stapt en weigert mee te doen. In deze voorpublicatie in The New York Times kun je vast een indruk krijgen van het boek:

Dan clucked and nodded. “So it’s been sort of adding up and, well, we started worrying that we were somehow driving you away.”

“No, no! It’s nothing like that.”

“O.K., let’s focus on Friday at 5:30. We had a gathering in the Old West, where your friend Annie works. It was semi-mandatory, it was very fun, but you weren’t there. You were off-campus, which really confuses me. It’s as if you were fleeing.”

Mae’s mind raced. Why hadn’t she gone? Where was she? How had she missed a semi-mandatory event? The notice must have been buried deep in her social feed.

“God, I’m sorry,” she said, remembering now. “My dad had a seizure — he has MS, so it happens sometimes. It ended up being minor, but I didn’t know that until I got home.”

Dan looked at his glass desk and, with a tissue, tried to remove a smudge. Satisfied, he looked up.

“That’s very understandable. To spend time with your parents, believe me, I think that is very, very cool. I just want to emphasize the community aspect of this job. We see this workplace as a community, and every person who works here is part of that community.

What’s wrong with the modern world – Jonathan Franzen – De tweede bekende Amerikaanse schrijver – meest bekende titel in Nederland van Franzen is ‘Freedom’  in deze editie die zich waagt aan het kritiek op de negatieve krachten van het internet. Franzen schreef een paar weken geleden in the Guardian een lang essay waarin hij het huidige tijdperk beschrijft als een media-saturated, technology-crazed, apocalypse-haunted historical moment. Na een essay kreeg Franzen een stroom aan kritiek te verwerken van auteurs die z’n mening over het algemeen als ouderwets en niet te zake doende wegzetten. Waarom deze harde stroom van kritiek, vraagt de Maria Bustillos, zich af in The New Yorker:

How come everyone got so sore, then? I believe part of the answer is that Franzen’s critics, cool kids almost to a man, from Mic Wright in the Telegraph to Dustin Kurtz at Melville House, were hit in a tender spot by this essay. Because what Franzen is railing against is not mere tech obsession but, rather, the intellectual and spiritual poverty, the weakness and the obedience, of soi-disant “creatives” who buy what they’re told rather than rage against the machine, who are too infatuated with their wonderful little toys even to look up from them while the world burns. Very few of us aren’t at least a little guilty of that. Or a lot guilty.

Real Humans – Stel het je eens voor: iemand die je boodschappen doet, je kinderen naar school brengt, je huis schoonmaakt en altijd een persoonlijke sportcoach bij de hand. Dat is de realiteit voor de meeste mensen in de zweedse serie Real Humans. Met het verschil dat het menselijke robots – oftewel hubots – zijn die deze taken uitvoeren. Real Humans is een interessant gedachte-experiment over hoe om te gaan met een wereld die bevolkt wordt door robots. Kun je verliefd worden op ze? Hebben ze rechten? Wanneer houden ze op machines te zijn en moet je ze mensen noemen? Moeten we bang worden als er steeds meer robots in de wereld komen? De VPRO zendt momenteel afleveringen van het eerste seizoen uit. Lees ook het blog dat ik schreef over de film Her waarin Joaquin Phoenix verliefd wordt op een robot.

 

 

Leave a Reply