The american dream

Ik raakte met hem aan de praat op m´n vlucht naar Washington. Hij schudde meewarig zijn hoofd toen ik vertelde dat ik voor een week de United States ging roadtrippen om de Amerikaanse verkiezingen te volgen. This is not a real election, zei hij. Want wat is zijn keuze? Zijn enige alternatieven zijn twee partijen waar hij zich niet alleen allebei niet in kan vinden, maar die hij ook niet eens meer vertrouwt. Het is een spel geworden, zo zegt Amrat, een Iranees die in de jaren 80 naar de VS kwam om zijn american dream na te jagen. De republikeinen en democraten zijn alleen gericht op elkaar, en in hun verwoedde strijd om de stem van de kiezer te winnen, vergeten ze juist zich te richten op hen. Amrat heeft het dan ook opgegeven met de politiek. Hij schudt zijn hoofd als ik vraag of hij gaat stemmen.

Volgens vice consul Josh Goshert van het Amerikaans Consulaat in Amsterdam is Amrat niet de enige. Het is spijtig, vertelt hij, maar de verkiezingsopkomst in de VS zweeft al jaren rond de 50 procent. Verklaringen ervoor heeft hij niet. Amrat weet het wel: ‘Ik ben al druk genoeg met te zorgen voor mijn familie’. Zijn prioriteit is de educatie van zijn twee zoons en hij werkt twee banen om ervoor te zorgen dat zij straks naar de universiteit kunnen. Hij heeft geen tijd om zich druk te maken over het politieke systeem of om na te denken over alternatieven.

Het roept vragen op of het politieke systeem niet eens nodig op de schop moet. Swyert van Lienden schreef voorafgaand aan de verkiezingen in Nederland een scherpe column in de NRCnext waarin hij bevroeg hoe democratisch ons politieke systeem nog is als zoveel kiezers niet eens de moeite nemen om te komen stemmen.

Amrat glimlacht als ik hem dit vertel. Don’t worry, zegt hij. Ik geloof nog steeds wel in de Amerikaanse droom. Ik geloof alleen niet meer dat de overheid me echt kan helpen om deze te bereiken.

Leave a Reply