Slowcouture: Waarom je witte t-shirt je eigenlijk schaamrood zou moeten kleuren

‘You probably need to be naked to read this book with a clear conscience’

Kijk, als je je artikel zo begint dan heb je me natuurlijk al (ik gooi het maar op de natuur-cultuur balans in me die even doorslaat naar het eerste). De designcriticus John Thackara weet in zijn artikel ‘Why White is Wicked’ waarin hij de productie van kleding analyseert aan de hand van het boek Fashion and Sustainability: Design for Change van Kate Fletcher en Linda Grose, je gedachtes over een katoenen shirt van wit naar schaamrood te kleuren met een simpel lijstje feiten:

  • it took 700 gallons of fresh water to make my cotton t-shirt;
  • it’s partly down to me that 85% of the Aral Sea In Uzbekistan has disappeared because its water was used to grow cotton in the desert;
  • a quarter of all the insecticides in the world are used on cotton crops;
  • buckets of hazardous sludge are generated during the coating process of the metal buttons on my jeans;
  • white is energy-intensive because of all the bleaching;
  • being clean, and wearing white to prove it, has weakened my immune system;
  • I‘ll use six times more energy washing my favourite shirt than was needed to make it;
  • nearly all the textiles in my life will end up in landfill – garments, household textiles, carpets, the lot.

Gelukkig zien zowel de auteurs van het boek als Thackara de toekomst niet zo somber in. In het vervolg van zijn interessante artikel bepleit Thackara een zogenaamde bio-regionale benadering:

Rather than attempt to reform the system we have now as a whole, the priority for design is surely to help construct simpler, smaller-scale systems emerge. These bioregional-scale systems will re-use some of the myriad parts that are out there now, but in different combinations.

Door de productie lokaal te houden zal het designproces ook een omslag moeten maken. Designers zullen volgens Thackara komen te staan voor locale (on)vindbaarheid van materialen of beperkte houdbaarheid. Iets wat volgens hem weliswaar een uitdaging betekent, maar ook een stimulans van nieuwe creativiteit:

The language of natural systems, with their cycles, flows, webs, and interconnectedness – is far removed from the values and business models of industrial production. A growth at all costs economy is incompatible, by definition, with a finite world. Even on a day-to-day basis, the industrial fashion system finds it hard to deal with natural materials and processes whose supplies are irregular, where availability is seasonal and limited, when colour-fastness cannot be guaranteed.

Een mooi voorbeeld van deze vernieuwde creativiteit is het slowcouture project ‘Painted By‘ van Saskia van Drimmelen, Margreet Sweers en Desiree Hammen. Door de producent van het materiaal en de klant die de opdracht geeft bij het ontwerpproces te betrekken ontstaat er een uniek stuk handwerk dat letterlijk door vele handen niet zozeer is ontworpen, maar eerder op een organische manier tot stand komt. De rijkdom van de couture die voortvloeit uit de beperkingen die worden opgelegd door een dergelijk designproces aan te nemen, maakt Painted By zo tot een prachtig voorbeeld van de omslag die de fashion zal moeten nemen om nog fashion forward te kunnen zijn in de toekomst.

Lees het hele artikel ‘Why White is Wicked’ hier.

Leave a Reply