De bodyarchitectuur van Lucy McRae

Als TEDfan word ik natuurlijk altijd wel blij van nieuwe updates, maar soms gaat het nog een graadje verder. Soms omdat je prettig verrast wordt door nieuwe dingen, een andere keer omdat je weer herinnert wordt aan goede ideeën waar je al bekend mee was. Vandaag was het laatste het geval toen me de TEDtalk die Lucy McRae hield voor de TED 2012 conferentie me onder ogen kwam.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=O4g60zB4Un4[/youtube]

In de korte talk getiteld ‘How can technology transform our human body’ presenteert McRae in vogelvlucht haar werk als bodyarchitecte. Een titel die ze in eerste instantie verzonnen had om een baan te krijgen, maar die eigenlijk haar werk perfect omschrijft:

‘Actually a ‘Body Architect’ is a made up title fabricated so I could get a job. I went for a job interview and the human resources guy asked me “So… What are you?” I said, “Well I’m not really just one thing; I’m a hybrid designer with a background in dance, architecture and design”. This (un-pigeon-holed) response did not quench his thirst, so I left without the job. I called my soon-to-be boss and said “Nope, didn’t get the job, they don’t know what I am.” The next week I went back, knocked on the door and said “I have come to tell you what I am”. I said smiling, “I’m a Body Architect”. “Okay”, he says “Sign here, you start next week’  (uit: interview met Dazed & Confused)

In haar werk dat een mix is van mode, videokunst, performance, fotografie en industrieel ontwerp, gebruikt McRae ‘lowtech approaches to high tech discussions’. Met knutselprojectjes van alledaagse materialen zoals papier, wattenstaafjes of houtsnippers creeërt McRae nieuwe lichaamsvormen die de traditionele grenzen van het lichaam overstijgen – ‘provoking human evolution’ zoals McRae zelf stelt – en zo een hybride vorm worden van het lichaam en de ruimte eromheen. Een hybriditeit die overigens in de achtergrond van McRae als ex-ballerina, architect, fotograaf, grafisch ontwerper en modestiliste, ook wel te herkennen is.

Hoewel voortkomend vanuit diepzinnige vraagstukken rondom de invloed van technologie op ons lichaam en hoe daarmee om te gaan, zijn de uitwerkingen van McRae vaak grappig, licht en visueel zeer sterk. Vandaar dat het zich ook goed leent voor een experimenten in de popcultuur, zoals onderstaande samenwerking met Zweedse zangeres Robyn laat zien.

 

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=e0HwID7bRII[/youtube]

 

In haar projecten speelt McRae vaak met idee van uniekheid. Ze exploreert alternatieve lichaamsvormen en bevraagt hiermee niet alleen maar schoonheididealen, maar ook traditionele normen en waarden omtrent het lichaam. Zie bijvoorbeeld eens haar project Extraordinary Gentlemen dat ze samen met modefotograaf Nick Knight en vriend en mede-ontdekker modeontwerper Bart Hess creëerde.

[vimeo]http://vimeo.com/32210362[/vimeo]

Het samenvallen van het persoonlijke samen met ‘het andere’ , het onbekende, het buiten, dat altijd in het werk van McRae aanwezig is, zorgt vaak voor een enigzins ongemakkelijk gevoel. Iets waar ze met haar project ‘Swallobale Perfume’ sterk op inspeelt, een hypothetische parfum dat door de huid wordt opgenomen, zich vermengt met je moleculen en zo uiteindelijk een unieke geur produceert.

 

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=FtppW5Yp660[/youtube]

McRae presenteert hiermee een visie op technologie die heel anders is dan de gladde, gelikte cyborgs waarbij technologie wordt ingezet om capaciteiten van het menselijk lichaam te vergroten en zo nog volledig onder controle van de mens staat. In de projecten van McRae is technologie iets dierlijks en onvoorspelbaars geworden:

‘Well, I think it goes back to technology, and control. If you’re emitting your own personal fragrance, then in a way you’re communicating through another primal language, which you’re not even controlling, in a way, but actually you really are.’ (lees meer hier)

Deze discussie rondom controle zet McRae voort in haar project ‘Low Tech Plastic Surgery’, ook weer een samenwerking met Bart Hess, waarin tevens weer haar vraag naar uniciteit naar voren komt. Waarom zou je technologie gebruiken om er allemaal hetzelfde uit te gaan zien? Is er nog wel sprake van controle als we met z’n allen vervallen in uniformiteit?

Hoe utopisch de projecten van McRae ook aandoen, het zijn vragen die nu al relevant zijn en uitwerkingen die misschien zelfs sneller dan verwacht realiteit kunnen worden, zoals uit onderstaand interview blijkt over haar project bij Philips Future Labs waarin ze kleding ontwerp die reageert op de emotionele gesteldheid van de drager:

‘We wanted to be provocative, like the dress we developed, which senses blushes and shivers and changes with light. If the wearer became aroused, it produces one kind of animation. If she gets scared, it produces another. With this, we were saying that technology should be sensitive rather than intelligent. When the dress was listed as one of Time magazine’s best inventions of 2007, suddenly Philips realised, “Hey, these guys aren’t just twiddling their thumbs upstairs making nothing”. That’s when it became a fully-fledged department, still operating today.’

 

One thought on “De bodyarchitectuur van Lucy McRae

  1. Pingback: Curated Culture Tech-talks: vijf opmerkelijke visies op de invloed van technologie

Leave a Reply