Hoe Ernst-Jan Pfauth me vannacht heeft wakkergehouden…

Vannacht werd ik wakker gehouden door meesterblogger Ernst-Jan Pfauth. Of meer specifiek, door zijn nieuwste e-book ‘Gij zult bloggen’ dat deze week nog gratis te downloaden is ten ere van de boekenweek, en waarmee Pfauth weer verder timmert aan zijn missie om velen aan het bloggen te krijgen. Het devies? Sla aan het schrijven (na uiteraard een paar handige tips van Pfauth te hebben opgevolgd om een goede blog te creëren) en hou dit vol met grote regelmaat! Daarom koppelt hij aan dit e-book een ware bloguitdaging: 15 keer bloggen komende maand en je krijgt een persoonlijke recensie van de blogmeister himself.

Besloten om de uitdaging aan te gaan, toog ik naar bed en daar begonnen de problemen. Allereerst kwam een enorme stroom van ideeën voor blogonderwerpen bij me op, waardoor ik pagina’s vol heb gekriebeld in een notitieboekje, dat ik braaf naast mijn bed heb liggen omdat ik dit soort aanvallen van nachtelijke inspiratie wel van mezelf ken. En toen ik alle potentiele schrijfsels uit mijn hoofd gevist had en veiliggesteld op papier, en ik mijn lichte lege hoofd weer wilde neervlijen stak het echte probleem plotseling de kop op: een enorme angst.

Nu blog ik al wat langer, een klein jaartje geleden ben ik begonnen, aangestoken door Pfauths startgids. En ja, zoals hij claimt in zijn vurige pleidooi om mensen aan het bloggen te krijgen: het heeft ook mij al veel opgeleverd. Zo kon ik als fervente TED-talk kijkster aan de slag gaan bij het blogteam van TEDxAmsterdam waardoor ik opeens voor een interview thuiszat bij Koert van Mensvoort, initiatiefnemer van de blog NextNature waarvan ik al veel artikelen verslonden heb. Door weer een andere blog, een recensie over de GraduationShow van de Dutch Design Academy voor 8Weekly, werd ik gevraagd door Premsela, het instituut voor mode en design, om een artikel te schrijven over open design in het internationaal wetenschappelijke tijdschrift The Design Journal. Maar bovenal heeft het bloggen me de kans gegeven om diepgaander en bewuster met mijn werk als cultuurwetenschapper bezig te zijn omdat het me dwingt om mijn gedachten te ordenen en te verduidelijken aan mijn lezers. Bloggen heeft me kansen gegeven om na te denken over onderwerpen die ik interessant vind, mensen vragen te stellen die ik bewonder en bezig te zijn met dingen waar ik passie voor heb en waar ik in geloof.

Maar hoe graag ik het ook doe, het is tot nu toe iets gebleven wat ik ook heel erg moeilijk vind. Een blog schrijven is een ware kruistocht voor me. Vanaf het moment dat ik een idee oppak en ermee aan de slag ga, slaat een verlammende angst toe. Angst dat het schrijfsel in wording niet goed genoeg zal zijn, angst voor kritiek, angst dat ik er niet uitkom. Angst die vaak ongedefinieerd blijft, maar me er wel vaak van weerhoudt om mijn gedachtes gewoon op te schrijven en de cyberspace in te slingeren.

Gelukkig sta ik hier niet alleen in. Elisabeth Gilbert beschrijft in haar TEDtalk hoe angst vaak gekoppeld is aan het creatieve proces. Het probleem? Waar in het oude Griekenland en Rome, mensen creatieve inspiratie zagen als iets dat buiten de kunstenaar stond en dat naar hem toekwam in de vorm van een goddelijke geest, ofwel een daemon, zoals de Grieken het noemden, of een genius op z’n Romeins, werd in de Renaissance de mens zelf echter het centrum van het universum waardoor schrijvers een genius werden, in plaats van er een te hebben. Gilbert pleit voor een terugkeer naar de oude wegen: zie het creatieve proces als iets wat tot je moet komen en waar jij niet alleen de verantwoordelijkheid voor hoeft te dragen. Of in haar woorden: “Don’t be afraid, just show up for your job”.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=86x-u-tz0MA[/youtube]

Ook in de prachtige documentaire ‘Wisdom’ van Andrew Zuckermann waarin hij grootheden der aarde aan het woord laat over onderwerpen als liefde, vrede en creativiteit, komt een dergelijke visie in veel interviewfragmenten naar voren. Zo zegt de kunstenaar Chuck Close beroemd om zijn fotorealistische schilderijen:

‘I always thought that inspiration is for amateurs, the rest of us just show up and get to work. If you wait for the clouds to part and and bolt of lightning does strike you in the brain, you’re not gonna make a lot of work’.

En de muzikant Bill Withers, beroemd van het lied ‘Aint no sunshine’ stelt: ‘You can’t get to wonderful without passing through all right’.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=3BB41MLgoWk[/youtube]

En dat is waarom ik Pfauths uitdaging ben aangegaan. Om gewoon mijn werk te kunnen doen, te bloggen over dingen die ik belangrijk vind en het succes of falen over te kunnen laten aan mijn genius. Om minder angst te voelen zodat ik vooral nog lang kan blijven genieten van alle dingen die het bloggen me oplevert. Om voor ‘all right’ the gaan en misschien juist daardoor terecht te komen bij ‘wonderful’.

1 thought on “Hoe Ernst-Jan Pfauth me vannacht heeft wakkergehouden…

Leave a Reply