Ik ben door het Nijmeegs Ontwerp Platform gevraagd om mee te denken over het thema ‘De ziel van de architectuur’. Een prachtig poëtisch thema, maar ook wellicht problematisch in de huidige tijd. Want ziel, dat impliceert voor mij iets van eeuwigheid, of in elk geval een langere tijdspanne. Iets wat impliciet ook nog steeds verbonden is met onze ideeën over architectuur. Een gebouw als duur project dat veel tijd in beslag neemt, moet wel de tand des tijds kunnen doorstaan. Je ontwerpt niet iets met de verwachting dat dit over pak hem beet vijf à tien jaar vervangen wordt door iets anders. Maar hoe relevant is een dergelijke tijdsspanne nog in een samenleving die leeft op tweetspeed en die dynamische is dan ooit? In een conversatie over ruimte blijkt tijd een onmisbaar element.